by 
หากปราศจากความช่วยเหลือจากเจี้ยนหวู่ซวง เขาคงเดินอย่างมั่นคงไม่ได้ด้วยซ้ำ
“พี่เจี้ยน พี่ดี มีเพียงท่านเท่านั้นที่ยังอยู่เคียงข้างข้า” จักรพรรดิน้อยพึมพำด้วยดวงตาพร่ามัว “ข้า กงจื่อหยาน ไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้มาก่อนเลย”
“หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่สามารถบดขยี้พวกนั้นและระบายความเกลียดชังของข้าได้”
“ท่านเป็นผู้ให้ความหวังแก่ข้า” จักรพรรดิน้อยยิ้มและวางกำปั้นลงบนหน้าอกของเจี้ยนหวู่ซวง
“นอกจากนี้ ข้าเคยบอกไว้เมื่อนานมาแล้วว่า เมื่อมีท่านเป็นผู้ค้ำประกัน ทุกอย่างเป็นไปได้”
เจี้ยนหวู่ซวงได้กลิ่นแปลกๆ ที่มีกลิ่นคาวปลาจางๆ จึงถอยหลังไปครึ่งก้าวและพูดอย่างใจเย็น “นอนพักสักหน่อย เราค่อยคุยเรื่องอื่นกันเมื่อท่านหายเมาแล้ว”
“ข้านอนไม่หลับ ในเมื่อเรามาถึงศาลาติงเฟิงแล้ว ข้าจะพาท่านไปที่ที่ดีๆ” จักรพรรดิน้อยมีรอยยิ้มที่มีความหมายบนใบหน้า ในชั่วพริบตาต่อมา เขาดึงเจี้ยนหวู่ซวงไปทันที และพวกเขาก็บินทะลุเมฆ มุ่งหน้าตรงไปข้างหน้าด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน
“เรากำลังจะไปไหนกัน?”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง… ที่นี่เป็นสถานที่ที่เจ้าไม่อยากจากไปเลยแน่นอน”
“…”
ป่าดอกท้อที่ปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ ทอดยาวไปหลายไมล์ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยทุ่งไผ่เขียวขจีอันกว้างใหญ่
ระเบียงฟังลมทั้งหมดเปรียบเสมือนสวนหลังบ้านของราชสำนัก งดงามหาที่เปรียบมิได้ ที่ซึ่งเหล่าเซียนและนางฟ้าต่างเดินเล่นและเพลิดเพลินกับทิวทัศน์อันน่าทึ่ง
เจี้ยนหวู่ซวงที่นำโดยจักรพรรดิน้อยดูงุนงง รู้สึกได้รางๆ ว่าสิ่งดีๆ กำลังจะเกิดขึ้น
ยิ่งพวกเขาบินผ่านระเบียงฟังลมมากเท่าไหร่ กลิ่นธูปจางๆ ก็เริ่มลอยมาตามหมอก
“เรากำลังจะไปไหนกัน?” เจี้ยนหวู่ซวงถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ดวงตาของจักรพรรดิน้อยเริ่มพร่ามัวมากขึ้นเรื่อยๆ “สถานที่ที่งดงามมาก ที่ที่พี่เจี้ยนต้องชอบแน่ๆ ข้าคิดถึงที่นี่มานานแล้ว และวันนี้ข้าจะพาเจ้าไป”
เจี้ยนหวู่ซวงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เดินตามเขาไป
เมื่อเมฆจางหายไป สวรรค์แห่งดอกไม้หมื่นดอก สถานที่งดงามจนน่าทึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา
จักรพรรดิน้อยดูเหมือนจะใจร้อน ทั้งสองจึงหยุดอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ
“พี่เจี้ยน ตามข้ามา”
เพียงไม่กี่สิบก้าวจากยอดเขา จักรพรรดิน้อยก็พุ่งขึ้นไปในก้าวเดียว
เจี้ยนหวู่ซวงเดินตามไปติดๆ พลางสงสัยว่าอะไรทำให้เขาตื่นเต้นมากขนาดนี้
เมื่อก้าวขึ้นไปบนยอดเขา เจี้ยนหวู่ซวงมองไปข้างหน้า
เพียงเหลือบมองก็ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
เหนือยอดเขา ในแม่น้ำใสสะอาดราวกับน้ำพุสวรรค์ นางฟ้าเกือบพันตนกำลังอาบน้ำ…
ภาพที่งดงามจนน่าทึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา
เสียงหัวเราะสนุกสนานของพวกเธอดังก้องไปทั่วหุบเขา พวกเขากำลังหยอกล้อกัน ราวกับภาพวาดนางฟ้าที่ผุดขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำในชีวิตจริง
หลังจากเหลือบมองเพียงแวบเดียว เจียนหวู่ซวงก็รีบย่อตัวลง ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางสมุนไพรและดอกไม้อมตะอย่างมิดชิด
“เจ้าเมาหรือ? ที่นี่คือที่ที่เราควรอยู่หรือ?” เจียนหวู่ซวงรู้สึกหงุดหงิด โกรธที่จักรพรรดิหนุ่มพาเขามาที่นี่
ดวงตาของจักรพรรดิหนุ่มยังคงพร่ามัวด้วยความสับสน เขาขยี้ตาอย่างแรง จ้องมองอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำว่า “ไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบนี้… เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร…”
“ไปกันเถอะ” เจียนหวู่ซวงเห็นได้ชัดว่าไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป หากถูกจับได้ ชื่อเสียงก็เสียหายเพียงเล็กน้อย การถูกจับได้และถูกทำร้ายจะแย่กว่ามาก…
นางฟ้าที่ดูบอบบางและสวยงามเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บรรลุการแปลงร่างเป็นอมตะอย่างแท้จริง
จักรพรรดิหนุ่มพยักหน้าอย่างงัวเงีย และทั้งสองก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไป
“โอ๊ย! ใครเหยียบผมฉัน!”
ทั้งสองหยุดนิ่งอยู่กับที่ ค่อยๆ หันหลังกลับไป
ด้านหลังพวกเขา ท่ามกลางดอกไม้มากมาย นางฟ้าดอกไม้ตัวน้อยกำลังลูบหัว พลางตื่นขึ้น
…
ดวงตาทั้งหกประสานกัน เสียงร้องด้วยความตกใจดังก้องไปทั่วหุบเขา
“พี่สาว นั่นพวกมัน! พวกมันแอบดูพวกเธออาบน้ำ!”
ในขณะนั้น นางฟ้าดอกไม้ตัวน้อยก็เอามือเท้าสะเอว ชี้ไปที่เจี้ยนหวู่ซวงและจักรพรรดิน้อย
ในเวลาเดียวกัน นางฟ้าเกือบพันตนที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำก็กระโดดขึ้นไปบนยอดเขา ขวางทั้งสองไว้ตรงกลาง
ใบหน้าของพวกนางล้วนเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต ราวกับต้องการจะกลืนกินพวกเขาทั้งเป็น
“นี่เป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ เราบังเอิญมาที่นี่ และเราจะไปทันที” เจี้ยนหวู่ซวงดูอับอายและละอายใจ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถเชื่อข้อแก้ตัวนี้ได้
จากนั้น จักรพรรดิน้อยก็หลับตาลงและหลับไปอย่างสนิท
“พี่สาว อย่าไปเชื่อคำโกหกของพวกเขา! ฉันมองออกมานานแล้วว่าคุณชายเหยียนเป็นคนเจ้าชู้ เธอคิดจริงๆ หรือว่าพวกนั้นบังเอิญเข้ามาที่นี่? มันต้องเป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้าแน่ๆ!” นางฟ้าในชุดคลุมสีม่วงอ่อนพูดอย่างโกรธเคือง คิ้วของเธอยกขึ้น
นางฟ้าอีกคนในชุดคลุมสีเหลืองพูดอย่างอับอาย “ฉันก็มองออกมานานแล้วว่าโอรสองค์โตของจักรพรรดิไม่ใช่คนดี และเฉินชิงที่อยู่ข้างๆ เขาก็ไม่ใช่คนดีเช่นกัน ดังนั้นแน่นอนว่าเขาก็ไม่ใช่คนดีด้วย!”
“ใช่ เราต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาลอยนวลไปได้!” เหล่านางฟ้าทั้งหมดพูดพร้อมกัน
แต่ที่ด้านหน้าสุดของเหล่านางฟ้า นางฟ้าที่อายุมากกว่าเล็กน้อยในชุดคลุมสีขาว เปล่งประกายความสง่างาม กลับเงียบอยู่ จมูกอันบอบบางของเธอขยับเล็กน้อย เธอได้กลิ่นเหล้าจากจักรพรรดิน้อยแล้ว
“เขาดื่มเหล้ามาหรือ?” นางฟ้าชุดคลุมสีขาวถาม เจียนหวู่ซวงพยักหน้า “ข้าดื่มเหล้าในสวนลูกพีชไปเมื่อสักครู่ จึงเผลอหลงเข้ามาในที่แห่งนี้ ข้าหวังว่าท่านจะให้อภัยข้าด้วยเถิด นางฟ้า”
นางฟ้าชุดขาวดูเหมือนจะไม่ต้องการทำให้เรื่องยุ่งยากสำหรับทั้งสองคน หลังจากตรวจสอบเจี้ยนหวู่ซวงอย่างละเอียดแล้ว นางก็กล่าวอย่างช้าๆ ว่า “เจ้าอาจรอดพ้นจากความตายได้ แต่เจ้าหนีพ้นการลงโทษไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าจะทำโดยไม่ตั้งใจหรือตั้งใจ เจ้าจะหนีรอดจากการถูกตีในวันนี้ไปไม่ได้!”
“พี่สาว ปล่อยให้พวกมันเหลือลมหายใจเพียงเล็กน้อย แล้วตีพวกมันให้ตายไปเลย!”
“…”
เจี้ยนหวู่ซวงเคลื่อนไหวทันที รวบรวมพลังภายในทั้งหมดและวิ่งหนีสุดกำลัง!
จักรพรรดิน้อยที่แสร้งทำเป็นหลับอยู่ก็ตื่นตัวขึ้นมากหลังจากได้ยินเช่นนั้น เขาวิ่งหนีทะเลดอกไม้ด้วยความเร็วที่ไม่ช้าไปกว่าเจี้ยนหวู่ซวงมากนัก
แต่มีนางฟ้ามากเกินไป เพื่อไล่ตามทั้งสองคน พวกนางจึงใช้พลังเหนือธรรมชาติทุกชนิดพร้อมกัน แม้แต่
มือใหม่ก็ยังโดนต่อยตายได้ด้วยการรัวหมัด ยิ่งกว่านั้นกับพวกนางฟ้าที่อับอายและโกรธแค้นพวกนี้…
การโดนซ้อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว
”…
อย่าแตะต้องฉัน หน้าฉันยังเจ็บอยู่”
ในศาลาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกตั้งอยู่บนยอดเขา ร่างสองร่างในชุดดำนั่งเคียงข้างกันบนชายคา
”พี่ดาบ มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าขอโทษ… ข้าดื่มไม่ได้ แต่เหล้าทำให้ข้ามึน และข้าไม่รู้ว่าข้าพาท่านไปยังที่ที่พวกเขากำลังอาบน้ำอยู่ได้อย่างไร…”
”แต่ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าไม่มีเจตนาแอบดูเลย ข้าไปผิดที่จริงๆ”
”หุบปาก อะไรที่เกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยมันไป”
”…และพี่ดาบ ข้าไม่ใช่คนลามกจริงๆ”
”…”
ที่ชายคาศาลา มีสองร่างยืนนิ่งหันหน้าเข้าหากัน เมื่อมองใกล้ๆ จะเห็นว่าใบหน้าที่เคยหล่อเหลาของพวกเขานั้นบวมเป่งไปหมด เหลือเพียงบาดแผลตื้นๆ เท่านั้น