by 
“ยังเหม่อลอยอยู่อีกเหรอ? หยุดเหม่อลอยซะ!”
หลังจากจั่วเฟยพูดจบ เขาก็โบกมือ และทันใดนั้นชูเฉินและคนอื่นๆ ก็รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคว้าตัวพวกเขาและยกพวกเขาขึ้นไปในอากาศ
ณ จุดนี้ พวกเขาเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนหนักแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมือที่มองไม่เห็นนี้ได้
“พวกขยะอย่างพวกแกน่ะ ไม่มีทางสู้ฉันได้แล้ว ฉันจะทำให้แกตายหรือมีชีวิตอยู่ก็ได้ตามใจฉัน แกไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืนด้วยซ้ำ!”
จั่วเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา รู้สึกว่าชูเฉินและคนอื่นๆ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงไม่แนะนำให้สั่งสอนพวกเขา
“บ้าเอ๊ย! ไอ้สารเลว!” ชูเฉินรู้ดีว่าหมอนี่จงใจเล่นงานพวกเขา ถ้าคิดจะฆ่า ทำไมถึงรอจนถึงตอนนี้? น่าจะลงมือไปนานแล้ว!
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าชูเฉินจะเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย แต่ความโกรธที่ปะทุอยู่ภายในตัวเขาก็ยังยากที่จะระงับได้ และเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะด้วยความสามารถในปัจจุบัน เขาย่อมสู้กับจั่วเฟยไม่ได้อย่างแน่นอน
พลังของเขานั้นยากที่จะหยั่งถึง เกินกว่าที่เขาจะรับมือได้
แต่ในขณะนี้ ชูเฉินจะยอมให้จั่วเฟยหลอกลวงได้ง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร? ความรู้สึกขุ่นเคืองอย่างรุนแรงพลุ่งพล่านอยู่ในใจ เขาจึงเร่งฝีเท้าและเริ่มดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ราวกับว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะระบายความขุ่นเคืองและความรู้สึกสิ้นหวังที่สะสมอยู่ภายในมานานแสนนานได้
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนและต่อต้านอย่างสุดกำลังเพียงใด ก็ไร้ผล ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างรัดเขาไว้แน่น ป้องกันไม่ให้เขาหลุดพ้น ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนี้ พลังมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาก็พลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของชูเฉิน!
ชูเฉินอดไม่ได้ที่จะเบิกตาโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสับสน เขาไม่รู้เลยว่าพลังงานที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้มาจากไหน จิตใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามและความลึกลับมากมาย ในขณะนี้ เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองอยู่ในหมอก หลงทางและไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เขาจึงเริ่มมองไปรอบๆ เพื่อหาคำตอบ ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ เขาก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นกับหลิวรูหยาน ผู้ซึ่งเงียบมาตลอด ร่างกายของเธอกำลังค่อยๆพร่ามัวราวกับผี! ในขณะเดียวกัน พลังงานลึกลับก็พุ่งออกมาจากร่างกายของหลิวรูหยานอย่างต่อเนื่อง
ภาพอันเหลือเชื่อตรงหน้าทำให้ชูเฉินพูดไม่ออก เขาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น พลังมหาศาลนี้มาจากหลิวรู่หยานจริงหรือ? ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเขาราวกับสายฟ้าแลบ ทำให้เขาวิตกกังวลในทันที
เพราะอาการของหลิว รูหยานตอนนี้ดูแปลกมาก
“พี่หลิว พี่กำลังทำอะไรอยู่?!” หัวใจของชูเฉินบีบแน่นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาเสียงดัง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหลิวรูหยานกำลังทำอะไร แต่ลางสังหรณ์บอกเขาว่าพลังชีวิตของหลิวรูหยานกำลังค่อยๆ หมดไป
ใบหน้าของหลิว รูหยานที่ก่อนหน้านี้ดูหมองคล้ำและไร้ชีวิตชีวา พอได้ยินเสียงคำรามอย่างวิตกกังวลของชูเฉิน ก็ดูเหมือนจะฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ราวกับว่าเธอใช้แรงทั้งหมดที่มี เธอหันไปมองชูเฉินด้วยความยากลำบาก และพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรงและแตกพร่าอย่างยิ่งว่า “ชูเฉิน… จากนี้ไป… ฉันเกรงว่าฉันคงไม่สามารถช่วยเหลือคุณได้อีกแล้ว…” ณ จุดนี้ หลิว รูหยานหยุดชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมพลังเพื่อพูดให้จบประโยค
“นี่…นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว” ขณะที่หลิว รูหยานเอ่ยคำเหล่านี้ออกมาเบาๆ ฉากอันน่าทึ่งก็ปรากฏขึ้น หลิว รูหยานแปลงร่างเป็นดอกไม้ที่งดงามและเจิดจรัส จากนั้นดอกไม้ประหลาดนี้ก็เปลี่ยนร่างอย่างรวดเร็วเป็นลูกบอลพลังงานที่เจิดจรัส พุ่งตรงไปยังร่างของชูเฉินด้วยความเร็วสายฟ้า
เมื่อพลังงานมหาศาลนี้พุ่งเข้าสู่ร่างกายของชูเฉิน เขารู้สึกว่าเส้นลมปราณของเขาเต็มไปด้วยพลังอันไร้ขอบเขตในทันที และออร่าของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจจรวด
พลังงานมหาศาลนี้พุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก เข้าสู่ร่างกายของชูเฉินราวกับน้ำที่ทะลักทะลัก! พลังอันฉับพลันและไม่อาจหยุดยั้งนี้ทำให้จิตใจของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ราวกับว่าโลกทั้งใบประกอบไปด้วยพลังงานที่พุ่งพล่านอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้
ในขณะเดียวกัน ร่างกายของชูเฉินก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดอย่างรุนแรงในทันที ในขณะนี้ สัญชาตญาณของเขาเข้าครอบงำ และสิ่งเดียวที่เขารู้คือต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกลืนกินพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พลังงานทุกหยดกลายเป็นเป้าหมายที่เขาปรารถนาจะพิชิต ราวกับว่าการควบคุมพลังงานทั้งหมดนี้จะทำให้เขาสามารถสนองความกระหายอำนาจที่ลึกที่สุดของเขาได้
ขณะที่ชูเฉินดูดซับพลังมหาศาลนี้อย่างต่อเนื่อง ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาก็พุ่งทะยานอย่างรวดเร็วราวกับจรวด ก่อนอื่น เขาทะลุผ่านพันธนาการของอาณาจักรอายุยืนด้วยแรงผลักดันอันน่าทึ่ง ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของอาณาจักรเทพแห่งความว่างเปล่า จากนั้นโดยไม่หยุดพัก เขาทะยานจากขั้นเริ่มต้นของอาณาจักรเทพแห่งความว่างเปล่าไปจนถึงขั้นกลาง และในที่สุดก็บรรลุถึงจุดสูงสุดของอาณาจักรเทพแห่งความว่างเปล่า! ในช่วงเวลานี้ ชูเฉินถูกห้อมล้อมด้วยแสงสว่างเจิดจ้า ราวกับดวงดาวที่ส่องประกายเจิดจ้าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในความมืด
“เกิดอะไรขึ้น?”
โม ยี่เค่อและคนอื่นๆ จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นเหลือเชื่อเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้
“ดูเหมือนว่านี่จะเป็น… การบูชายัญ…”
ชายชุดดำขมวดคิ้วและพูดขึ้น เขาเป็นอสูรกายแก่ที่ใช้ชีวิตมาหลายพันปี และเขาเคยได้ยินเรื่องราวบางอย่างมาบ้าง จึงได้บอกเล่าข้อสันนิษฐานของเขา
เมื่อได้ยินคำเดาของเขา ทุกคนก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม
เพราะพวกเขารู้ความหมายของคำว่า “เสียสละ” มันหมายความว่าหลิว รูหยานได้เสียสละตัวเองและอุทิศทุกสิ่งทุกอย่างให้กับชูเฉิน
นั่นคือเหตุผลที่ทำให้พลังของชูเฉินเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
อย่างไรก็ตาม ทุกคนรู้ดีว่าหลิว รูหยานมีความสำคัญต่อใจของชูเฉินมากแค่ไหน และเนื่องจากหลิว รูหยานเสียสละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตชูเฉิน พวกเขาจึงไม่กล้าคาดเดาว่าชูเฉินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
“แต่มีสิ่งหนึ่งที่แปลกมาก หลิว รูหยาน อยู่ในระดับเทพแห่งความว่างเปล่าเท่านั้น แล้วทำไมเธอถึงสามารถสร้างพลังงานได้มากมายขนาดนี้หลังจากที่เธอเสียสละไปแล้วล่ะ?”