by 
อ่าวฮั่นเหมยเหลือบมองฮ่าวเทียน พยักหน้าทักทาย จากนั้นก็นั่งลงและจิบชา
“หัวหน้าพันธมิตรหลิน ข้าคิดว่าท่านคงได้รับข่าวแล้วใช่ไหม”
“ท่านหมายถึงคนจากตระกูลอ้าวเสวี่ยใช่ไหม”
“ข้าไม่คิดว่าข่าวจะแพร่กระจายเร็วขนาดนี้ พวกเขาส่งคนมาภายในวันเดียว” “
แล้วท่านต้องการอะไรจากข้า”
“ข้าต้องการให้ท่านสอนวิธีรักษา ‘ฮั่นเจียงกู่เสวี่ย’ ให้ข้า!”
“ได้ แต่ท่านรู้จักวิชาไฟประหลาดบ้างไหม”
หลินหยางถาม
“ไฟประหลาด”
อ่าวฮั่นเหมยขมวดคิ้ว
“วิชาที่ตระกูลอ้าวเสวี่ยเรียนมาล้วนเป็นวิชาน้ำแข็ง และร่างกายของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นธาตุเย็น พวกเขาจะฝึกฝนวิชาไฟประหลาดได้อย่างไร”
ฮ่าวเทียนส่ายหัว
“ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ข้าสอนท่าน ท่านก็คงเรียนรู้ไม่ได้”
หลินหยางกล่าว
คิ้วของอ่าวฮั่นเหมยขมวดเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าอย่างนั้น ท่านผู้นำพันธมิตรหลิน ข้าหวังว่าท่านจะไปกับข้าที่ตระกูลอ้าวเสวี่ย”
“ไปทำอะไร?” หลินหยางถามพลางขมวดคิ้ว
อ้าวฮั่นเหมยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทันที “ข้าต้องการหมั้นหมายกับท่านต่อหน้าคนทั้งตระกูล!”
“อะไรนะ?”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึง
หลินหยางเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
ในเมื่อเธอไม่สามารถเรียนรู้พิธีการได้ เธอจึงต้องหาคนที่รู้มาอยู่ข้างกาย ในวิธีนี้ อ้าวฮั่นเหมยจะสามารถมีอิทธิพลมากขึ้นภายในตระกูลอ้าวเสวี่ย
“แล้วข้าจะได้อะไร?”
หลินหยางถาม
“ท่านไม่ต้องการการคุ้มครองจากตระกูลอ้าวเสวี่ยของข้าหรือ? ถ้าท่านตกลง ตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ ตระกูลอ้าวเสวี่ยจะยืนเคียงข้างพันธมิตรชิงเสวี่ยของท่านเสมอ”
อ้าวฮั่นเหมยสัญญา
หลินหยางครุ่นคิด
แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของตระกูลอ้าวเสวี่ยเหนือกว่าเหลยเจ๋อเทียนเกอและแม้แต่เฉียนคุนเทียนตี้
แน่นอนว่าไม่มาก
นัก เหตุผลที่อ้าวฮั่นเหมยกล้าไม่สนใจฮ่าวเทียนก็เพราะตระกูลอ้าวเสวี่ยไม่เกรงกลัวศัตรูใดในโลก
เนื่องจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้ไม่มีศัตรูใดสามารถฝ่าความหนาวเย็นสุดขั้วนี้เข้าไปได้
เว้นแต่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะสามารถทนต่อสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นอย่างน่าสะพรึงกลัวนี้ ได้
“ท่านน่าจะรู้จักเย่หยานใช่ไหม”
หลินหยางถาม
“อะไรนะ? ท่านต้องการให้พวกเราจัดการกับเย่หยานหรือ?”
อ่าวฮันเหม่ยถาม
“ตอนนี้เขาหนีไปที่บริเวณเส้นพลังมังกรใต้ดินแล้ว ข้าไปที่นั่นไม่ได้ในตอนนี้ และการขอให้ท่านช่วยก็คงไม่มีประโยชน์ แต่ข้าจะไม่อยู่ในแดนเงียบตลอดไป ดังนั้น หากพันธมิตรชิงซวนของข้าตกอยู่ในอันตราย ตระกูลอ้าวเสวี่ยของท่านต้องมาช่วยเหลือข้า”
หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ข้าตกลง!”
อ่าวฮันเหม่ยไม่ลังเลเลย
“ตกลง ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปกับท่าน”
หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น
“หัวหน้าพันธมิตร โปรดคิดให้ดีก่อน คนในตระกูลอ้าวเสวี่ยล้วนแปลกประหลาด หากมีใครฉวยโอกาสจากความดีของท่านมาทำร้ายท่านล่ะ?”
ชูชิวรีบเตือน
“ไม่เป็นไรหรอก ถึงแม้ฉันจะไม่ตกลงรับข้อเสนอของอ้าวฮั่นเหมย แต่ก็คงมีคนจากตระกูลอ้าวเสวี่ยมาตามหาฉันอยู่ดี! ฉันคิดว่านั่นคือเจตนาของคนภายนอก ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้น การแสร้งทำเป็นหมั้นกับคุณอ้าวฮั่นเหมย เธอก็ได้ประโยชน์ ส่วนฉันก็ไม่ต้องเดือดร้อน ดีไม่ใช่เหรอ?”
หลินหยางพูดพร้อมกับยิ้ม
ชูชิวพยักหน้าเงียบๆ
“เชิญแขกจากตระกูลอ้าวเสวี่ยเข้ามา”
ฮ่าวเทียนกล่าวกับเหลยหู
“ครับ ท่านเจ้าสำนัก!”
เหลยหูรีบออกไป
สักครู่ต่อมา กลุ่มคนในชุดขาวโพลน แต่ละคนดูราวกับเทพ ก็เดินเข้ามาในห้องโถงด้านข้าง
“อ้าวเทียนซวง?”
สีหน้าของอ้าวฮั่นเหมยเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นพระเอก
“สวัสดี ท่านฮ่าวเทียน!”
พระเอกรูปงามผมยาวสีขาวโพลน ประสานมือและพูดอย่างสงบ
น้ำเสียงของเขาปราศจากความเคารพแม้แต่น้อย