by 
ขณะที่หวังอวี้ซินกำลังจะจากไป ซูเหวินถิงก็ถามขึ้นทันทีว่า “คำพูดสุดท้ายที่เจ้าพูดกับชายคนนั้นเมื่อกี้ เป็นเพราะอี้เฉียนโม่หรือ?”
หวังอวี้ซินชะงักแล้วหรี่ตามองซูเหวินถิง
“เรื่อง… ความสัมพันธ์ของเจ้ากับอี้เฉียนโม่ จริงหรือ? ข้าเห็นรายงานข่าวว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการคุมขังกู่เฉียนเหยาครั้งนี้คืออี้เฉียนโม่” ซูเหวินถิงกล่าว
“ไม่มีความเห็น” หวังอวี้ซินพูดเพียงประโยคง่ายๆ ประโยคนี้ ความสัมพันธ์ของนางกับซูเหวินถิงเป็นเพียงความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงานทั่วไป และนางไม่มีเจตนาที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ซูเหวินถิง
ฟัง “เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรกับอี้เฉียนโม่จริงหรือ?” ซูเหวินถิงถามอีกครั้ง
“เราคู่ควรหรือไม่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับเขา และไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น” หวังอวี้ซินกล่าว
“รู้ไหม? ลูกเป็ดขี้เหร่สุดท้ายแล้วจะเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ตลอดไป มันคิดว่าตัวเองกลายเป็นหงส์ แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่เรื่องตลก” ซูเหวินถิงมองหวังอวี่ซินอย่างแน่วแน่ ก่อนจะพูดขึ้นทันทีว่า “หวังอวี่ซิน เจ้าจะต้องเป็นเรื่องตลกในอนาคต!”
สายตาของซูเหวินถิงเย็นชา ต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
ความเย็นชานี้ทำให้หวังอวี่ซินรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
“ซูเหวินถิง ข้าไม่คิดว่าข้าต้องการให้เจ้ามาตัดสินข้า ไม่ว่าข้าจะเป็นลูกเป็ดขี้เหร่หรือหงส์ คนอื่นก็ตัดสินข้าไม่ได้!” หวังอวี่ซินกล่าวแล้วเดินจากไป
ซูเหวินถิงจ้องมองหลังของหวังอวี่ซินด้วยสีหน้าหม่นหมอง สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่ไม่อาจปกปิดได้!
เธอเคยเป็นเรื่องตลกมาก่อน ดังนั้น… หวังอวี่ซินก็จะเป็นเรื่องตลกเช่นกัน!
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!
———
อี้เฉียนโม่มองรอยตบที่เห็นได้ชัดบนใบหน้าของหวังอวี้ซิน แล้วถามอย่างบึ้งตึงว่า “ใครทำ?”
“กู่กวงฉิน” หวังอวี้ซินตอบ แม้นางจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่เขาก็รู้ได้ทันทีหากเขาต้องการ
“เจ้าใช้ยาหรือไม่?” อี้เฉียนโม่ยกมือขึ้นลูบรอยแดงบวมบนใบหน้าของนางเบาๆ
“ใช่” นางกล่าว
“กู่กวงฉินมาหาเจ้าเรื่องกู่เฉียนเหยาหรือ?” เขาถามอีกครั้ง
“ใช่” เขาตอบ
“เจ้าไม่ยอมปล่อยกู่เฉียนเหยาไป” นี่ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน เพราะหากนางตกลง ก็จะไม่มีรอยตบบนใบหน้าของนาง
“กู่เฉียนเหยาฆ่าแม่ข้า เกือบตีข้าตาย ทำไมข้าต้องปล่อยนางไป!” หวังอวี้ซินถาม
อี้เฉียนโม่ยกมุมปากขึ้น “การแก้แค้นเป็นสิ่งจำเป็น ใช่ เราคล้ายกันมากในเรื่องนี้”
แต่หัวใจของหวังอวี้ซินเต้นแรงเมื่อได้ยินเช่นนี้
พวกเขาคล้ายกันมากหรือ? ถ้าเขาแก้แค้นด้วย เขาจะให้อภัยเธอไหมหลังจากรู้ว่าเธอหลอกลวง?
หวังอวี้ซินจ้องมองชายตรงหน้าอย่างว่างเปล่า ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอยากสารภาพทุกอย่างกับเขา บอกเขาว่าเธอใช้เขาอย่างไร และหวังว่าเขาจะให้อภัยเธอ!
“อวี้ซิน เธอเป็นอะไรไป” เสียงของอี้เฉียนโม่ดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง ขัดจังหวะการสะกดจิตของเธอ
“ไม่มีอะไร” เธอพูดพลางตั้งสติได้และฝืนยิ้มออกมา