by 
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจากสำนักชิงซวนก็โกรธแค้น
“พวกสารเลว กล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าหัวหน้าพันธมิตรของเรา!”
ชูชิวเยาะเย้ยพลางเตรียมจะโจมตี
แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีฝีมือ แต่เขาก็อยู่เคียงข้างหลินหยางมานานพอสมควร และด้วยความช่วยเหลือจากยาเม็ดมหัศจรรย์ของหลินหยาง พลังของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด แน่นอนว่าเขาไม่ได้มองพวกโจรกระจอกพวกนี้เป็นเรื่องใหญ่
“โอ้! เจ้าเด็กเหลือขอ! อยากจะลองดีเหรอ? มาเลย ให้ปู่เห็นว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง!”
ชายหน้าเหมือนพังพอนพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขบขันและสนุกสนาน
“เจ้าคนชั่ว!”
ชูชิวคำรามด้วยความโกรธจัด เตรียมจะโจมตีทันที
แต่ในขณะนั้น หลินหยางก็หยุดเขาไว้
“ชูชิว ใจเย็นๆ”
“หัวหน้าพันธมิตร…”
“อย่าเพิ่ง”
หลินหยางตบไหล่เขาเบาๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า
“ข้าคือหลินหยาง หัวหน้าพันธมิตรชิงซวน!”
“เจ้าหรือ?”
ชายหน้าเหมือนพังพอนมองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะ “ข้านึกว่าเจ้าเป็นคนใหญ่คนโต แต่เจ้าเป็นแค่เด็กใหม่!”
คนอื่นๆ ก็โกรธเช่นกัน
“หัวหน้าอย่างที่เรียกกัน ข้าจะไม่เสียเวลาพูดกับเจ้าหรอก เรามาที่นี่เพราะได้รับข่าวว่าเจ้ากำลังสร้างถนนในดินแดนของเรา! ฮ่า พันธมิตรชิงซวนของเจ้าช่างรังแกพวกเราจริงๆ! เจ้าไม่เห็นคุณค่าของพวกเราจิ้งจอกโลหิตบ้างเลยหรือ?”
ชายหน้าเหมือนพังพอนเยาะเย้ย
“ดินแดนของเจ้า?”
หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าจำไม่ได้ว่านี่เป็นดินแดนจิ้งจอกโลหิตของเจ้า”
“พอแล้วกับเรื่องไร้สาระ ถ้าข้าบอกว่าใช่ ก็คือใช่!”
ชายหน้าเหมือนพังพอนพ่นลมหายใจ
“แล้วเจ้าต้องการอะไร?”
“เราไม่ได้ขออะไรมาก พันธมิตรชิงซวนของเจ้า เตรียมยาเม็ดคุณภาพสูงหนึ่งล้านเม็ดให้พวกเรา และเจ้าก็สร้างถนนต่อไป เข้าใจไหม?” ชายหน้าเหมือนพังพอนหัวเราะ
“ถ้าเราไม่ให้พวกเขาล่ะ?”
ชูชิวสบถ
“แกจะไม่ให้ฉันเหรอ? ฮ่า! งั้นแกก็ลืมเรื่องซ่อมถนนไปได้เลย ไม่เพียงแต่ฉันจะไม่ซ่อมมันเท่านั้น แต่ฉันจะทำลายถนนที่แกซ่อมเสร็จแล้วด้วย แกเชื่อฉันไหม?”
ชายหน้าเหมือนพังพอนคำราม
“แก…”
ชูชิวและพวกของเขาโกรธจัด หากไม่มีหลินหยาง พวกเขาคงบุกเข้าไปกำจัดพวกนี้ให้สิ้นซากไปแล้ว
“คุณต้องการหนึ่งล้านเหรอ?”
หลินหยางยังคงสงบ ใบหน้าของเขาไม่แสดงความโกรธ แต่กลับถามด้วยความมั่นใจ
“ใช่ ไม่น้อยกว่านั้นแม้แต่เพนนีเดียว”
ชายหน้าเหมือนพังพอนกล่าว
“อย่างนั้นเหรอ?”
หลินหยางลูบคางและพูดอย่างใจเย็น “ฉันต้องการเวลาเตรียมตัว”
“ฉันจะให้เวลาคุณสามวัน”
“สามวันเร็วเกินไป”
“พอแล้ว! สามวันอย่างมาก ถ้าคุณให้ได้ก็ให้ ถ้าไม่ได้ก็อย่าคิดที่จะสร้างถนนนี้!”
ชายคนนั้นสบถ แล้วโบกมือและจากไปพร้อมกับลูกน้องของเขา
“สร้างถนนต่อไป!”
หลินหยางตะโกนพลางหันศีรษะไป
“หัวหน้าพันธมิตร ช่างฝีมือถูกตัดมือและเท้าไปแล้ว พวกเขาจึงสร้างไม่ได้ในตอนนี้ เราต้องส่งคนใหม่ไป”
เจ้าสำนักเมฆหอนกล่าว
“ตกลง”
หลินหยางพยักหน้าและหันหลังเดินจากไป
ชูชิว อู๋หง และคนอื่นๆ ต่างตกใจและรีบวิ่งตามเขาไป
“หัวหน้าพันธมิตรหลิน ท่านทนเรื่องนี้ได้อย่างไร?”
อู๋หงถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
“แล้วจะทำอย่างไร? ฆ่าพวกมันให้หมดหรือ?”
หลินหยางหันกลับมาพูด “พวกท่านเองก็บอกว่าพวกหนูพวกนี้กระจายอยู่ทั่วอาณาเขตแห่งการสูญพันธุ์อันเงียบงัน เป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัดพวกมันให้หมด และเป็นการยากที่จะลงมือกับพวกมัน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมไม่แค่ให้ยาที่พวกมันขอไปล่ะ?”
“แต่…หนึ่งล้านเม็ด! ค่าใช้จ่ายมหาศาล
!” ชูชิวพูดอย่างเคร่งขรึม “นอกจากนี้ ถ้าเราสร้างแบบอย่างนี้ขึ้นมา คนอื่นๆ จะพอใจได้อย่างไร? คนหนึ่งจะมาข่มขู่เรา อีกคนจะมาแบล็กเมล์เรา และเกียรติยศของพันธมิตรชิงซวนของเราก็จะตกต่ำ และเราก็จะหมดตัว!”
หลินหยางส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่เป็นไรหรอก เสียเงินไปนิดหน่อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ พอซ่อมถนนเสร็จแล้ว ยาไม่กี่เม็ดก็ไม่เป็นไรหรอก”
“นี่…”
ชูชิวอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“เอาล่ะ ชูชิว ไม่ต้องกังวลไป พวกเธอรีบกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม แล้วมากับข้าในอีกสามวัน”
“ไปไหน?”
“ไปส่งยา!”