บทที่ 42 ผู้เชี่ยวชาญ
“…ชอบทำตัวคนเดียวเพราะกลัวลำบากแต่ทำไมต้องเก็บกวาดให้คนอื่นทุกที” หัวหน้าแพทย์ทหารบ่นพึมพำและบ่นพึมพำและบ่นพึมพำและบ่นพึมพำและบ่นพึมพำในความมืดซึ่งเขามองไม่เห็นนิ้วมือของเขา ก้นบุหรี่ที่กะพริบอยู่ที่มุมปากของเขาคือแหล่งกำเนิดแสงเดียวของเขา ในขณะที่เขากำลังยุ่ง เขายังคงนึกถึงกระบวนการทั้งหมดของการแอบเข้าไปในคาสิโนแห่งนี้ และคิดอย่างจริงจังว่ามีความผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้นโดยบังเอิญหรือไม่ ท้ายที่สุด เป็นเวลานานแล้ว …
