by 
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตระกูลน้ำแข็งถึงได้ทรงพลังขนาดนี้ อ่าวเทียนซวง อ่าวหงฮั่ว และอ่าวฮั่วหยุน ล้วนเป็นสุดยอดฝีมือ
โดยเฉพาะอ่าวฮั่วหยุน
หลินหยางสัมผัสได้ถึงออร่าที่พิเศษออกมาจากตัวเขา
ออร่านี้ค่อนข้างคล้ายกับของหลงเทียนจื่อ อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์
บุคคลผู้นี้ยังอยู่ห่างจากแดนเซียนเพียงก้าวเดียว แต่ก้าวของเขานั้นเล็กกว่าคนอื่นๆ มาก ยิ่ง
ไปกว่านั้น…พลังปราณที่เขามีก็แตกต่างจากคนอื่นๆ
มันเป็นพลังที่แข็งแกร่งกว่าปราณธรรมดาอย่างเห็นได้ ชัด
อีกทั้งยังมืดมนและเย็นชามากกว่า
บุคคลผู้นี้จะมีพลังที่เย็นชาเช่นนี้ได้อย่างไร?
หรือว่า…เขาได้ฝึกฝนวิชาต้องห้ามบางอย่าง?
หลินหยางสงสัย
อาจสังเกตเห็นสายตาของหลินหยาง อ่าวฮั่วหยุนจึงหันมามองทางนี้ สายตาของทั้งคู่ประสานกันก่อนจะหันหน้าหนีไป
“อ่าวฮั่วหยุน?”
อ่าวเว่ยอินขมวดคิ้วเล็กน้อยและหันหน้าไปพูดว่า “ฮั่นเหมย เราไม่ควรขึ้นไปบนภูเขาทีหลังเลย เราแค่ไปล่ากวางน้ำแข็งที่เชิงเขาก็ได้!”
“พี่สาว คิดว่าการขึ้นไปบนภูเขาอันตรายเหรอคะ?”
อ่าวฮั่นเหมยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง อ่าวเว่ยอินก็พูดอย่างใจเย็นว่า “อ่าวฮั่วหยุน… อาจจะทะลุขีดจำกัดแล้ว”
ลมหายใจของอ่าวฮั่นเหมยสะดุด
แต่ในขณะนั้นเอง อ่าวฮั่วหยุนก็พูดขึ้นมาทันที
“พี่อ่าวฮั่นเหมย กรุณาพาหลินหยางคู่หมั้นของคุณมาที่นี่ด้วย”
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่ดังไปทั่วทั้งกลุ่ม
ทุกคนหยุดพูดและหันมามองพวกเขา
อ่าวฮั่นเหมยก็ตกตะลึงเช่นกัน มองอ่าวฮั่วหยุนด้วยสีหน้าสับสน
“อะไรนะ? ฉันต้องพูดซ้ำอีกเหรอ?”
เสียงเย็นชาของอ่าวฮั่วหยุนดังขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของอ่าวฮั่นเหมยหรี่ลงทันที เธอเหลือบมองหลินหยาง และเมื่อเห็นเขาพยักหน้า ทั้งสองจึงเดินไปยังคนอื่นๆ
อ่าวเว่ยหยินเดินตามไป
“พี่ฮั่วหยุน มีอะไรหรือคะ”
อ่าวฮันเหม่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถาม
“ฉันได้ยินมาว่าสามีของคุณเป็นผู้วิเศษที่สามารถรักษาโลหิตเย็นได้” อ่าวฮั่วหยุนมองไปข้างหน้าและพูดอย่างใจเย็นโดยไม่แม้แต่จะมองอ่าวฮันเหม่ย
“ใช่”
อ่าวฮันเหม่ยลังเลก่อนจะตอบ
“ถ้าเช่นนั้น พวกคุณสองคนไปที่ยอดเขาน้ำแข็งทันที ฆ่านกคริสตัลน้ำแข็งที่ยอดเขา แล้วนำไปมอบให้ตระกูลขุนนาง”
“ อ้าวฮั่วหยุนกล่าว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของอ้าวฮั่นเหมยก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
“พี่ฮั่วหยุน ตระกูลเตือนพวกเราหลายครั้งแล้วว่านกน้ำแข็งบนยอดเขานั้นเป็นสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ที่กินสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์เข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ห้ามไปยั่วยุมันเด็ดขาด มิเช่นนั้นท่านจะต้องตาย! ท่านกำลังบอกให้พวกเราไปตายงั้นหรือ?”
“คู่หมั้นของท่านสามารถรักษาโลหิตเย็นแห่งแม่น้ำได้ เขาต้องเป็นคนพิเศษแน่ๆ คนพิเศษจะรักษานกพิเศษได้ยังไง? ฉันคิดว่าท่านต้องมีวิธี”
อ้าวฮั่วหยุนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน
“ถ้าเราไม่ไปล่ะ?”
อ้าวฮั่นเหมยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“นั่นหมายความว่าท่านสู้นกน้ำแข็งคริสตัลไม่ได้สินะ” ถ้าเจ้าสู้กับนกน้ำแข็งคริสตัลไม่ได้ ก็หมายความว่าว่าที่สามีของเจ้าเองก็ไม่มีความสามารถพอ และไม่มีพลังที่จะรักษาโลหิตเย็นแห่งแม่น้ำได้”
อ่าวฮั่วหยุนจ้องมองหลินหยางอย่างใจเย็นแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เขาก็หลอกลวงเจ้า และหลอกลวงตระกูลอ่าวเสวี่ยของเรา บอกข้ามาสิ เราควรจัดการกับคนหลอกลวงแบบนี้อย่างไร?”
อ่าวฮั่นเหมยไม่ได้พูด
อะไร นี่เป็นการใช้เหตุผลที่บิดเบือนอย่างชัดเจน
แต่…เธอก็ไม่อาจโต้แย้งได้
เพราะที่นี่ ใครคมดาบกว่าก็ถูกต้อง!
ทุกคนเข้าใจว่าอ่าวฮั่วหยุนตั้งใจจะใช้นกน้ำแข็งคริสตัลจัดการกับคนทั้งสอง
เหมือนอย่างที่อ่าวหงฮั่วพูด คนทั้งสองเป็นเพียงผู้ต้องสงสัย
แต่ในสายตาของอ่าวฮั่วหยุน แม้แต่ความสงสัยก็เป็นความผิด!
“นี่คือข้อตกลง การล่าเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ใครล่าเหยื่อได้มากที่สุดก็จะได้รับความโปรดปรานจากตระกูล” “ทุกคน ไปกันเถอะ!”
อ่าวฮั่วหยุนไม่สนใจทั้งสองคนนั้น และตะโกนอย่างใจเย็น จากนั้นก็ดึงบังเหียนและควบม้าไปยังภูเขาน้ำแข็งเบื้องหน้า
คนอื่นๆ ต่างก็รีบตามไป หรือไม่ก็มองดูอ่าวฮั่นเหมยและอีกคนด้วยความขบขันขณะที่พวกเขาค่อยๆ เดินทางไปยังภูเขาน้ำแข็ง
“ไปกันเถอะ!”
อ่าวเว่ยหยินพูดอย่างใจเย็นขณะขี่ม้า
“พี่สาว เราจะไปถึงยอดเขาจริงๆ เหรอคะ?”
ใบหน้าของอ่าวฮั่นเหมยเคร่งเครียดขึ้นขณะที่เธอถามด้วยเสียงเบา
“เธอไม่ต้องไปหรอก ฉันจะฆ่านกน้ำแข็งให้เอง เธอรอฉันอยู่ที่เชิงเขา”
อ่าวเว่ยหยินพูดอย่างใจเย็น
“อะไรนะ?”
อ่าวฮั่นเหมยหายใจสะดุด