by 
เทียนชางไห่กล่าวว่า “ถ้าเจ้าไม่มีความผูกพันทางอารมณ์อื่นใดแล้ว นี่ก็คงเป็นความผูกพันเดียวที่เหลืออยู่ ถ้าเจ้าต้องการอัญเชิญบรรพบุรุษลิช ก็จงตัดความผูกพันนี้เสีย”
เย่เฉินงุนงงงวย เขาสัมผัสได้ว่าหากเขาตัดความผูกพันนี้ ความผูกพันทั้งหมดที่มีต่อเทพธิดาจะหายไป
หากพวกเขาพบกันอีกครั้ง พวกเขาอาจกลายเป็นคนแปลกหน้า
เทียนชางไห่เห็นความลังเลของเย่เฉินจึงถามว่า “เจ้าไม่อยากตัดความผูกพันนี้หรือ?”
เย่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ
เทียนชางไห่ถอนหายใจอย่างหนักและกล่าวว่า “ข้าไม่เคยนึกเลยว่าเจ้าแห่งการจุติสูงสุดจะทุกข์ใจกับความรัก อืม นั่นก็เข้าใจได้ เทพธิดามีความงามที่หาที่เปรียบไม่ได้ เป็นเรื่องธรรมดาที่เจ้าจะหลงใหลในตัวนาง”
“ในบรรดาคำพูดทั้งหมดในโลก คำว่า ‘รัก’ เป็นคำที่อันตรายที่สุด!”
“ถ้าเจ้าไม่ยอมตัดสายสัมพันธ์นี้ เจ้าก็จะไม่สามารถอัญเชิญบรรพบุรุษลิชได้”
หัวใจของเย่เฉินจมดิ่งลง เขาอยากเห็นบรรพบุรุษลิชและค้นหาความเชื่อมโยงกับเสินตูว่านเอ๋อร์อย่างมาก
แต่การตัดสายสัมพันธ์นั้นพูดง่ายกว่าทำยาก
เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เขาอยู่กับนางฟ้า—ริมฝีปากสีแดง ความอบอุ่น ความอ่อนโยน ความงามของเธอ—เย่เฉินรู้สึกหัวใจปั่นป่วน เขาอยากตัดสายสัมพันธ์แห่งความรักด้วยดาบของเขา แต่มันเป็นไปไม่ได้
เทียนชางไห่ก็เงียบลงเช่นกัน จ้องมองเย่เฉินอย่างตั้งใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของเย่เฉิน
ทันใดนั้น
พลังปีศาจก็ปะทุขึ้นจากท้องฟ้า เมฆดำทะยาน และพายุรุนแรงก็ก่อตัวขึ้น เกาะซวนเทียนทั้งเกาะถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ ลมพัดผมของเย่เฉินปลิว และเม็ดฝนเย็นๆ กระหน่ำลงบนใบหน้าของเขา
เย่เฉินและเทียนชางไห่ต่างตกใจ แต่จากท่ามกลางเมฆและสายลมอันไร้ที่สิ้นสุด เสียงแหบแห้งเย็นชาดังก้องว่า
“เจ้า…เจ้าตัดสายสัมพันธ์แห่งความรักไม่ได้จริงๆ หรือ?”
เมื่อเสียงนั้นจางหายไป ร่างลึกลับก็ค่อยๆ ลงมาจากสวรรค์
มันคือลิชที่น่าเกลียดน่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ สวมเสื้อคลุมสีแดงขาดวิ่น ใต้เสื้อคลุมนั้นคือโครงกระดูกสีเทาดำที่ปกคลุมไปด้วยเนื้อเน่าเปื่อย ร่างกายทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยพลังปีศาจ ใบหน้าถูกบดบัง เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่าคู่หนึ่งซึ่งมีแสงสีเขียวสองจุดริบหรี่อยู่ภายใน
ลิชลงจอด ยืนอยู่ไม่ไกลจากเย่เฉินและเทียนชางไห่
ในทันทีที่มันแตะพื้น เกาะทั้งเกาะก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังปีศาจและออร่าอันชั่วร้ายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสีดำและเหม็นเน่า แปรสภาพเป็นบึงโคลนและเลือด สิ่งมีชีวิตทั้งหมด ตั้งแต่ดอกไม้และต้นไม้ หายไปราวกับความตาย การมาถึงของมันทำให้ทุกสิ่งเหี่ยวเฉาและตายไป
“สวัสดี ท่านบรรพบุรุษลิช! มหาจอมมาร ยินดีต้อนรับการมาถึงของท่าน!”
เทียนชางไห่ตัวสั่นเทา คุกเข่าลงกับพื้น
ลิชที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชาลิชในตำนาน มหาจอมมาร บรรพบุรุษลิช!
บรรพบุรุษลิชไม่สนใจเทียนชางไห่ เปลวไฟสีเขียวสองดวงในเบ้าตาของเขาส่งสายตาที่น่ากลัวออกมา จ้องมองไปที่เย่เฉินเพียงคนเดียว
เย่เฉินจ้องมองบรรพบุรุษลิชอย่างว่างเปล่า สัมผัสได้ถึงออร่าที่คุ้นเคยมากแผ่ออกมาจากเขา
มันคือออร่าของเสินตูว่านเอ๋อร์!
“ท่าน…ท่านคือว่านเอ๋อร์หรือ?”
เย่เฉินตกใจและหวาดกลัว ถอยหลังไปสองก้าว
บรรพบุรุษลิชยังคงเงียบ มีเพียงเสียงคำรามของพลังปีศาจที่ดังก้องอยู่ในสายลม
หลังจากเงียบไปนาน เขาก็พูดอย่างช้าๆ ว่า “ว่านเอ๋อร์ตายแล้ว ท่านเลือกนาง ท่านจอมมาร”
เสียงของเขาแหบพร่าและไม่น่าฟัง แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงผู้ชายหรือผู้หญิง เหมือนเสียงคร่ำครวญของผี เย่เฉินรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่งพลางพูดว่า “นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
สายตาของบรรพบุรุษลิชจับจ้องไปที่ด้ายแห่งรักบนนิ้วของเย่เฉินแล้วพูดว่า “ตัดด้ายแห่งรักนี้เสีย แล้วข้าจะบอกความจริงให้เจ้าฟัง”
เย่เฉินถอยหลังไปอีกก้าว ใบหน้าของเขามืดมนลงทันที เขาชักมือกลับโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา บรรพบุรุษลิชก็ผิดหวังอย่างมาก เขาพูดว่า “สุดท้ายแล้ว เจ้าก็ทนตัดสายสัมพันธ์ทางอารมณ์ไม่ได้ ในใจของเจ้า เทพธิดาสำคัญกว่าเสินตูว่านเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ?”
เย่เฉินตกใจกับคำถามของบรรพบุรุษลิช จึงตอบว่า “ไม่ นางฟ้ากับว่านเอ๋อร์ต่างก็เป็นเพื่อนของข้า…”
บรรพบุรุษลิชหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาพลางกล่าวว่า “พอแล้ว เจ้าเชื่ออย่างนั้นจริงหรือ? ในอนาคต นางฟ้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า แม้จะเป็นสนม แต่เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงของเจ้า แต่ว่านเอ๋อร์ไม่สมควรได้รับชื่อ เธอถูกเจ้าทอดทิ้ง”
เย่เฉินกล่าวว่า “ไม่ ว่านเอ๋อร์เป็นคนสนิทของข้า ข้าจะไม่ทอดทิ้งเธอ!”
บรรพบุรุษลิชกล่าวว่า “แค่คนสนิทงั้นหรือ?” เสียงแหบพร่าของเขามีความเศร้าแฝงอยู่
เย่เฉินเงียบไป พูดไม่ออก
บรรพบุรุษลิชถามว่า “เจ้าเคยชอบเธอหรือเปล่า?”
เย่เฉินนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเสิ่นตูว่านเอ๋อร์ ทั้งสองเคยจูบและกอดกัน หากไม่ใช่เพราะแม่ของเธอ เสิ่นตูเทียนหยิน เข้ามาขัดขวาง พวกเขาอาจจะได้มีความสุขอย่างถึงที่สุดแล้ว
“ข้าชอบนาง ข้าชอบนางมาตลอด แต่…” เย่เฉินเปิดเผยความรู้สึกของเขา แต่เสียงของเขากลับลังเล
รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าโครงกระดูกของบรรพบุรุษลิช เขาถึงกับยิ้มและกล่าวว่า “แต่เจ้าไม่ได้แค่รักนางใช่ไหม?”
เย่เฉินพยักหน้า “ใช่ครับ”
บรรพบุรุษลิชพยักหน้าเช่นกันและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร สำหรับผู้ชาย การมีภรรยาและสนมหลายคนเป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่จักรพรรดิก็ยังมีสนมสามพันคน สำหรับพวกเราผู้ฝึกฝนแล้ว ผู้หญิงอีกไม่กี่คนจะเป็นอะไรไป?”
เย่เฉินตอบ “ใช่ครับ!”
เสียงของบรรพบุรุษลิชเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที “แล้วทำไมเจ้าถึงทิ้งนางไปล่ะ?”
เย่เฉินตกตะลึงและกล่าวว่า “ข้าไม่เคยทิ้งว่านเอ๋อร์ ข้ายังคิดถึงนางอยู่ แต่เนื่องจากสถานการณ์บางอย่าง เราจึงไม่ได้เจอกันนานแล้ว