by 
เขาต้องการให้นางต้องทนทุกข์ทรมาน แต่เขาไม่อยากให้นางตาย
“แต่งงานกับข้า แต่งงานกับข้า ออกไปจากเสินเฉิง แล้วไปต่างประเทศกับข้า!” มู่หยวนพูดขึ้นอย่างกะทันหัน “ถ้าเจ้ายอม ข้าก็จะละทิ้งความเกลียดชังในใจ และเจ้าก็ยังสามารถชดเชยความรู้สึกผิดที่เจ้ามีต่อข้าได้ด้วย จะเป็นไรไหม?”
อี้เฉียนจินตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่ามู่หยวนจะขอร้องเช่นนี้
“เจ้าล้อเล่นอะไร!” เธอกล่าว
“เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นหรือ?” มู่หยวนกล่าว “ข้าพูดเรื่องนี้อย่างจริงจัง แต่ทุกครั้งที่ข้าพูดอย่างจริงจังกับเจ้า เจ้ากลับคิดว่าข้าล้อเล่น”
“เจ้าต้องการให้ข้าแต่งงานกับเจ้า แต่งงานกับเจ้า แล้วออกไปจากเสินเฉิง มันคือการลงโทษข้าหรือ?” เธอถาม
“เจ้าคิดว่านี่คือการแก้แค้นหรือ?” เขาถามกลับ
“ไม่เช่นนั้น มันคืออะไร ความหมายของการทำแบบนี้คืออะไร?”
“ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจว่ามันคือ…ข้ารักเจ้า?” เขาถาม
จู่ๆ นางก็เบิกตากว้างและมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!
ถ้าเขาพูดว่าเกลียด แค้น หรือแม้กระทั่งอยากให้นางตาย นางก็คงเข้าใจ แต่นางกลับไม่เข้าใจที่เขาพูดว่ารัก
บางทีเสี่ยวหยวนผู้บริสุทธิ์อาจเคยชอบนางมาก หากไม่มีการรบกวนใดๆ ระหว่างพวกเขาและเติบโตมาอย่างปกติ เขาก็อาจตกหลุมรักนางได้
แต่ระหว่างพวกเขามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น เขาถึงขั้นสูญเสียครอบครัว และต้องการแก้แค้นนาง แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่ารักนางงั้นหรือ?
“เจ้า——” นางขยับริมฝีปาก แต่ลำคอกลับแห้งผาก ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“อี้เฉียนจิน ข้ารักเจ้า แม้แต่ข้าก็ยังรู้สึกแปลกๆ” มู่หยวนเดินเข้าไปหาอี้เฉียนจินแล้ววางนิ้วลงบนคางของเธอ “ตราบใดที่เจ้ายอมชดใช้ความผิดที่เจ้ามีต่อข้าอย่างที่ฉันพูด ข้าก็อาจจะละทิ้งความเกลียดชังและใช้ชีวิตที่ดีกับเจ้าในต่างแดนได้”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูกระจกของห้องทดลอง
อี้เฉียนจินอยากจะหันไปมอง แต่มู่หยวนยังคงจับคางของเธอไว้ ไม่ให้นางหันหน้าไป “อาจารย์เซินเคาะประตู แต่ไม่ต้องห่วง กระจกของประตูบานนี้ทำจากกระจกกันกระสุนชั้นสูง ถึงอาจารย์เซินจะกระแทกประตูแรงๆ ก็พังไม่ได้”
“เสี่ยวหยวน คนที่ข้ารักไม่ใช่เจ้า ข้าจึงแต่งงานกับเจ้าไม่ได้” อี้เฉียนจินกล่าว “ขอโทษ ข้าชดเชยความผิดด้วยวิธีอื่นได้ แต่เจ้าทำไม่ได้!”
“เป็นเพราะเสิ่นจีเฟยหรือ? คนที่เจ้ารักคือเขา?” มู่หยวนกล่าว
“ใช่ คนที่ฉันรักคือเขา เขาเป็นแฟนฉัน และเป็นคนที่ฉันอยากแต่งงานด้วยในอนาคต!” อี้เฉียนจินพูดอย่างไม่ปิดบัง
ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเสี่ยวเฟยจะไม่เคยแน่นแฟ้น ถึงแม้ว่าพวกเขาจะต้องแยกทางกันเพราะบ้านอยู่คนละเมือง แต่พวกเขาก็ยังเจอกันเป็นประจำและโทรคุยกันทางวิดีโอคอลอยู่บ่อยๆ เธอจึงไม่เคยรู้สึกว่าเสี่ยวเฟยทิ้งเธอไป
ความสัมพันธ์อันยาวนานนี้ ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มเปลี่ยนจากความชอบเป็นความรักตั้งแต่
เมื่อใด เธอไม่รู้ว่าความรักที่เธอมีต่อเสิ่นจีเฟยนั้นลึกซึ้งเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอต้องการอยู่กับเขาในอนาคต เหมือนกับพ่อและแม่