by 
ชูเฉินรีบวิ่งไปข้างหน้าและทันทีก็เห็นคนที่คุ้นเคย บุคคลนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเนี่ยชูติง
ในขณะนี้ เนี่ยชูติงกำลังถูกโจมตีโดยคนสี่คน และคนทั้งสี่นี้แผ่รัศมีแปลกประหลาดออกมา แต่ชูเฉินกลับรู้สึกคุ้นเคยกับพวกเขา
“เทพปีศาจโบราณ!?” ชูเฉินขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่านี้ จากนั้นจึงค่อยๆ พูดออกมา
“นี่คือออร่าของเทพปีศาจโบราณอย่างแท้จริง ข้าไม่คาดคิดว่าจะได้พบพวกเขาที่นี่”
ในขณะนั้น เสียงของลู่หยูก็ดังขึ้นในหูของชูเฉิน แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังประหลาดใจที่ได้มาพบกับเทพปีศาจดึกดำบรรพ์ที่นี่
“ดูเหมือนว่าเราต้องเข้าไปช่วยเธอแล้ว ไม่งั้นเด็กคนนี้อาจจะสู้กับสี่คนนี้ไม่ไหว”
ชูเฉินประเมินกำลังของทั้งสองฝ่ายแล้วจึงค่อยๆพูดขึ้น
ถึงแม้พลังของเนี่ยฉู่ติงจะไม่เลว แต่เทพปีศาจโบราณทั้งสี่นั้นก็ไม่ใช่ว่าจะประมาทได้ ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าทั้งสี่คนรู้จักรูปแบบการต่อสู้แบบคอมโบ ดังนั้นพลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อรวมพลังกัน ด้วยเหตุนี้ เนี่ยฉู่ติงจึงกำลังถูกโจมตีจนถอยหลังไปทีละขั้น
ในขณะนั้น เนี่ยชูติงกำลังกัดฟันแน่น เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเทพปีศาจโบราณทั้งสี่ตนนี้ ทำให้เธอได้รับความเสียหายอย่างมาก
เธอยังรู้สึกได้ว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกายของเธอกำลังจะหมดลง เมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์หมดลง เธอจะตกอยู่ในเงื้อมมือของเทพปีศาจโบราณทั้งสี่ และชีวิตและความตายของเธอจะอยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอ
“เนี่ยชูติง หยุดดิ้นรนเถอะ ดิ้นรนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ยอมแพ้ไปซะเถอะ พวกเราพี่น้องจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างอ่อนโยนแน่นอน”
หัวหน้ากลุ่มมองไปที่เนี่ยชูติง แล้วก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ซึ่งบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาต้องการทำอะไรบางอย่างกับเธอ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเนี่ยชูติงก็ตกวูบลง
เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสาที่เพิ่งมาใหม่ เธอย่อมรู้ดีว่าคนทั้งสี่คนนั้นหมายถึงอะไร
“อย่าแม้แต่จะคิด! ฉันยอมตายดีกว่ายอมแพ้!”
เนี่ยชูติงพูดอย่างดุดัน เพราะรู้ว่าหากตกอยู่ในมือของคนทั้งสี่นี้ คงไม่ใช่แค่ความตายเท่านั้น
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณจะตัดสินใจได้ ในเมื่อคุณตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเราสี่พี่น้องแล้ว คุณจะตายตามใจชอบไม่ได้หรอก”
หลังจากพูดจบ ทั้งสี่คนก็เลียริมฝีปากพร้อมกัน เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า
“ไปลงนรกซะ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เนี่ยชูติงก็เต็มไปด้วยความโกรธ เธอถือดาบยาวและพุ่งเข้าหาคนทั้งสี่ด้วยความโกรธจัด
“โอ้โห สาวน้อยคนนี้เริ่มไม่ค่อยอดทนแล้ว พวกเราไปกันเถอะ! อย่าปล่อยให้เธอรอนาน!”
“ฮิฮิ โอเคครับพี่ชาย!”
“ฉันอยู่นี่แล้วนะ คุณหนู~”
“ดาบใหญ่ของข้ากระหายการต่อสู้เหลือเกิน!”
ทันใดนั้น พี่น้องทั้งสี่ก็รุมเข้าโจมตีเนี่ยฉู่ติง การโจมตีประสานกันของพวกเขาส่งผลให้เนี่ยฉู่ติงเริ่มถูกผลักถอยหลัง และในที่สุดก็ถูกกำจัดไปได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
เมื่อเห็นเช่นนั้น ชูเฉินจึงรีบกระโดดเข้าไปช่วยเนี่ยชูติงทันที
เนี่ยชูติงรู้สึกสิ้นหวังแล้ว เพราะการโจมตีที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เธอไม่สามารถต่อสู้ได้ แม้ว่าเธออยากจะฆ่าตัวตาย เธอก็คงทำไม่ได้ในตอนนี้
ในขณะนั้นเอง เธอจึงรู้ตัวว่าได้ตกอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชูเฉิน และชั่วขณะหนึ่งเธอก็คิดว่าชายคนนี้หล่อเหลาเหลือเกิน เธอหลงใหลจนลืมไปว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเป็นอย่างไร
“เจ้าเด็กเหลือขอ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมายุ่งเรื่องของพี่น้องตระกูลเจิ้งทั้งสี่!”
ในขณะนั้น บุตรชายคนโตของตระกูลเจิ้งมองไปที่ชูเฉินและพูดอย่างดุดัน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีเฉิงเหยาจินปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้
เมื่อได้ยินสิ่งที่บอสเจิ้งพูด เนี่ยฉู่ติงก็ตัวสั่นและตระหนักถึงสถานการณ์ที่ตนเองตกอยู่ในอันตราย
“ฆ่าฉันก่อน แล้วค่อยหนีไป!”
เนี่ยชูติงรีบมองไปที่ชูเฉินแล้วพูดขึ้น เธอคิดว่าชูเฉินคงสู้คนกลุ่มนี้ไม่ได้ เพราะฝีมือของเธอนั้นอยู่ในระดับสูง
ถ้าแม้แต่เธอยังสู้สี่คนนั้นไม่ได้ แล้วต่อให้ฉินกานเทียนหรือเหยาเจิ้นมาตอนนี้ เธอก็ยังไม่คิดว่าพวกเขาจะสู้สี่พี่น้องตระกูลเจิ้นได้เลย นับประสาอะไรกับชูเฉินที่เป็นคนธรรมดาไม่มีใครรู้จัก
ดังนั้นความปรารถนาเดียวของเธอในตอนนี้คือให้ชูเฉินฆ่าเขาเสีย และป้องกันไม่ให้เธอตกอยู่ในมือของพี่น้องตระกูลเจิ้งทั้งสี่ เพราะหากเธอตกอยู่ในมือของพวกเขา เธอจะต้องถูกพวกเขาดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างแน่นอน
นี่เป็นสิ่งที่เธอรับไม่ได้ หากเธอต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนั้นจริงๆ เธอขอเลือกที่จะตายดีกว่า
ชูเฉินดูงุนงงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในความคิดของเขา เขาเพิ่งช่วยชีวิตคนคนนี้มาได้สำเร็จ แต่ตอนนี้คนคนนี้กลับต้องการให้เขาฆ่าเธอ
นี่มันไร้สาระสิ้นดี และการมีชีวิตอยู่ไม่ใช่สิ่งที่ดีกว่าเหรอ? ทำไมต้องตาย?
“เจ้าเด็กเหลือขอ ปล่อยผู้หญิงคนนี้ลงเดี๋ยวนี้ แล้วเราอาจจะไว้ชีวิตแก แต่ถ้าแกมีเจตนาแอบแฝงอะไร อย่ามาโทษเราที่โหดเหี้ยมเหมือนพี่น้องนะ!”
ในขณะนั้น บอสเจิ้งรีบพูดขึ้นว่า ถ้าหากชูเฉินฆ่าเนี่ยชูติงจริง ๆ ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาก็จะสูญเปล่า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้
“รออะไรอยู่ รีบทำซะ! ถ้าฉันตกอยู่ในมือพวกมัน พวกมันจะต้องทำให้ฉันอับอายขายหน้าอย่างแน่นอน มีเพียงการฆ่าฉันเท่านั้นที่จะหยุดยั้งพวกมันได้!”
เมื่อเนี่ยชูติงเห็นชูเฉินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน เธอก็เริ่มวิตกกังวล ถ้าหากเธอเองไม่เป็นเช่นนั้น เธอคงทำไปนานแล้ว
“การมีชีวิตอยู่มันดีไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงรีบร้อนอยากตายนัก!” ชูเฉินพูดออกมาอย่างพูดไม่ออก ทำให้เนี่ยชูติงแทบหายใจไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากใช้ชีวิตที่ดี แต่พวกเขาทั้งสี่คนแข็งแกร่งมาก และผมสู้พวกเขาไม่ได้เลย”
“งั้นฉันขอให้คุณฆ่าฉันเสียดีกว่า เพื่อรักษาเกียรติของคุณไว้!”
ในขณะนั้น เนี่ยชูติงพูดออกมาอย่างหมดหนทาง เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่พูดให้ชัดเจน ชูเฉินก็คงไม่ลงมือทำอะไรแน่นอน
“เรื่องใหญ่ตรงไหน? ตราบใดที่ฉันจัดการพวกมันทั้งสี่ตัวได้ คุณก็รอดชีวิตได้”
ในขณะนั้น ชูเฉินพูดอย่างใจเย็น และเนี่ยชูติงก็ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“แม้แต่ฉันก็ยังสู้พวกเขาไม่ได้ แล้วคุณจะเอาชนะพวกเขาได้อย่างไร?”
เนี่ยชูติงพูดอย่างพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าชูเฉินจะสู้กับพี่น้องทั้งสี่คนนี้ได้ ถ้าชูเฉินสามารถเอาชนะพี่น้องทั้งสี่คนนี้ได้จริง ๆ เธอคงไม่ขอให้ชูเฉินฆ่าเธอหรอก