by 
สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างใกล้กับภูเขาเทียนเสิน
ถ้าไม่มีขวดพลังงาน อู่หงคงไม่เสี่ยงชีวิตมาที่นี่
“ชาวอู่ซาน?”
ชายผมขาวข้างหนึ่ง ผมสีดำสวมชุดคลุมสีเขียวเหลือบมองอู่หงแล้วพูดอย่างใจเย็น “ท่านอู่หงมาด้วยตนเองแล้ว พวกเราขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับท่าน!”
“ส่งขวดพลังงานมา! ข้าจะไว้ชีวิตท่าน!”
อู่หงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ใบหน้าของเธอเปี่ยมเสน่ห์ คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเย้ายวน สัมผัสได้ถึงหัวใจของผู้คน ทำให้พวกเขารู้สึกร้อนรุ่มและเดือดพล่าน
แต่ผู้คนจากวัดเทียนเสินยังคงเฉยชา จ้องมองอู่หงอย่างเย็นชา
“พวกเจ้าพูดตรง ๆ กันหรือ?”
อู่หงสีหน้าเคร่งเครียด
“ท่านอู่หง ท่านกำลังพูดถึงขวดพลังงานอะไร พวกเราไม่รู้!”
ชายในชุดคลุมสีเขียวกล่าวอย่างใจเย็น
“ข้าติดกับดักของเจ้าแล้ว เจ้ายังแสร้งทำเป็นอีกหรือ? เจ้าไม่ใช่คนจากวิหารเทียนเสินที่โจมตีพันธมิตรของเราและขโมยขวดพลังของข้าไปงั้นหรือ? หึ แม้แต่ตอนนี้ เจ้าก็ยังปฏิเสธอยู่ดี?”
ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม
เมื่อเห็นว่าเสน่ห์ของนางไร้ผล สีหน้าของอู๋หงก็แข็งค้างไปพลางเอ่ยถามอย่างเย็นชา “ข้าถามเจ้า เจ้าจะยอมมอบมันให้ข้าหรือไม่?”
“ไป!”
ชายคนนั้นพูดอย่างใจเย็น
“ข้าเกรงกลัวเจ้าหรือ วิหารเทพสวรรค์?”
อู๋หงโกรธจัด พุ่งเข้าใส่ชายชุดเขียว ฝูงชน
โดยรอบต่างเข้าโจมตี และทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้กันอย่างดุเดือด
“ส่งสัญญาณ!”
อู๋หงคำราม “เคลื่อนพันธมิตรมาทางนี้ ข้าจะบดขยี้คนพวกนี้!”
“ใช่! ผู้นำพันธมิตร!”
ชายคนหนึ่งในอู๋ซานชักลูกศรบัญชาการและยิงขึ้นฟ้า
ลูก
ศรพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศและระเบิด
อักษรยักษ์ของ “อู๋” ปรากฏขึ้น
ทันใดนั้น แผ่นดินก็สั่นสะเทือน พลังมหาศาลมหาศาลพุ่งเข้าใส่พวกเขา
กองกำลังอันมหาศาลของพันธมิตรอู่ซานกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
แต่วินาทีต่อมา…
วูบ วูบ…
ร่างอื่นๆ ก็พุ่งทะยานออกมาจากจุดกึ่งกลางของภูเขาเทพสวรรค์
พวกมันคือร่างทรงพลังจากวิหารเทพสวรรค์อย่างชัดเจน
สีหน้าของอู่หงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาเหลือบมองอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น นางก็ล็อคเป้าไปที่สิ่งมีชีวิตที่มีรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
นัก รัศมีของบุคคลผู้นั้นต้องแผ่ขยายไปถึงดินแดนอมตะกึ่งโลก ห่างจากดินแดนอมตะแท้จริงเพียงม่านบางๆ
อู๋หงถึงกับหายใจติดขัดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!
พลังของคนผู้นี้เหนือกว่านางอย่างไม่ต้องสงสัย!
“วิหารเทพสวรรค์…มีพลังระดับนี้หรือ?”
นางไม่อยากจะเชื่อเลย!
อีกฝ่ายดูเหมือนจะล็อคเป้านางไว้นานแล้ว พุ่งตรงเข้ามาหานาง
“ปกป้องข้า!”
อู๋หงร้องอย่างสิ้นหวัง ถอยกลับอย่างต่อเนื่อง
แต่แม้แต่นักรบผู้แข็งแกร่งแห่งอู่ซานก็พุ่งเข้าใส่ ไม่อาจหยุดยั้งเขาได้
“โอ้ ไม่นะ!”
หัวใจของอู๋หงตกตะลึง รู้ตัวว่าตนเองตกหลุมพราง…
แต่ในขณะนี้ นางไม่มีทางออก ทำได้เพียงต่อสู้สุดกำลัง
อู๋หงกัดฟันกลืนยาหลายเม็ดติดต่อกัน เตรียมตัวต่อสู้กับอีกฝ่ายแบบตัวต่อตัว
หลังจากผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า อู๋หงก็หมดแรง
นางตระหนักได้ว่าพลังของอีกฝ่ายไม่ได้ได้มาจากการฝึกฝน หากแต่ถูกเสริมกำลังด้วยกำลัง!
นี่ต้องเป็นผลงานชิ้นเอกของเย่เหยียนแน่ๆ!
มีเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านเซียนเย่เหยียนเท่านั้นที่น่าเกรงขาม หากเขาอยู่ตรงนั้น ภาพจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?
อู๋หงนึกภาพไม่ออก
“ท่านผู้นำพันธมิตร เราต้องถอยทัพ! เลิกรบได้แล้ว!”
ลูกน้องคนหนึ่งร้องอย่างเร่งรีบ
อู๋หงตกใจจนหันกลับไป แต่กลับพบว่าพันธมิตรได้รับความสูญเสียอย่างหนักแล้ว
เหล่านักรบผู้เกรียงไกรแห่งวิหารสวรรค์พุ่งเข้าใส่กองกำลังพันธมิตร สังหารและสังหารอย่างโหดเหี้ยม
สมาชิกพันธมิตรล้มตายกันเป็นกระจุก ไม่สามารถต้านทานศัตรูที่ดุร้ายเช่นนี้ได้แม้แต่น้อย
“เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”
อู๋หงตัวสั่น รีบหันตัวกลับ
เขาพบว่าเหล่าปรมาจารย์ของพันธมิตรหลายคนไม่ได้รีบเร่งเข้าแนวหน้า แต่กลับอยู่ด้านหลัง ปัดป้องศัตรูด้วยเพียงเข็มเงิน…
“เจ้าทำอะไรอยู่? บุก!”
อู่หงตะโกนอย่างกังวล
แต่พวกเขาก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน!