by 
“สหภาพ!”
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ภายในห้องโถงใหญ่ ชูชิวและคนอื่นๆ ต่างก็ตกใจและร้องออกมาด้วยความไม่เชื่อ
สีหน้าของจักรพรรดินีฉีและคณะผู้ติดตามเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“บ้าเอ๊ย! ยามทั้งหมดไร้ประโยชน์หมดเลยเหรอ? พวกมันรับมือกับคนพวกนี้ยังไม่ได้เลย!”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกัดฟันและเยาะเย้ย
“นี่มันยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมอีก! ทุกคน ฉันคิดว่าเราควรจัดการกับคนพวกนี้ก่อน! ปล่อยให้คนนั้นอยู่หลังกำแพงไปก่อนเถอะ!”
หัวหน้าผู้อาวุโสตะโกนเสียงดังอย่างดุดัน เร่งเร้าให้ผู้อาวุโสอีกคนหยุดใช้กำลังและหยุดเตรียมที่จะลงมือปฏิบัติการ
พระนางฉีทรงทราบดีว่าขณะนี้ไม่มีทางออกแล้ว จึงทำได้เพียงพยายามปราบฉู่ชิวและพวกพ้องให้ได้ก่อน
แต่ในขณะนั้นเอง หลินหยางก็พูดขึ้นมาจากภายในบาเรียอย่างกะทันหัน
“ชูชิว พวกนายรออยู่ข้างนอกห้องโถงใหญ่นะ!”
ชูชิว อ่าวเว่ยหยิน และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง
“พันธมิตรของเรา ชาวโกชีนั้นเจ้าเล่ห์และทรยศ พวกเขาได้สร้างกำแพงปิดล้อมท่านไว้ พวกเรา พันธมิตรของเรา จะช่วยให้ท่านหนีออกมาได้!”
หวังอี้เซิงกำดาบแน่นและตะโกน
“ไม่จำเป็น”
หลินหยางจ้องมองไปที่กำแพงป้องกันที่สี่แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “กำแพงป้องกันโบราณนี้ได้มอบความรู้มากมายให้แก่ข้า พวกเจ้าทุกคนต้องรออยู่นอกประตูและอย่ารบกวนข้า เข้าใจไหม?”
ทุกคนขมวดคิ้วมองหน้ากัน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของหลินหยางและถอยออกไปข้างนอก
ชายคนนั้นจากริมสระน้ำถึงกับตกตะลึง
“ฝ่าบาท หลินผู้นี้ต้องการทำอะไรกันแน่? หรือว่า…กำลังจะเข้าใจข้อจำกัดข้อที่สี่แล้ว?”
คนที่นั่งข้างๆ ฉันถามอย่างระมัดระวัง
จักรพรรดินีฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอกำลังหาเรื่องตายอยู่แล้ว! พวกเจ้าทุกคนรีบรวบรวมพลัง รักษาบาเรีย และชำระล้างเธอซะ!”
“ฝ่าบาท นี่…นี่เวลาไม่พอแล้ว! ดูจากความเร็วที่คนผู้นี้ทะลุผ่านด่านทั้งสามแล้ว เขาน่าจะใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงในการทะลุผ่านด่านที่สี่ หากเราต้องการกลั่นกรองเขาให้สมบูรณ์ จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกสามชั่วโมง เราจะทำได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น หากเรากลั่นกรองเขาไปทีละเล็กทีละน้อย เหล่าผู้เชี่ยวชาญจากพันธมิตรชิงซวนภายนอกจะยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร? ฝ่าบาท เรา…เราไม่สามารถฆ่าหลินเมิ่งได้อีกต่อไปแล้ว!”
มีคนคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
จักรพรรดินีโนงิไม่ยอมแพ้
นางจ้องมองหลินหยางและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าจะเสียสละเส้นลมปราณของข้า! นี่จะเพิ่มความเร็วในการหลอมบาเรีย ทำให้ข้าสามารถหลอมและฆ่าเขาได้ภายในหนึ่งชั่วโมง!”
“ยอมเสียสละพลังชีวิตของคุณหรือ?”
ผู้คนต่างรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว
“ฝ่าบาท ไม่ได้! ถ้าเราทำอย่างนั้น พลังฝึกฝนของฝ่าบาทจะไม่สูญสิ้นไปทั้งหมดหรือ?”
“เพื่อสระหยกแล้ว การตายของข้าจะเป็นอะไรไป? อย่าลังเลอีกต่อไป! จงรวบรวมพลัง!”
จักรพรรดินีฉีร้องเสียงเบา จากนั้นยื่นนิ้วหยกของเธอออกมาและกัดเข้าปากทันที แล้วใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดนั้นวาดลงบนแขนขาวเนียนดุจรากบัวของเธอเองอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนพวกเขากำลังวาดเครื่องรางหรือลวดลายบางอย่างอยู่
หลังจากที่เธอวาดเสร็จ ลวดลายเหล่านั้นก็เปล่งแสงสีทองออกมา จากนั้นก็มีควันสีเขียวลอยออกมาจากผิวของเธอ
“อ่า!”
ราชินีแห่งสระน้ำส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
แม้จะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอก็ยังคงทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับการสร้างกำแพงป้องกันต่อไป
คราวนี้ออร่าที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอเป็นสีทอง!
มันเหมือนกับพลังแห่งการขึ้นสู่สวรรค์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากเทพเจ้าแห่งโลก
“เธอกำลังเสียสละพลังงานชีวิตของเธอ!”
ตู้กู่เหวินรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นและตะโกนออกมา
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
“หยุดเธอไว้!”
“เยี่ยมยอด!”
ผู้คนไม่กล้าลังเลและรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันที
“ฉันต้องพูดซ้ำอีกครั้งไหม?”
หลินหยางลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าจริงจัง และตะโกนออกมาตรงๆ
ทุกคนหยุดนิ่ง จ้องมองด้วยความตกตะลึง
“พันธมิตร…”
“อยู่ข้างนอก! ห้ามใครก่อเรื่องโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!”