by 
ฉันจะอธิบายความรู้สึกนี้ได้อย่างไร?
อาเมอิไม่รู้เรื่องนี้
เขารู้ว่ายาเม็ดนั้นละลายอย่างรวดเร็วหลังจากเข้าสู่กระเพาะอาหาร และปล่อยกระแสความร้อนที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายเหมือนกระแสไฟฟ้า
จากนั้น บริเวณที่ได้รับบาดเจ็บของร่างกายก็หายดีอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าบาดแผลเหล่านั้นได้รับการปกคลุมด้วยพลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นหลายร้อยหรือหลายพันเท่า
บาดแผลนี้หายเร็วมากจนแทบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
ยาเม็ดเล็ก ๆ นี้ กลับมีผลข้างเคียงที่น่ากลัวเหลือเกิน…
“ยานี้เป็นยาที่จอมพลหลินมอบให้หรือเปล่า?”
จ้าวเซียงถามด้วยความประหลาดใจ
“ใช่ครับ คุณหลินเป็นผู้ปรุงยาด้วย”
กงซีหยุนกล่าว
ทั้งสองมองหน้ากัน และต่างฝ่ายต่างเห็นความตกใจและความหวาดกลัวในแววตาของกันและกัน
“ยาปรุงพิเศษของท่านผู้บัญชาการหลิน…ทรงพลังมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
อาเมอิพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ทรงพลัง?”
กงซีหยุนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้และกล่าวว่า “สิ่งที่คุณใช้ก็แค่ยารักษาโรคธรรมดาเท่านั้นเอง”
“อะไรนะ? นี่…นี่มันยังเป็นยารักษาโรคทั่วไปอยู่เหรอ?”
อาเหมยเกือบตบลิ้นตัวเอง
“ถ้าไม่ใช่แบบนั้นล่ะ? คุณไม่ได้บาดเจ็บสาหัส ทำไมต้องใช้ยาดีๆ ด้วยล่ะ?”
กงซีหยุนส่ายหัวแล้วพูดว่า “หายดีแล้วหรือยัง? ถ้าหายดีแล้ว รีบมาเร็ว คุณหลินกำลังตามหาคุณอยู่!”
ความตกใจที่พวกเขารู้สึกนั้นเกินกว่าจะบรรยายได้
พวกเขารู้สึกว่าร่างกายไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว และพละกำลังก็กลับคืนมา พวกเขาค่อยๆ ลุกขึ้น มองหน้ากัน แล้วเดินตามกงซีหยุนไปยังหลินหยาง
ในขณะนั้น สวีเทียนกำลังถือกระเป๋าเดินทางและเดินตรงไปยังใจกลางพื้นที่
เมื่อเขามาถึงใจกลางกล่อง เขาเปิดกล่องออก ภายในกล่องมีแผ่นหนังและสิ่งของอื่นๆ อีกหลายอย่าง
เมื่อพิจารณาจากพลังงานที่แผ่ออกมาจากวัตถุเหล่านั้นแล้ว พวกมันไม่ใช่สิ่งของธรรมดา
ทั้งสองเหลือบมองซูเทียน จากนั้นสายตาของพวกเขาก็ไปหยุดอยู่ที่อสูรกายผู้ตกสวรรค์ที่น่าเวทนาราวกับสุนัขตายที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความอับอายจนขยับตัวไม่ได้ คลื่นความรู้สึกปั่นป่วนในใจของพวกเขาไม่อาจระงับได้
พวกเขารีบเดินไปหาหลินหยางและทำความเคารพพร้อมกัน
คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?
หลินหยางดับบุหรี่แล้วถามอย่างใจเย็น
“ไม่เป็นไรครับ… ผู้บัญชาการหลิน พวกเราปลอดภัยดี…”
จ้าวเซียงดูเขินอายและฝืนยิ้ม
“ไม่เป็นไรหรอก”
หลินหยางพยักหน้า
“หลินซู่ ฉันไม่รู้จักคุณมาก่อนเลย…คุณสุดยอดมาก…” อาเหมยพูดอย่างลังเล
“มันไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไรหรอก แค่ทักษะพื้นฐานทั่วไป”
หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วถามว่า “บอกมาสิ หัวหน้าทีมของคุณไปไหนแล้ว?”
“หัวหน้าทีม…เธอไปจับตัวราชาอสูร”
อาเมอิรีบพูดขึ้น
“จับตัวราชาอสูร?”
หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านคงลำบากไม่น้อยในการรับมือกับราชาอสูรใช่ไหม? และเหลยฟู่ก็บอกว่าท่านมาที่นี่เพื่อขับไล่ราชาอสูรเท่านั้น การจับราชาอสูรให้ได้นั้นยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก แล้วนางจะไปตามหาราชาอสูรทำไมกัน?”
อาเหม่ยถอนหายใจและเปิดเผยความกังวลของซู่จือซวง
หลินหยางส่ายหัว
“ฉันบอกคุณไปนานแล้ว คุณไม่ต้องกังวลเรื่องฉันที่นี่ ทำไมคุณถึงประมาทขนาดนี้ ทำไมคุณยังไม่เชื่อใจฉันอีก?”
อเมลีพูดไม่ออก
เราจะโทษซู่จือซวงเรื่องนี้ได้ไหม?
ไม่น่าแปลกใจเลย!
ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะไปคิดว่าคนหนุ่มสาวเช่นนั้นจะมีวิธีปราบผู้ที่ล้มลงได้?
ด้วยพละกำลังของหลินหยาง เขาน่าจะมีโอกาสสูงที่จะเอาชนะราชาอสูรได้
“ผู้บัญชาการหลิน หัวหน้าทีมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก หากสถานการณ์เลวร้ายลง เขาอาจถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ โปรดเถอะ มาช่วยหัวหน้าทีมกับพวกเราด้วย! ด้วยความช่วยเหลือของท่าน พวกเราจะสามารถขับไล่ราชาอสูรได้แน่นอน!”
ในขณะนั้น ดูเหมือนว่าจ้าวเซียงจะนึกอะไรบางอย่างออกและรีบพูดอะไรบางอย่างออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาเหมยก็เข้าใจสถานการณ์ทันทีและรีบพูดแทรกขึ้นมาว่า “ค่ะ ท่านผู้บัญชาการหลิน! สิ่งสำคัญที่สุดของเราคือการช่วยเหลือหัวหน้าทีมกู้ภัย ท่านผู้บัญชาการหลิน! โปรดช่วยเราด้วย! มาช่วยพวกเราเพื่อช่วยชีวิตผู้คนกันเถอะ!”
แต่หลินหยางส่ายหัวซ้ำๆ ว่า “เกรงว่า… ผมไปไม่ได้!”