by 
หงซานมองไปที่หลัวจินเตียน จากนั้นก็มองไปที่จอมมารเมฆแดงตรงหน้า และก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้ฝึกฝนระดับสี่ในขอบเขตการก้าวข้ามภัยพิบัติจะมีจิตสำนึกอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ และยังครอบครองหนังสือหายากอีกด้วย!
ที่สำคัญกว่านั้น ขาของหงซานสั่นเทาเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงออร่าของจอมมารเมฆแดงที่อยู่ตรงหน้า!
คุณควรรู้ว่าเขาเองเป็นผู้ก่อตั้งสำนักเปลวไฟสีม่วง และพลังของเขานั้นใกล้เคียงกับระดับการแปลงร่างอมตะ!
แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ แต่เขาได้เห็นและได้สัมผัสอะไรมาบ้างแล้ว?
แต่เมื่อมองไปยังจอมมารเมฆแดงที่อยู่ตรงหน้า ฮงซานก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวจากส่วนลึกของหัวใจ ความกลัวที่เขาไม่อาจซ่อนไว้ได้เลย!
“เด็กน้อย ชายชราคนนี้กำลังจะฉี่ราดแล้วนะ รีบไปบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไปซ่อนตัว เขาจะต้องตกใจกลัวตายในพริบตาแน่!”
เมื่อเห็นขาของหงซานสั่นเทา จอมมารเมฆแดงจึงกล่าวกับเฉินอี้ว่า!
เฉินสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของหงซานเช่นกัน เพราะใครจะไม่กลัวปีศาจระดับเทพอย่างจอมมารเมฆแดงกันล่ะ?
“รุ่นพี่ อย่ากลัวเลย ผมจะไม่ทำร้ายคุณ”
“ฉันโกหกคุณ แต่ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่ศิษย์ของสำนักเปลวไฟสีม่วง แต่ฉันก็ช่วยเหลือสำนักเปลวไฟสีม่วงอย่างแท้จริง”
“ฉันกำลังช่วยเหลือผู้อาวุโสหยูและคนอื่นๆ จากสำนักเปลวไฟสีม่วงเพื่อหยุดยั้งฮั่วหยวนถิงไม่ให้ได้ผนึกไฟศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันถูกสำนักหน้าผีไล่ล่า ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงไปในแม่น้ำลาวา ตกลงไปในรอยแยกแห่งความว่างเปล่า และมาลงเอยที่นี่”
เฉินซือกล่าวด้วยความจริงใจต่อหงซาน!
“แล้วทำไมถึงมีพลังปีศาจติดตัวอยู่ล่ะ?” ฮงซานถาม!
หงซานเกลียดชังเผ่าปีศาจอย่างสุดหัวใจ นั่นเป็นเหตุผลที่สมาชิกหลายคนของสำนักเปลวไฟสีม่วงจึงต่อต้านเผ่าปีศาจอย่างเด็ดขาด!
“ข้าไม่ได้มีเพียงพลังปีศาจเท่านั้น แต่ยังมีออร่าของมนุษย์สัตว์อีกด้วย!”
หลังจากเฉินพูดจบ พลังของสามเผ่าพันธุ์ในร่างกายของเขาก็ค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ซึ่งหงซานสังเกตเห็นได้ทันที!
เมื่อหงซานเห็นว่าเฉินมีพลังปราณของทั้งสามเผ่าพันธุ์ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ!
คนๆ เดียวที่มีออร่าของสามเผ่าพันธุ์—นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาก่อน!
“ว้าว น่าทึ่งมากเลย…”
ฮงซานอุทานด้วยความตกใจ!
“ท่านผู้อาวุโส ในเมื่อตอนนี้ท่านเหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณแล้ว โปรดทิ้งมันไว้ในทะเลแห่งจิตสำนึกของข้า ข้าจะนำท่านออกมาและอาจหาโอกาสชุบชีวิตท่านขึ้นมาใหม่ได้!”
เฉินกล่าวกับหงซาน!
หงซานยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “ข้าไม่มีทางที่จะฟื้นคืนชีพได้ แม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณนี้ก็ยังอาศัยเพียงเปลวไฟจากสมบัติรอบตัวข้าเท่านั้น”
“ข้ารู้ว่าอีกไม่นานข้าก็จะสลายไป ดังนั้นก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าจะถ่ายทอดสิ่งที่ข้าได้เรียนรู้มาตลอดชีวิตให้แก่เจ้า โดยหวังว่าเจ้าจะสามารถสืบทอดความรุ่งเรืองของสำนักเปลวไฟสีม่วงต่อไปได้!”
“ท่านผู้อาวุโส นี่มันอะไรกัน…?” เฉินตกตะลึง เขาจะนำความรุ่งโรจน์มาสู่สำนักเปลวไฟสีม่วงได้อย่างไร? เขาไม่ใช่แม้แต่ศิษย์ของสำนักเปลวไฟสีม่วงด้วยซ้ำ!
ก่อนที่เฉินจะทันได้พูดอะไร หงซานก็รวบรวมความคิดศักดิ์สิทธิ์ไว้ในฝ่ามือและผสานรวมเข้ากับจิตสำนึกของเฉินในทันที!
ข้อมูลที่ซับซ้อนและละเอียดมากมายเริ่มไหลทะลักเข้าสู่ความคิดของเฉิน!
ก่อนที่เฉินจะทันได้ตอบโต้ หงซานก็หน้าซีดและตัวสั่นอย่างรุนแรง แต่เขากลับยิ้มราวกับว่าได้ปิดฉากเรื่องราวลงแล้ว!
“รุ่นพี่คะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
ก่อนที่เฉินจะทันได้ประมวลข้อมูลในใจ เขาก็รีบถามหงซานทันที!
“ฉันสบายดี แม้ว่าฉันจะตายตอนนี้ ฉันก็ตายได้อย่างสงบ เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้คำสอนที่แท้จริงของฉันเหลืออยู่ในสำนักเปลวไฟสีม่วงไม่มากนัก ซึ่งเป็นสาเหตุที่สำนักเปลวไฟสีม่วงอ่อนแอลงเรื่อยๆ!”
“ข้ายังไม่มีโอกาสได้บอกความลับของผนึกไฟศักดิ์สิทธิ์แก่ศิษย์ของข้าเลย ข้าคิดว่าคนเหล่านั้นคงจะรู้จักผนึกไฟศักดิ์สิทธิ์ในฐานะอาจารย์ของพวกเขาเท่านั้น แล้วก็ใช้มันเพื่อบ่มเพาะโซ่ตรวนทางจิตวิญญาณของพวกเขาต่อไป”
หงซานพูดด้วยสีหน้าหมดหนทางและอับอาย!
“ท่านผู้อาวุโส ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์นั้นมีไว้เพื่อบ่มเพาะสายโซ่ไม่ใช่หรือ? ข้าได้ยินมาว่าหลังจากที่ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์ยอมรับเจ้านายของมันแล้ว มันจะทำให้ไฟสูงสุดรวมเข้าด้วยกันได้”
เฉินถามหงซานด้วยความประหลาดใจอย่างมาก!
หงซานส่ายหัวและกล่าวว่า “ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์นั้นช่วยในห่วงโซ่การฝึกฝนได้จริง แต่ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้เป็นเพียงแค่เปลือกหุ้มที่ว่างเปล่า”