by 
บทที่ 4229 เงากลับคืนมา ซูซินเยว่หัวเราะเยาะ “แล้วไงล่ะ? น่าเสียดายที่เจ้ามารู้ทีหลัง ข้าได้ดูดพลังชีวิตของหญิงโง่เขลาเซียงหยุนซูไปแล้ว ตอนนี้ถึงตาเจ้าบ้าง”
เมื่อได้ยินข่าวว่าน้องสาวของเขาถูกฆ่าตาย
ดวงตาของเซียงเทียนแดงก่ำ และเขาเสียสติไปโดยสิ้นเชิง
“แกฆ่าน้องสาวฉันเหรอ?! ฉันจะฆ่าแกเอง ยัยผู้หญิงใจร้าย!!”
เขาไม่สนใจสิ่งใด ยกดาบที่หักขึ้น และต้องการพุ่งเข้าใส่เพื่อต่อสู้กับซูซินเยว่จนตาย
“มดตัวหนึ่งพยายามจะเขย่าต้นไม้! คุณประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว!”
ซูซินเยว่หลบการโจมตีด้วยดาบที่พุ่งขึ้นฟ้า จากนั้นก็ปล่อยสายฟ้าปีศาจสีดำออกมาจากปลายนิ้วของเธอ
“เงยหน้าขึ้น! หลบไป!!”
หลิงหยุนเฟยผลักเซียงเทียนออกไป ใช้เลือดเนื้อของตนเองป้องกันสายฟ้าทำลายล้างที่อยู่ตรงหน้า!
ปัง!!
สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง ทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของหลิงหยุนเฟย ส่งผลให้เขาล้มลงแทบจะสิ้นสติ
“พี่หยุนเฟย!!”
เธอทรุดลงกับพื้น มองไปที่หลิงหยุนเฟยผู้ที่ปกป้องเธอจากคมดาบมรณะ น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเธอ
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก…วิ่งไปเลย!!”
“วิ่ง! กลับมาอย่างปลอดภัย… ไปบอกนายน้อย… นำข่าวไปบอกนายน้อย!!”
หลิงหยุนเฟยใช้แรงเฮือกสุดท้ายกอดขาของซูซินเยว่ไว้แน่น หันหน้าไปคำรามใส่ฟ้า
“หลิงหยุนเฟย! แกกำลังหาเรื่องตาย!”
ซู่ซินเยว่ตบหลังหลิงหยุนเฟยซ้ำๆ
แต่ดูเหมือนว่าหลิงหยุนเฟยจะปักหลักอยู่ที่นั่นแล้ว และไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ
เซียงเทียนมองไปที่หลิงหยุนเฟย ผู้ซึ่งเสียสละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา และรู้ว่าหากเขาหนีไป การตายของหลิงหยุนเฟยก็จะไร้ประโยชน์!
“อ่า!!”
เขาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วหายตัวไปในความมืดมิดราวกับเส้นแสง
ข้อความนี้ต้องส่งถึงหวังเติ้ง!
เมืองหลิงเซียว เมืองหลวงที่เป็นที่ตั้งของพันธมิตรศักดิ์สิทธิ์
หวังเติ้งนั่งขัดสมาธิและฝึกฝนวิธีการหายใจเพื่อควบคุมทุกสิ่ง
บzzz!
เสียงคำรามของดาบดังก้องไปทั่วห้วงอวกาศอันว่างเปล่าของทะเลเมฆ!
“พลังดาบที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้! มันสามารถเพิกเฉยต่อกฎและข้อจำกัดของโลกนี้ และฉีกทะลุความว่างเปล่าเพื่อลงไปสู่เบื้องล่างได้!”
เขาหายเข้าไปในห้องลับในพริบตาเดียว
เมื่อเขามาถึงบริเวณที่ว่างเปล่าของคฤหาสน์ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ดวงตาของเขาหดเล็กลง
ทะเลหมอกอันกว้างใหญ่ถูกผ่าครึ่งด้วยพลังดาบสายรุ้งยาว!
รัศมีดาบนั้น ราวกับรุ้งกินน้ำ ดูเหมือนจะทอดตัวมาจากกลุ่มดาวอันไกลโพ้น นำมาซึ่งความคมกริบที่หาที่เปรียบมิได้
“นั่นคือ…”
หัวใจของหวังเทิงเต้นแรงขึ้นทันที พลังดาบนี้ผสมผสานกับออร่า ซึ่งเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หวังเทิงมุ่งหน้าไปยังใจกลางทะเลหมอกที่ซึ่งภูตดาบยักษ์อาศัยอยู่
เมื่อมาถึงใต้เงาดาบ จะเห็นพลังดาบสีทองดำรวมตัวและควบแน่นกลายเป็นร่างล่องหน
ชายผู้นั้นสวมชุดสีขาวและยืนกอดอก
แม้ว่ามันจะเป็นเพียงภาพฉาย แต่รัศมีแห่งความเย่อหยิ่งที่มองลงมายังยุคสมัยนั้นช่างลึกซึ้งและน่าประหลาดใจยิ่งนัก
“ชาโดว์ ซีเนียร์!”
หวังเติ้งรู้สึกซาบซึ้งใจและตื่นเต้นอย่างมาก
ในขณะนี้ ภาพฉายของเย่เฉินกระพริบอย่างต่อเนื่อง
“หวังเทิง เรามีเวลาเหลือเฟือ การฉายภาพครั้งนี้ส่งมาด้วยต้นทุนมหาศาล โดยอาศัยสมบัติโบราณเป็นตัวช่วย”
“รุ่นพี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?”
หวังเทิงขมวดคิ้ว เพราะรู้ดีว่าเย่เฉินแข็งแกร่งเหนือใคร
การที่เขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แสดงว่าเรื่องนั้นต้องมีความสำคัญอย่างยิ่ง
เย่เฉินถอนหายใจ สายตาของเขามองทะลุความว่างเปล่า “ตอนนี้ข้าติดอยู่ในดินแดนแห่งความตาย”
“ดินแดนแห่งความตาย?”
“ผิดแล้ว ความหวาดกลัวครั้งใหญ่กำลังพยายามฟื้นคืนชีพสิ่งมีชีวิตดั้งเดิมในดินแดนแห่งความตาย!”
“ในอดีต เผ่าวิญญาณบรรพบุรุษได้ทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อปราบปรามสิ่งประดิษฐ์โบราณนี้ และผนึกไว้อย่างสมบูรณ์ แต่บัดนี้ ด้วยกาลเวลาและการกัดเซาะอย่างไม่หยุดยั้งของมหาภัยพิบัติ ผนึกที่เผ่าวิญญาณบรรพบุรุษสร้างไว้กำลังอ่อนแอลง เมื่อใดที่ผนึกแตกและสิ่งประดิษฐ์โบราณถูกปลดปล่อยออกมา สวรรค์ชั้นที่สองนี้จะเผชิญกับความพินาศ!”
“เดิมทีข้าตั้งใจจะแทรกซึมเข้าไปในใจกลางดินแดนแห่งความตายและเสริมความแข็งแกร่งให้กับผนึกของวิญญาณบรรพบุรุษดั้งเดิม แต่ข้ากลับถูกล้อมและถูกโจมตีโดยภัยคุกคามครั้งใหญ่ และตอนนี้ข้าก็ติดอยู่ในสถานที่ที่สิ้นหวังเช่นนี้”
“แล้วหยานฉางเฟิงและซวนจิ่วหยูล่ะ?” หวังเต็งถามทันที
“พวกเขาได้นำกองกำลังชั้นยอดของพันธมิตรเจิ้นเทียนไปยังบริเวณรอบนอกของดินแดนแห่งความตายเพื่อพยายามช่วยเหลือข้า แต่พลังของมหาภัยพิบัตินั้นมากเกินไป พวกเขาจึงส่งกองทัพประหลาดออกมาสกัดกั้นกองกำลังของพันธมิตรเจิ้นเทียนไว้ วิชาโคลนของเหยียนฉางเฟิงและซวนจิ่วหยูไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในใจกลางดินแดนได้”
“หวังเทง ตอนนี้มีแต่คุณเท่านั้นที่จะแก้ปัญหานี้ได้!”
หวังเติ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ เลือดนักรบในตัวเขาเริ่มเดือดพล่าน
เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่คำสัญญาที่ให้ไว้กับบรรพบุรุษเท่านั้น แต่ยังเป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของสวรรค์ชั้นที่สองด้วย
“วางใจได้เลย ท่านผู้อาวุโส! หวังเถิงเชื่อฟัง! ข้าจะทำลายทุกสิ่งและรวมกลุ่มกับพันธมิตรเจิ้นเทียนให้ได้แน่นอน!”
“ตกลง! ฉันจะรอคุณอยู่ที่ดินแดนแห่งความตาย!”
ภาพลวงตาของเย่เฉินสลายไปอย่างรวดเร็ว
หวังเติ้งยืนนิ่ง สายตาของเขาลึกซึ้งและยากจะหยั่งรู้
ดินแดนแห่งความตาย, โบราณวัตถุดึกดำบรรพ์, ตราประทับแห่งวิญญาณบรรพบุรุษโบราณ…
“ดูเหมือนว่าเราจะอยู่ในทะเลหมอกนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เราต้องออกเดินทางทันที”
ในขณะที่หวังเทิงกำลังจะหันหลังกลับไปยังคฤหาสน์เพื่อเรียกกองทัพพันธมิตรศักดิ์สิทธิ์ ก็มีเสียงหวีดหวิวสองครั้งดังมาจากที่ไกลๆ
“คุณชาย!”
โจวซงและหยุนเสี่ยวเหยารีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“เกิดอะไรขึ้น คุณถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้?”
หยุนเสี่ยวเหยารีบกล่าวว่า “นายน้อย เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น! เซียงเทียน… เซียงเทียนบาดเจ็บสาหัส ร่างกายใกล้พัง พลังปราณใกล้ดับเต็มที เขาเหลือรอดอยู่แค่เอื้อมแล้ว!”
“อะไร?”
สีหน้าของหวังเติ้งเย็นชาลงทันที
“ฉันสั่งห้ามใครออกไปข้างนอกหรือเปล่า? ใครทำร้ายเขา?”
“ข้ารู้ แต่พี่เซียงเทียนเพ้อคลั่งและเอาแต่เรียกชื่อนายน้อย… เหล่ายอดฝีมือแห่งพันธมิตรเทพกำลังอยู่ที่คฤหาสน์ดูดูเพื่อยืดอายุของเขา นายน้อย ท่านควรกลับไปดูเขาหน่อย!”
ไปกันเถอะ!
ภายในห้องโถงหลักของคฤหาสน์
หัวหน้าตระกูลฉิน หัวหน้าตระกูลจี จักรพรรดิมังกรแท้ หลินโปเทียน เย่เฉียนจง และเหล่ายอดฝีมือทั้งหมดของพันธมิตรเทพมารวมตัวกันที่ใจกลางห้องโถงใหญ่
บนเตียงในห้องโถงใหญ่มีร่างที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่—นั่นคือเซียงเทียน
ในขณะนั้น แขนซ้ายของเขาขาดไปแล้ว และเขามีบาดแผลทะลุที่หน้าอก
หากไม่ใช่เพราะผู้นำตระกูลฉินและคนอื่นๆ ร่วมมือกันถ่ายทอดพลังดั้งเดิมเพื่อปกป้องเส้นลมปราณหัวใจของเขา เขาคงตายและหายไปนานแล้ว
“คุณชายกลับมาแล้ว!”
ฝูงชนต่างหลีกทางให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว
หวังเติ้งเดินไปที่ข้างเตียงและส่งพลังชีวิตมหาศาลเข้าสู่ร่างกายของเทียน
“เซียงเทียน ตื่นสิ เกิดอะไรขึ้น?” หวังเติ้งถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เซียงเทียนไออย่างแรงสองสามครั้ง และเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือหวังเติ้ง น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา
“ท่านอาจารย์น้อย ท่านจ้าวแห่งความตาย… ท่านจ้าวแห่งการปราบสัตว์… เจ้าหมาแก่สองตัวนี้แสร้งทำเป็นยอมจำนน! พวกเราที่สุสานดาบแอบเห็นพวกมันอ้อนวอนเทพดาบทะยานชูจิงเทียนให้ออกมาจากที่จำศีล เพื่อฆ่าท่าน… เพื่อทำลายพันธมิตรศักดิ์สิทธิ์ของเรา!”
“อะไรนะ? ไอ้สองคนแก่ขี้โกงนี่กล้าขัดคำสั่งจริงเหรอ!” หัวหน้าตระกูลฉินโกรธจัด
“เจ้ากล้าดียังไง! ข้าจะไปสังหารหมู่พวกที่เหลือรอดของสองเผ่านั้น!” จักรพรรดิมังกรแท้ปลดปล่อยพลังมังกรของตนออกมา
หัวล้านเครนดึงประตูทองสัมฤทธิ์ออกพลางสบถว่า “ไอ้สองคนแก่สารเลวนั่นต้องกำลังวางแผนอะไรสักอย่างแน่! ไปกันเถอะ! เราจะจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้!”
“รอ!”
หวังเติ้งยกมือขึ้นห้ามฝูงชน สายตาจ้องไปที่บาดแผลบนหน้าอกของเซียงเทียน
“เซียงเทียน บาดแผลของคุณไม่ได้เกิดจากฝีมือของเจ้าแห่งความตายหรือเจ้าแห่งการปราบสัตว์ร้ายอย่างแน่นอน ใครเป็นคนทำ?”
ทั้งปรมาจารย์แห่งความตายและปรมาจารย์แห่งการปราบสัตว์ร้ายต่างก็ฝึกฝนสายธรรมที่ยึดมั่นในหลักการดั้งเดิม จึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะมีพลังอำนาจที่ร้ายกาจเช่นนั้น
น้ำตาไหลอาบแก้มของเซียงเทียนขณะที่เขาขบฟันแน่น
“นั่นคือซูซินเยว่ หญิงพิษร้ายคนนั้น! เธอเป็นศิษย์ของสำนักเซียนบูชายัญดาบ และเป็นสมาชิกที่เหลืออยู่ของสำนักปีศาจสายฟ้า!”