by 
เหล่าเสนาบดีแห่งราชวงศ์ดาบต่างตกตะลึง
แม้แต่พระราชาเองก็ยังหรี่ตาและนิ่งเงียบ
สินค้าขายหมดในทันที!
นั่นแทบจะฆ่าได้ภายใน 1 วินาทีเลย!
ไม่มีใครคาดคิดว่าองค์รัชทายาทผู้ทรงเกียรติแห่งราชวงศ์ดาบจะถูกเนี่ยชิงหงปราบได้ง่ายดายเช่นนี้ โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อสู้กลับ…
ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
คราวนี้ แม้แต่ชาวเมืองกวงไห่ก็เงียบกริบ
เราเคยจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน แต่เราไม่เคยคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้…
หลินหยางกำดาบแน่น จ้องมองเนี่ยชิงหงด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับตกใจอย่างที่สุด
เพียงครู่ต่อมา ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าโศก ความไม่พอใจ และความขุ่นเคือง
“อ่า!”
เขาชักดาบขึ้นอีกครั้งแล้วแทงใส่เนี่ยชิงหง
การเคลื่อนไหวในดวงตาของเนี่ยชิงหงนั้นช้าและดูตลกมาก
เนี่ยชิงหงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาแล้วตบหน้าอกของหลินหยางอย่างแรงด้วยหลังของเธอ
หลินหยางไอเป็นเลือดออกมาทันทีและล้มลงกับพื้นอย่างแรง
หลายคนส่ายหัวด้วยความผิดหวังเมื่อเห็นเช่นนี้
“ที่จริงแล้วองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ดาบช่างไร้เดียงสาและน่าหัวเราะเสียจริง ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!”
เนี่ยชิงหงเก็บหิมะแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ถ้าแม้แต่องค์รัชทายาทของประเทศยังใช้วิธีแบบนี้ ผมว่าพลังโดยรวมของราชวงศ์ดาบคงไม่ยิ่งใหญ่เท่าไหร่หรอก!”
“นั่นไม่นับ ฉัน…ฉันยังไม่พร้อม! มาเริ่มใหม่กันเถอะ!”
หลินหยางกู่ไม่เชื่อและคำรามเสียงดัง
“ต่อให้ทำซ้ำหมื่นครั้ง ผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยนแปลง!”
เนี่ยชิงหงส่ายหัวและหันไปทางชาวเมืองกวงไห่พลางกล่าวว่า “ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องทำพันธมิตรทางการแต่งงานกับราชวงศ์ดาบหรอก เราควรขอความช่วยเหลือจากตระกูลที่มีอำนาจของพวกเขาดีกว่า! ฉันไม่แน่ใจว่าชาวราชวงศ์ดาบจะสามารถรับมือกับวิกฤตการณ์ที่กวงไห่กำลังเผชิญอยู่ได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชาวเมืองกวางไห่ก็เงียบลงทันที
เนี่ยชิงหงเก็บดาบเข้าฝัก หันหลังเดินตรงไปยังพระราชา แล้วโค้งคำนับพร้อมพนมมือ
“ฝ่าบาท ชิงหงได้กระทำการล่วงเกินฝ่าบาท โปรดอภัยให้ข้าพเจ้าด้วย”
พระพักตร์ของพระราชาหม่นลง และพระองค์ทรงนิ่งเงียบ เพียงแต่จ้องมองเจ้าชายรัชทายาทด้วยสายตาที่ดุดัน
“ฉัน…ฉันประมาทไปเมื่อกี้! ถ้าฉันสู้กับเธออีกครั้ง ผลลัพธ์คงแย่กว่านี้เยอะ!”
หลินหยางเดินเข้ามา ใบหน้าแดงก่ำ และพูดตะกุกตะกัก
“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์! แกไม่ได้ฝึกฝนวิชาต้องห้ามในวังมานานแล้วเหรอ? ทำไมถึงไร้ความสามารถขนาดนี้?”
พระราชาทรงพิโรธมาก
“ฉัน…ฉัน…”
หลินหยางพูดตะกุกตะกัก
“ทหารองครักษ์! องค์รัชทายาททรงละเลยพระบารมีและนำความอัปยศมาสู่ราชวงศ์ของเรา! จับพระองค์เข้าคุก! จับพระองค์เข้าคุกเดี๋ยวนี้!”
พระราชาคำรามด้วยความโกรธ
“ใช่!”
ยามทางซ้ายรีบวิ่งเข้ามาและพาหลินหยางออกไปทันที
“คุณไม่ยอมรับหรอกว่าผมจะไม่สู้! ผมสู้ได้นะ! ผมแค่ประมาท! ผมประมาทจริงๆ!”
หลินหยางตะโกนไม่หยุด ราวกับพยายามแก้ตัวและปัดความผิดให้ตัวเอง
แต่พระราชาไม่ทรงใส่ใจและไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ
ไม่นานนัก หลินหยางก็ถูกพาตัวออกจากวังเจี้ยนชิง
พระพักตร์ของกษัตริย์มืดลง แล้วพระองค์ก็หันหลังเดินจากไป
บรรดาเจ้าหน้าที่ที่มารวมตัวกันต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ชายจากเมืองกวางไห่เยาะเย้ยแล้วหันหลังเดินจากไป
พวกเขากล่าวว่าปัจจุบันไม่จำเป็นต้องมีการหมั้นหมายทางการแต่งงานอีกต่อไปแล้ว
หากมกุฎราชกุมารทรงมีผลงานดีขึ้นอีกแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจเป็นเรื่องที่ควรพิจารณา
แต่พอลงมือทำจริง ๆ กลับต้องผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
นี่คือองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ดาบใช่หรือไม่?
“พวกเราต้องขอบคุณท่านหญิงที่ทดสอบพวกเราในครั้งนี้ มิเช่นนั้นพวกเราคงไม่มีทางรู้เลยว่าพลังของราชวงศ์ดาบนั้นอ่อนแอเพียงใด!”
“ใช่แล้ว สมัยนั้นราชวงศ์ดาบเป็นมหาอำนาจที่น่าเกรงขามในดินแดนเงียบ แต่ฉันไม่เคยนึกเลยว่าวันนี้มันจะด้อยกว่ามากขนาดนี้”
“ไปกันเถอะ เร็วเข้า เราต้องกลับไปคุยกับผู้นำลัทธิอย่างจริงจัง”
กลุ่มคนเหล่านั้นรีบออกจากพระราชวังไปโดยไม่กล่าวคำอำลา