by 
เฉินผิงรู้สึกสงสัยกับเรื่องทั้งหมดนี้มาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเอ๋อวาจะเป็นคนฉลาดขนาดนี้ โชคดีที่เขาดูดซับความทรงจำของเอ๋อวาไว้ล่วงหน้า มิเช่นนั้นเขาคงไม่สามารถค้นพบสมบัติเหล่านี้ได้
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงด้านหลังของภูเขาและพบว่าที่นั่นเป็นหลุมฝังศพหมู่จริงๆ
ศพกองอยู่เกลื่อนกลาดไปทั่ว ดูตั้งตรงอย่างน่าขนลุก เฉินผิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างหมดหนทางเมื่อเห็นภาพนั้น
“คนพวกนี้จัดการกับศพไม่เป็นหรือไง? พวกเขากำลังโยนสิ่งของไปมาแบบนั้น! คุณก็รู้ว่านี่คือศพ!”
หยุนอาซีพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ เขา รู้สึกหมดหนทางกับสถานการณ์นี้
“กัปตันหู ตอนแรกผมจัดเรียงบทกวีพวกนี้ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว เหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นหลังจากมีคนไปรบกวนศพแน่ๆ!”
ด้วยการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เฉินผิงก็ยกศพขึ้นจากพื้นและกองไว้ด้านข้างอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งเป็นวิธีการที่ทำให้ทุกคนตะลึง
คนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจ
หลังจากนำศพออกไปแล้ว พวกเขาก็สามารถมองเห็นสิ่งที่กองอยู่ด้านล่างได้
สมุนไพรเหล่านี้ล้วนมีค่ามาก รวมทั้งยังมีสมบัติล้ำค่าอีกมากมาย
นอกจากจะมีแก่นในของสัตว์อสูรนานาชนิดแล้ว ยังประกอบไปด้วยสมุนไพรนานาชนิดที่มีรูปลักษณ์สมบูรณ์แบบอย่างยิ่งอีกด้วย
เมื่อเห็นสิ่งของเหล่านั้น เฉินผิงก็แสดงสีหน้าพึงพอใจ สิ่งของเหล่านี้มีค่าอย่างแท้จริง
“แม้แต่ฉันเองก็คิดว่าสมุนไพรเหล่านี้มหัศจรรย์มาก พวกมันมีคุณค่าอย่างแท้จริง”
โดยไม่พูดอะไรสักคำ เฉินผิงรีบเก็บยาเม็ดทั้งหมดใส่กระเป๋า เนื่องจากคนคนนั้นตายไปแล้ว ของเหล่านั้นจึงเป็นของเขาแล้ว
สีหน้าของเฉินผิงฉายแววตื่นเต้น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเอ้อร์วายังมีประโยชน์อยู่บ้าง
“ถึงแม้ว่าหมอนี่จะไม่ค่อยแข็งแรงและนิสัยไม่ดีเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังหาของดีๆ มาได้อยู่ดี”
เฉินผิงเหลือบมองหลุมฝังศพหมู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าสงบ โชคดีที่เขารู้จักวิธีดัดแปลงยาเล็กน้อย มิเช่นนั้น การยืนอยู่บนศพเหล่านี้คงน่าขยะแขยงไม่น้อย
หยุนอาซีมองด้วยความอิจฉา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจสมุนไพรเหล่านั้น เพราะเขาไม่รู้วิธีปรุงยา และถึงได้มา เขาก็คงกินดิบๆ อยู่ดี
ดังนั้น จึงเป็นการดีกว่าที่จะมอบสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดให้แก่เฉินผิง เพื่อที่พวกเขาจะได้รับผลประโยชน์จากสิ่งเหล่านี้บ้าง
ต้องยอมรับว่าหยุนอาซีเป็นคนฉลาดจริงๆ เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย และเฉินผิงก็รู้สึกว่าการเอาทุกอย่างไปอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
เขาจึงหยิบยาออกมาสองสามเม็ดแล้วโยนให้คนอีกคน
“พวกคุณควรเอาคะแนนในด่านนี้ไปซะ แม้ว่ามันจะไม่ได้มีค่าอะไรมากสำหรับฉัน แต่สำหรับพวกคุณมันก็มากเกินพอแล้ว” คำพูดของเฉินผิงทำให้ทุกคนตื่นเต้น พวกเขารู้ดีว่ายาหม่องเหล่านี้ทรงพลังแค่ไหน
ในขณะนั้น เด็กสาวได้ตามกลิ่นยาเม็ดนั้นไปจนเจอ เธอชอบยาเม็ดนั้นมาก และรู้สึกอยากจะหยิบมันกลับมาอีกครั้ง
เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ แอบมองและสังเกตเฉินผิงอย่างลับๆ
“พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนดีนะ ไม่งั้น…” เด็กหญิงหันไปพูดกับเสือที่อยู่ข้างๆ แต่เสือกลับส่ายหัวและจ้องมองเฉินผิงอย่างเงียบๆ ราวกับกำลังรอว่าจะเกิดอะไรขึ้น