by 
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สึคิคาเงะ ชิกุสะจึงครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วส่ายหัว “ท่านพ่อทูนหัว ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ค่ะ”
“เพราะพวกเขาสบายเกินไป”
โทโยโทมิกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ชื่อเสียงของอัจฉริยะได้กัดกร่อนจิตใจของพวกเขามานานแล้ว ทำให้พวกเขาเย่อหยิ่ง ดูถูกผู้อื่น เกียจคร้าน และปราศจากความเคารพ”
“นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย”
“มีเรื่องเล่าที่น่าสนใจมากเรื่องหนึ่งในประเทศจีน คือการแข่งขันวิ่งระหว่างกระต่ายกับเต่า และในที่สุดเต่าที่วิ่งช้ากว่าก็เป็นผู้ชนะ”
“นี่แสดงให้เห็นว่าความเย่อหยิ่งและความทะนงตนจะไม่มีวันจบลงด้วยดี”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วยืนอยู่บนก้อนหิน มองลงไปยังสิ่งต่างๆ บนพื้นซึ่งมีขนาดเล็กเท่ามด
“ซู่ตงมีพละกำลังดุจซากุระเก้าดาว และยังเป็นแพทย์ผู้เก่งกาจที่อายุน้อยที่สุดในประเทศจีน เขาสามารถได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะแห่งยุคอย่างแท้จริง”
“อย่างไรก็ตาม บนแผ่นดินญี่ปุ่น เขาได้สร้างความขุ่นเคืองให้กับทั้งกลุ่มบริษัทซัมสาราและตัวผม…”
“นี่เป็นแนวทางที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง”
ในขณะนั้น สึคิคาเงะ ชิกุสะลังเลและกล่าวว่า “ท่านพ่อทูนหัว ซูตงมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาอยู่ไม่น้อย ซึ่งอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาหยิ่งยโสก็ได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่เขาเดินทางมาถึงญี่ปุ่น เขาได้ช่วยให้บริษัท Longyitang กลับมาตั้งหลักได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสามารถพิเศษของเขา”
แม้ว่าสึกิคาเงะ ชิกุสะจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่เธอก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โทโยโทมิก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ความสามารถและความแข็งแกร่งนั้นเกี่ยวโยงกัน นั่นเป็นความจริง”
“แต่ก็จะมีคนที่ดีกว่าคุณเสมอ และก็จะมีสิ่งต่างๆ ที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของคุณเสมอ การไม่ประพฤติตนให้เหมาะสมในต่างแดนนั้นถือเป็นเรื่องโง่เขลา”
เขาหยุดพูดชั่วครู่ มองไปที่สึกิคาเงะ ชิกุสะ แล้วพูดต่อว่า “แผนของคุณยอดเยี่ยมมาก ผมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ถ้าคุณต้องการอะไรก็บอกได้เลย”
“ส่วนซูตงนั้น เขาเป็นแค่ตัวตลก ไม่ต้องกังวลไปกับเขามากนักหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของสึกิคาเงะ ชิกุสะก็สว่างไสวด้วยความยินดี: “ท่านพ่อทูนหัว โปรดให้เวลาข้าสิบปีเถิด ข้าจะสามารถเอาชนะข้อบกพร่องของข้าได้อย่างแน่นอน”
“ไม่ ไม่ ไม่ คุณเข้าใจผิดแล้ว”
ขณะที่เขาพูด แววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของโทโยโทมิ
“ฉันไม่ต้องการให้คุณช่วยแก้ไขข้อบกพร่องเหล่านั้น ฉันรอสิบปีไม่ไหวหรอก”
“พ่อทูนหัว…” สึคิคาเงะ ชิกุสะหรี่ตาลง และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “หมายความว่า…”
โทโยโทมิตอบอย่างไม่เกี่ยวข้องว่า “จากที่คุณเพิ่งบอกผมไป ตัวทดลองหมายเลขเก้าทนทานต่อคมดาบและกระสุน และเร็วมาก แต่เขามีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่งใช่ไหม?”
ชิกุสะ สึคิคาเงะ รีบตอบว่า “เขาเสียสติไปแล้ว”
“ในช่วงที่มีไข้สูง สติสัมปชัญญะของผู้ถูกทดลองเหล่านี้จะค่อยๆ เลือนลาง และตัวตนทั้งหมดของพวกเขาจะเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและความรุนแรง เมื่อการเปลี่ยนแปลงเสร็จสมบูรณ์ พวกเขาจะกลายเป็น…”
“เพื่อที่จะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่แปลกประหลาด มันจะฉีกกระชากทุกคนที่ขวางหน้าอย่างไม่เลือกหน้า ไม่ว่าจะมิตรหรือศัตรู”
โทโยโทมิกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ต่อไป ทิศทางการวิจัยของคุณควรจะเป็นการเปลี่ยนสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ให้กลายเป็นสิ่งที่ควบคุมได้”
“แม้ว่าเราจะใช้ยาเพื่อสะกดจิต หรือเวทมนตร์หยินหยาง หรือวิธีการเสริมอื่นๆ…”
“สรุปสั้นๆ คือ ผมต้องการผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว”
“คุณเข้าใจไหม?”
หัวใจของสึกิคาเงะ ชิกุสะเต้นแรง พ่อบุญธรรมของเธอจะสร้างกองทัพอสูรกายขึ้นมาหรือไง?
“ชัดเจน!”
“แต่เป็นเรื่องยาก อย่างน้อยก็ในระยะสั้น”
แววตาของโทโยโทมิฉายแววกดดันเล็กน้อย: “ฉันจะให้เวลาคุณสามเดือนในการให้คำตอบที่น่าพอใจ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ”
“ครับ” สึคิคาเงะ ชิกุสะตอบอย่างสุภาพ แล้วถามต่อว่า “แล้วซู่ตงล่ะ…?”
“เราควรส่งคนไปลอบสังหารเขาดีไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โทโยโทมิก็ยิ้มเล็กน้อย: “ผมชื่นชมอัจฉริยะและไม่อยากให้พวกเขาเดินผิดทาง ส่วนพวกที่ยังหนุ่มและเย่อหยิ่งนั้น ผมจะสั่งสอนพวกเขาเอง”
“ถ้าคุณจะทำอะไรสำคัญ คุณต้องแสดงเขี้ยวเล็บของคุณให้ชัดเจนเสียก่อน มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้คุณไม่ถูกรบกวนจากโลกภายนอก”
โทโยโทมิพูดอย่างใจเย็น ราวกับว่าปรมาจารย์ระดับซากุระไนน์สตาร์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
“โอเค ต่อไปฉันจะรับสมัครคนเพิ่มและพัฒนาตัวยาที่สามารถควบคุมผู้ทดลองได้โดยเร็วที่สุด”
สึคิคาเงะ ชิกุสะ พยักหน้าอย่างเคารพ จากนั้นจึงค่อยๆ เดินออกจากวิลล่าไป
หลังจากที่เธอจากไป โทโยโทมิก็เดินกลับเข้าไปในวิลล่าอย่างช้าๆ
เขานั่งลงบนโซฟาและพึมพำกับตัวเองว่า “ตรวจสอบดูว่าเกิดอะไรขึ้นทางฝั่งกลุ่มบริษัทซัมสาราบ้าง”
เขาไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ ราวกับว่าก้อนหินถูกโยนลงทะเลไปแล้ว
แต่เพียงนาทีเดียว ชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“ชาโดว์, โกสต์ เรียล์ม, ดราก้อนแฟง พวกมันตายหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรยากาศก็เงียบลงชั่วครู่
“พวกเขาตายหมดแล้วเหรอ?”
ภายนอกโทโยโทมิยังคงสงบ แต่แววตาของเขากลับฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
เขารู้ดีถึงความสำคัญและความสามารถที่แปลกประหลาดของคนทั้งสามนี้ แต่ตอนนี้…พวกเขาทั้งหมดถูกเด็กชาวจีนคนหนึ่งฆ่าตาย
ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเรียนรู้เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับซู่ตงจากสึกิคาเงะ ชิกุสะมาก่อนแล้ว แต่เขาก็ยังคงตกใจอย่างมากในขณะนี้
“ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ผู้มีพลังกายระดับปรมาจารย์ซากุระเก้าดาว เพียบพร้อมด้วยทักษะทางการแพทย์ที่น่าทึ่ง…”
“ผู้เชี่ยวชาญทั้งด้านการแพทย์และศิลปะการต่อสู้…”
เขาทำแบบนั้นได้อย่างไร?
โทโยโทมิหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาของเขาดูขี้เล่นขึ้น
เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าซู่ตงต้องซ่อนความลับสำคัญบางอย่างไว้แน่ๆ
ความลับนี้อาจเป็นโชคดี หรืออาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของใครบางคนก็ได้
“เขาอาจจะเป็นคุณชายที่ได้รับการฝึกฝนจากตระกูลลับบางแห่งในประเทศจีนหรือเปล่า?”
เดิมทีโทโยโทมิมีเจตนาที่จะติดต่อกับกลุ่มสัมสาระ แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น กลุ่มสัมสาระก็คงไม่สะดวกที่จะเข้ามาแทรกแซง
เขาไม่ได้มองว่าซู่ตงเป็นเรื่องร้ายแรงอะไร แต่เขาก็ไม่อาจมองข้ามพลังที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังได้
หากเป็นกลุ่มลับของจีนจริง ๆ แล้ว เมื่อกลุ่มซัมสาราสังหารซูตงได้ ก็จะเป็นเหมือนการเชื้อเชิญความเดือดร้อน และสถานการณ์จะบานปลายจนควบคุมไม่ได้
“ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับการพิจารณาเพิ่มเติม!”
โทโยโทมิถอนหายใจแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ทางที่ดีที่สุดคือใช้คนอื่นมาทำเรื่องสกปรกพวกนี้แทน”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจเขาอย่างกะทันหัน และรอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
“ไปทำอะไรให้ฉันหน่อยสิ”
“ใช่.”
ชายคนนั้นก้าวไปข้างหน้า ฟังอย่างเงียบๆ สักครู่ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
หลังจากร่างของเขาหายไป ความปรารถนาอันแรงกล้าก็ฉายวาบขึ้นในดวงตาของโทโยโทมิ
“กองทัพอสูรกาย…”
“ในญี่ปุ่นแบบนี้ ใครจะหยุดฉันได้?”
–
ณ ขณะนี้ ที่สนามบินตงหยิง
ฝนปรอยลงมาเล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่ใจ
ซู่หยูเหว่ยจัดเสื้อโค้ทให้เรียบร้อย หยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินไปข้างหน้า
“ดูแลตัวเองให้ดีระหว่างที่อยู่ที่นี่ ทานอาหารให้ตรงเวลาทุกวัน และอย่าทำงานหนักเกินไป…”
เธอให้คำแนะนำเขาไปทีละข้อ ซึ่งล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งสิ้น
ซู่ตงยิ้มและพยักหน้า “คุณเองก็ช่วยงานบริษัทบ้างถ้าทำได้ อย่าทำตัวเหมือนลูกข่างที่หมุนตลอด 24 ชั่วโมง”
“รู้”
ซู่หยูเหว่ยตาแดงก่ำก้าวไปข้างหน้าแล้วซบหน้าลงบนไหล่ของซู่ตงพลางกล่าวว่า “ฉันจะรอคุณอยู่ที่หลงตู”
ไป!
ซู่ตงเองก็ไม่อยากจากไปเช่นกัน แต่เขาก็รู้ดีถึงสถานการณ์ที่เขาจะต้องเผชิญต่อไป
ซู่หยูเหว่ยเขย่งเท้าขึ้นไปจูบแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะจากไปอย่างไม่เต็มใจ
เธอก้าวไปสองสามก้าว แล้วก็หันกลับมาพูดว่า “เธออยู่ตรงนี้ ห้ามไปจีบใคร และห้ามไปยุ่งกับชางหรือย่าเด็ดขาด เข้าใจไหม?”