by 
คำพูดของเย่ฟานทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออกทันที หลินชิวเซียนหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างเย็นชา “หยุดแก้ตัวได้แล้ว! ข้าขอถามเจ้าหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ ข้าจะเข้าไปในวังหยกได้ไหม? เจ้าได้ประโยชน์แน่ แต่เจ้ากลับหันหลังมาสร้างปัญหาให้ผู้มีพระคุณของเจ้า! เจ้าไม่กลัวโดนฟ้าผ่ารึไงที่พูดแบบนี้? เจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่อีกหรือ?”
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เย่ฟานก็หัวเราะออกมาเสียงดังทันที ไม่เพียงแต่ซุนหยวนจะคิดว่ามันไร้สาระ แต่เย่ฟานก็คิดว่ามันไร้สาระเช่นกัน หลินชิวเซียนหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญและบิดเบือนข้อเท็จจริง ยึดติดกับจุดเดียวและไม่ยอมปล่อย ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ รอบตัวเขาต่างโกรธแค้น
ณ จุดนี้ ทุกคนเริ่มใจร้อนและอยากจะโต้แย้ง แต่ก็พูดไม่ออก ไม่ใช่เพราะพวกเขายังคงกลัวว่าหลินชิวเซียนจะกล้าขัดใจเขา แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดได้ดีและไม่รู้ว่าจะเริ่มหักล้างตรรกะที่คดโกงของหลินชิวเซียนตรงไหน
เย่ฟานเยาะเย้ย “ผู้มีพระคุณ? ท่านคู่ควรกับคำนั้นหรือ? นักรบธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วนต้องตายในสนามรบทูมีเพราะแผนการชั่วร้ายของท่าน ท่านใช้ทุกวิถีทางเพื่อรวบรวมเลือดแห่งหัวใจ
แผนการของท่านไม่ได้จำกัดอยู่แค่สนามรบทูมีเท่านั้น ท่านยังวางแผนสังหารหมู่นักรบธรรมดาในที่อื่นๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังคำกล่าวที่ว่า การฆ่าคือจุดจบของโลก แต่ท่านได้ทำมากกว่าแค่การฆ่า ก่อนที่พวกเขาจะตาย ท่านได้ทำให้พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสที่สุดในชีวิต
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ท่านจะรวบรวมเลือดแห่งหัวใจได้เพียงพอ เห็นได้ชัดว่านักรบธรรมดาเหล่านั้นใช้เลือดแห่งหัวใจเปิดหอผ้าหยก แต่ตอนนี้มันเป็นความสำเร็จของท่านแล้ว? และท่านต้องทำให้ชัดเจน! หอผ้าหยกเปิดให้ทุกคนเพราะกฎของมัน ไม่ใช่ของท่าน!”
หลังจากเย่ฟานพูดจบ เขาก็ได้รับเสียงตอบรับจากฝูงชนทันที หลายคนตื่นเต้นจนสบถออกมา เดิมทีพวกเขาระแวงในความแข็งแกร่งของหลินชิวเซียนและไม่อยากยั่วยุเขา แต่คำพูดของหลินชิวเซียนเมื่อครู่นี้กลับรุนแรงราวกับเข็มเหล็กทิ่มแทงหัวใจ
แม้คนเหล่านี้จะไม่ได้เป็นหนึ่งในสุดยอดฝีมือในโลกเดิม แต่พวกเขาก็ยังคงมีสถานะที่มั่นคง จนกระทั่งมาถึงโลกโพซัวที่เหล่าอัจฉริยะมากมายมารวมตัวกัน พวกเขาจึงกลายเป็นนักรบธรรมดา พวกเขาก็มีความภาคภูมิใจในหัวใจ แต่มันถูกกดทับไว้เป็นเวลานาน บัดนี้เมื่อคำพูดของหลินชิวเซียนได้ลบล้างความหยิ่งยะโสนี้ลง พวกเขาไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป
“เขาพูดถูก! นักรบทุกคนที่เข้าสู่โลกโพซัวสามารถเข้าสู่พระราชวังหยกได้ นี่คือกฎของพระราชวังหยก และไม่ใช่เพราะเจ้า! เราจะไม่มีวันลืมการกระทำอันน่าอับอายและไร้ยางอายของเจ้า! เจ้าคิดว่าเราทำจากดินเหนียวจริงหรือ?”
“ถูกต้อง! มากเกินไปแล้ว! กล้าดียังไงมาเรียกพวกเขาว่าผู้มีพระคุณของเรา! ผู้มีพระคุณจอมปลอม! แกเอาชีวิตพี่น้องของเราเป็นบันได! แกโจมตีพวกเราอย่างไม่เลือกหน้า! แล้วยังมาบอกว่าแกเป็นผู้มีพระคุณของเราอีก! แล้วยังมาบอกว่าแกต้องจำคนขุดบ่อน้ำไว้ตอนดื่มน้ำ! ขุดบ่อน้ำห่วยแตกสิ้นดี! ไอ้สารเลวไร้ยางอาย!”
“หลินชิวเซียน แกควรจะขอบคุณที่ที่นี่เป็นเขตห้ามสู้ ทีละคน พวกเราก็สู้แกไม่ได้หรอก ต่อให้พวกเราสิบคน แกก็ยังสู้เราไม่ได้!”
สีหน้าของหลินชิวเซียนแข็งค้างเมื่อถูกฝูงชนดุด่า เขามองพวกเขาด้วยความรังเกียจ เยาะเย้ยถากถางแทบจะปิดบังไม่ได้ เขาพ่นลมออกจมูก “พวกแกมันโง่เง่า ทำได้แค่พูด! แกคิดจะโจมตีข้างั้นเหรอ? แกคู่ควรกับมันจริงๆ เหรอ?”
แม้เหล่านักรบจะเดือดดาลเดือดดาล พร้อมที่จะบุกจู่โจมและฉีกกระชากเขา หลินชิวเซียนกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเหยียดหยามชาวนาเหล่านี้อย่างจริงใจ ในสายตาของเขา พวกเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าของเขา
การต่อสู้แบบกลุ่มคงไม่พอเอาชนะพวกเขาได้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา ทำไมเขาต้องให้โอกาสพวกเขาด้วย? พวกเขาสามารถรวมพลังกันได้ แล้วเขาจะไม่มีความช่วยเหลือใดๆ เลยหรือ?