by 
ในเมื่อจู่ๆ เขาก็บอกว่าจะไป แบบนี้จะไม่เป็นการไม่ให้เกียรติฉันเหรอ?
“ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น แม่ของฉันบอกว่าฉันห้ามทิ้งคุณไปเด็ดขาด” อ่าวเทียนเซียงกล่าวอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมแม้แต่จะเดินห่างจากอีกฝ่ายไปสักก้าว
เฉินผิงรู้สึกรังเกียจรูปลักษณ์ของชายคนนั้นเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยฉลาดนัก และถ้าหากเขาตามพวกนั้นไป ก็คงก่อเรื่องวุ่นวายแน่ ๆ
“ไม่ ฉันไม่เห็นด้วย” อ่าวเทียนกวงปฏิเสธอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด ใบหน้าแสดงความรังเกียจอย่างมาก และเขาไม่เต็มใจที่จะใส่ใจคนโง่คนนี้เลย
อ่าวเทียนผิงก็ไม่ชอบคนโง่คนนี้เช่นกัน จึงหันหลังเดินจากไป ดูเหมือนว่าเขาไม่มีเจตนาจะพาคนโง่คนนี้ไปด้วยเลย
พวกเขาหันหลังกลับและจากไปทันที โดยเดินอย่างรวดเร็ว
อาวเทียนเซียงดูวิตกกังวลมากเมื่อเห็นทุกคนรีบออกไปทันที
“คุณหายไปไหน?!”
เมื่อพิจารณาจากลักษณะภายนอกแล้ว ดูเหมือนว่าเฉินผิงจะไม่ต้องการพาพวกเขาไปด้วย และพวกเขาก็จากไปอย่างรวดเร็วมาก
อ่าวเทียนเซียงรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้ นี่ไม่ใช่การจงใจทำร้ายเขาหรอกหรือ?
เขามองไปรอบๆ อย่างหมดหนทาง หวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเขา ในฐานะนายน้อย เขาไม่เคยเดินทางไกลคนเดียวมาก่อน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกเมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้
ทันใดนั้น กลุ่มผู้ลี้ภัยก็เดินออกมา
พวกเขาทั้งหมดเป็นคนธรรมดา แต่ไม่ได้หมายความว่ามีแต่คนธรรมดาเท่านั้นที่อาศัยอยู่ที่นี่
ผู้เชี่ยวชาญที่น่าเกรงขามคนหนึ่งได้มาถึงสถานที่แห่งนี้ เขามีสีหน้าสงบนิ่งและจ้องมองตรงไปยังทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
“ฉันได้ยินมาว่าผู้คนที่นี่น่าสงสารมาก และอยากจะมาช่วยพวกเขา ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับการช่วยเหลือผู้ประสบภัยของราชาแห่งมังกร ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเรื่องดี แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะจบลงแบบนี้ มันเหลือเชื่อจริงๆ!”
เขาชื่อ คลีนเนอร์
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่ปลา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่คิดว่าตัวเองยุติธรรมอย่างยิ่ง
เขาตั้งใจจะใช้พละกำลังมหาศาลของตนจัดการกับคนชั่วช้าเหล่านั้น
และคนเลวทรามคนนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก อ่าวเทียนเซียง
เมื่ออ้าวเทียนเซียงเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวตรงหน้าอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาก็แสดงความตื่นตระหนกออกมา
“อย่าลืมว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ข้าคือนายน้อยแห่งวังมังกร หากเจ้าคิดจะทำอะไรข้า เจ้าก็ตายแน่!” อ่าวเทียนเซียงไม่ลืมที่จะขู่เขา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของอีกฝ่ายก็แสดงออกถึงความดูถูกเหยียดหยามอย่างมาก พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าคนๆ นี้จะยังกล้าหยิ่งยโสเช่นนี้แม้กระทั่งในยามเผชิญหน้ากับความตาย มันทั้งน่าหัวเราะและน่าสมเพช
“พละกำลังของเจ้าช่างอ่อนแอเหลือเกิน เจ้าคิดจริงๆหรือว่าเจ้าจะสู้กับข้าได้?”
เขาได้ยินคำพูดของอ้าวเทียนเซียงอย่างชัดเจนและรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะโลภสมบัติของผู้อื่นทั้งหมด
ดังนั้น เขาจึงไม่พอใจอย่างยิ่งกับชีวิตที่น่าขยะแขยงนี้ และสาบานไว้ในใจว่าจะฆ่าชายคนนี้ให้ได้
ในเมื่อคนดีๆ เหล่านั้นจากไปแล้ว เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเสียเวลาอีกต่อไป เขาเลยคิดว่าฆ่าคนไร้ประโยชน์คนนี้ซะเลยดีกว่า
ก่อนที่อ่าวเทียนเซียงจะทันได้ตอบโต้ คนผู้นั้นก็โจมตีเขาโดยตรงแล้ว
เมื่อได้เห็นฉากนี้ ทุกคนต่างปรบมือและชื่นชม
ในขณะนั้นเอง เจ้าหญิงฟิชเทลก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอรู้สึกว่างเปล่าในหัวใจ ราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น
เธอขยับเข้าไปใกล้ราชาแห่งมังกรและพูดด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง