บทที่ 389 เมืองเปลี่ยวโลหิตและอัคคี
เช้าตรู่ ที่วังผู้ว่าราชการเมืองหยางฟาน ห้องใต้ดิน เสียงครวญครางของปลอกกระสุนดังเกือบต่อเนื่องผ่านชั้นหินแกรนิตและโคลนเข้ามาในห้อง การสั่นสะเทือนทีละน้อยทำให้ห้องใต้ดินแคบและน่าเบื่อดูเหมือนเรือโดดเดี่ยวในคลื่นที่พลุ่งพล่านไฟที่ริบหรี่และริบหรี่ทำให้เกิดแสงที่น่าสังเวชบนฝุ่นที่ตกจากตะแกรงและหนูก็เหมือนกะลาสีที่ตกอยู่ในอันตราย วิ่งไปรอบ ๆ แต่ไม่ลืมที่จะแย่งชิงซากแมลงสาบตรงมุมห้อง อเล็กซี่นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ตรงส่วนของโต๊ะยาว ถือดาบสไตล์จักรพรรดิ์ …
