อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
Lin Yang สุดยอดลูกเขย แพทย์ผู้รอบรู้ ฉันทำตามคำพูดสุดท้ายของแม่ และแสร้งทำเป็นเป็นลูกเขยตามบ้านสำหรับคนอื่น ๆ เป็นเวลาสามปี สามปีผ่านไปแล้วสำหรับลูกเขยผู้ยิ่งใหญ่
ตู้กูและคนอื่นๆ จ้องมองตู้กูเหวินด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “พี่ชาย ท่านบ้าไปแล้วหรือไง? พันธมิตรชิงซวนกำลังจะทำลายล้างตระกูลเราในวันพรุ่งนี้ แล้วท่าน…จะยืนดูเฉยๆ ได้ยังไง?” ตู้กู่ลั่วหยานที่ยืนอยู่ด้านข้างแทบจะคลั่ง เธอรีบวิ่งเข้าไปตะโกนว่า …
ขาของท่านลอร์ดตู้กูอ่อนแรงจากการเดินทางมากจนต้องมีคนช่วยพยุงเดินโซเซกลับไปยังเมืองตู้กู ผู้ที่ติดตามเขามาด้วยต่างก็หน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ที่รัก คุณกลับมาแล้วเหรอ?” เมื่อตู้กู่ลั่วหยานเห็นกลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา เธอก็สั่งให้คนรับใช้เตรียมชาทันที เมื่อเห็นว่าหลายคนนั่งตัวตรงและดูงุนงง เธอก็ตกใจมาก “เฮ้ …
“ตู่กู่เฉิง?” ใบหน้าของชูชิวเต็มไปด้วยความโกรธ เขาขบฟันแน่นและพูดว่า “ไอ้พวกสารเลวพวกนี้เอาแต่ยืนดู! ก่อนหน้านี้พวกมันไม่ยอมออกมาช่วย แต่พอสงครามจบแล้วกลับโผล่มาบอกว่าจะมาช่วยพันธมิตรของเรา พวกมันเอาแต่ยืนดูอยู่ข้างสนาม หน้าไหว้หลังหลอก! น่ารังเกียจที่สุด!” หลินหยางส่ายหัว …
งานวิจัยของ Xu ต้องใช้เวลา แม้ว่าเขาจะมีทักษะที่จำเป็น แต่ผลลัพธ์ที่ได้จะขึ้นอยู่กับความราบรื่นของกระบวนการเป็นสำคัญ ในตอนนี้หลินหยางต้องพึ่งพาซู่หนูเท่านั้น เขาจึงจัดสรรงบประมาณและกำลังคนจำนวนมากเพื่อช่วยเหลือซู่หนูทันที นาย Xu ไม่ได้ยึดติดกับพิธีรีตองใดๆ …
หลินหยางลุกขึ้นจากพื้น จ้องมองประตูที่ส่งกลิ่นอายแห่งความโหดร้ายออกมาอย่างต่อเนื่อง กัดฟันแน่น แล้วจู่ๆ ก็กระโดดขึ้นไปวิ่งเข้าไปข้างในอีกครั้ง หลังจากบรรลุธรรมแล้ว พลังบริสุทธิ์แห่งการบรรลุธรรมทำให้เขาสามารถทนต่อออร่านี้และก้าวต่อไปข้างหน้าได้ แม้ว่าความกดดันจะยังมีอยู่ แต่ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก หลินหยางเดินไปที่ประตูทีละก้าว …
ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มส่องถึง ภายนอกฐานทัพของพันธมิตรชิงซวน ปรากฏภาพความหายนะและความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวปลาที่น่าคลื่นไส้ ชูชิวที่ดูเหนื่อยล้า สั่งให้ทุกคนช่วยกันเก็บกวาดสนามรบ หลังจากที่สมาชิกที่เหลืออยู่ของตระกูลแมนและตระกูลทรงอำนาจอื่นๆ หนีไปแล้ว พันธมิตรชิงซวนได้ไล่ตามพวกเขาไปเป็นระยะทางร้อยไมล์ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ …
หลินหยางจ้องมองหัวหน้าตระกูลหม่านด้วยสายตาเย็นชา และโดยไม่ลังเลก็พุ่งเข้าใส่ทันที หัวหน้าครอบครัวแมนรีบลุกขึ้น สภาพตัวเต็มไปด้วยฝุ่นและดูยุ่งเหยิงอย่างยิ่ง ก่อนจะรีบหนีไป เขาหมดกำลังใจที่จะต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ตอนนี้เขาอยากหนี เขาอยากมีชีวิตอยู่… แต่หลินหยางได้ตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่าพวกเขา เขาตั้งปณิธานว่าจะไม่หยุดพักจนกว่าจะกำจัดหัวหน้าตระกูลหม่านได้สำเร็จ …
หัวหน้าครอบครัวแมนกำลังคลุ้มคลั่ง เขาไม่เคยเห็นคนบ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อนเลย เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหนี เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งยึดตัวเองไว้ ในขณะที่ใช้มืออีกข้างโจมตี หลินหยางรู้ดีว่าตนเองสู้หัวหน้าตระกูลหม่านในด้านฝีมือไม่ได้ จึงละทิ้งการเสแสร้งเรื่องฝีมือและเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดมาก ร่องรอยบนตัวบรรพบุรุษของตระกูลแมนมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องนี้จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว …
“หยุด!” หัวหน้าครอบครัวแมนตะโกนเสียงดัง การโจมตีทั้งหมดหยุดลงทันที หัวหน้าตระกูลแมนได้ส่งพลังแห่งการขึ้นสู่สวรรค์เข้าไปในดินแดนแห่งความโกลาหลอีกครั้งหนึ่ง พลังทำลายล้างทั้งหมดภายในอาณาจักรแห่งความโกลาหลค่อยๆ สลายไป เกิดเขตสุญญากาศขึ้นแล้ว หลินหยางที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ร่างกายกระจัดกระจายอยู่รอบตัว …
ปัง ปัง ปัง… สายฟ้าขนาดมหึมาฟาดลงมาเหมือนโล่ ปกป้องหลินหยางจากทุกทิศทาง ขณะที่ดาบที่พุ่งเข้ามาทั้งหมดถูกสายฟ้าฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่เศษดาบที่แตกหักเหล่านั้นกลับพ่นฝุ่นออกมาเป็นจำนวนมาก ปกคลุมร่างของหลินหยางอย่างรวดเร็วและบีบอัดอย่างรุนแรง สุดท้าย. บูม! …
by