by 
ขณะที่เขามองไปรอบๆ เขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยหลายใบหน้า แต่ละคนต่างยิ้มและจ้องมองมาที่เขา
หลังจากตกอยู่ในอาการตกใจอยู่นาน ในที่สุดเจียงจิ่วเทียนก็เอ่ยคำพูดออกมาได้ราวกับอยู่ในความฝันว่า “ป้าเซียนเอ๋อร์…”
“เด็กคนนี้ทนรับการโจมตีได้ดีจริงๆ ฮ่าๆๆ” หลินเสี่ยวในชุดคลุมสีดำพูดติดตลก “เขาโดนเสินไท่ชิง ปรมาจารย์แห่งตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์ โจมตีไปมากกว่า 80,000 ครั้ง แต่ก็ไม่ตายคาที่ เนื้อหนังและเลือดเละเทะไปหมด ดูเหมือนว่าเจตนาฆ่าและพละกำลังการต่อสู้ของเขาจะเหนือธรรมดาจริงๆ”
“คุณกำลังชมเด็กหรือชมตัวเองกันแน่?” หัวหน้าลัทธิพระวิญญาณบริสุทธิ์กลอกตาใส่หลินเสี่ยว
หลินเสี่ยวอุทานเบาๆ ว่า “อืม” ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เมื่อเห็นพวกเขาหยอกล้อ เจียงจิ่วเทียนที่ยังคงตกตะลึงก็ขยับแก้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “สุภาพบุรุษและผู้ใหญ่ทั้งหลาย ช่วยปล่อยผมลงก่อนได้ไหมครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเสี่ยว ไป่ฮวาเซียน และหัวหน้าลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ต่างสบตากันและหัวเราะพร้อมกัน
ในวินาทีต่อมา เจียงจิ่วเทียนรู้สึกว่าตัวเองถูกยกขึ้นอย่างช้าๆ และเท้าของเขาก็อยู่บนลูกบอลแสง
ทันทีที่เขาหันหลังกลับ เขาก็เห็นใบหน้าที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น
“พ่อคะ ในที่สุดพ่อก็กลับมาแล้ว”
เจียงจิ่วเทียนร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้วคว้าตัวเจียงเฉินมากอดแน่น
ณ ขณะนี้ เขาไม่ใช่เทพแห่งการสังหารเลือดเย็น หรือจอมพลอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่ได้กลับมาพบกับพ่อหลังจากพลัดพรากกันมานาน
“โอเคๆ” เจียงเฉินตบหลังเขาเบาๆ “ถึงแม้เส้นลมปราณของคุณจะได้รับการซ่อมแซมแล้ว คุณก็ยังต้องพักฟื้นอยู่ดี”
เจียงจิ่วเทียนพูดไม่ออกทันทีและกล่าวว่า “พ่อครับ ผมทำให้พ่อผิดหวัง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเสี่ยว ไป่ฮวาเซียน และผู้นำลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็แทบจะล้มลง
ในขณะนั้น ไท่โย่วซึ่งเงียบมาตลอดก็พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ด้วยระดับการฝึกฝนของเจ้าที่ระดับจักรพรรดิเต๋า การที่เจ้าสามารถแลกหมัดกับผู้นำตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์ได้สักสองสามครั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไรเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงจิ่วเทียนจึงผละออกจากอ้อมกอดของเจียงเฉินทันที และมองไปที่ไท่โย่วด้วยความประหลาดใจ
ในขณะนั้น เจียงเฉินตบไหล่เจียงจิ่วเทียนเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าได้ยินมาแล้ว ท่านไท่โย่วชมท่าน ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ตรงกันข้าม ข้ารู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง”
แก้มของเจียงจิ่วเทียนกระตุกเล็กน้อยเมื่อเขาได้สติและคว้าตัวเจียงเฉินไว้
“พ่อคะ โลกใหม่กำลังถูกโจมตีจากกองทัพนอกรีตและตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง เราต้องรีบไป…”
“ไม่ต้องรีบร้อน” เจียงเฉินขัดจังหวะเจียงจิ่วเทียนพร้อมกับรอยยิ้ม “นี่คือกองทัพนอกรีต แต่แตกต่างจากกองทัพนอกรีตอื่นๆ”
ในขณะนั้น เจียงเฉินหันไปมองหลินเสี่ยวและหัวหน้าลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์
“พวกคุณทั้งสองมาจากศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์ และรู้จักกัน อยากลงมาคุยกันสักหน่อยไหม?”
“ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับชายแก่หัวดื้อคนนี้” หัวหน้าลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ปฏิเสธในทันที ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความแตกแยกที่ไม่อาจปรองดองได้ระหว่างเขากับหัวหน้าตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์
หลินเสี่ยวแตะปลายจมูกอย่างเขินอาย แล้วหัวเราะเบาๆ ว่า “เอาล่ะ ถ้าฉันไปกับหัวหน้าลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ มันคงจะสร้างปัญหาแน่ๆ อย่าไปยุ่งเกี่ยวเลยดีกว่าไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็ขมวดคิ้ว
“เฮ้!” หลินเสี่ยวไอสองครั้งอย่างกระทันหัน “เดี๋ยวฉันจะเล่าเรื่องที่เรามีกับเขาให้ฟังทีหลัง ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องปราบชายชราคนนี้ให้ได้ พลังของเขานั้นเหนือธรรมดา”
เมื่อเห็นท่าทีวิตกกังวลของพวกเขา เจียงเฉินจึงยักไหล่และหันไปมองไท่โย่ว
“ผู้อาวุโสไทโย…”
“ไปดูสิ” ไท่โย่วขัดจังหวะเจียงเฉินขึ้นมาทันที “แต่ไม่ควรเปิดเผยตัวตนของฉัน ฉันแค่สนใจความสามารถในการปราบและชุบชีวิตผีดิบของเขาเท่านั้น”
“ฉันก็จะไปด้วย” ไป๋ฮวาเซียนรีบก้าวออกมา “ฉันจะไม่ยอมให้ไอ้คนชั่วแก่ๆ นี่มาทำร้ายหลานชายสุดที่รักของฉันแบบนี้”
เจียงเฉินรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ไอ้คนชั่วแก่?
นางฟ้าดอกไม้ขาว นางฟ้าดอกไม้ขาว ตามกฎแล้ว นี่คือพ่อของพ่อสามีของคุณและปู่ของสามีคุณ คุณสุภาพหรือไม่ที่เรียกเขาแบบนั้น?
“ไปกันเถอะ” ไป๋ฮวาเซียนพลันทำหน้าดุร้ายและช่วยพยุงเจียงจิ่วเทียนขึ้น “อย่ากลัวไปเลย ป้าของเจ้าจะแก้แค้นให้เอง”
เจียงจิ่วเทียนรู้สึกทันทีว่าเขาได้พบผู้สนับสนุนที่ทรงพลังและมีกำลังใจขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นสองคนใจร้อนรีบวิ่งไปยังค่ายดาบด้านล่างอีกครั้ง เจียงเฉินส่ายหัวพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น แล้วส่งสัญญาณให้ไท่โย่วเข้าไป
“ไอ้คนชั่วช้า แกกล้าดียังไงมาทำร้ายหลานชายฉัน! ฉันจะกำจัดลูกสมุนของแกให้หมด!”
ทันทีที่เธอลงจอดในรูปแบบดาบ ไป๋ฮวาเซียนก็เริ่มสบถอย่างรุนแรง
ในขณะนั้น ชายชราผมขาวที่กลับมายังดอกบัวศักดิ์สิทธิ์อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เจียงจิ่วเทียน
“เก่งมาก เด็กหนุ่ม ไม่เพียงแต่เขาไม่ตายเท่านั้น แต่เส้นเลือดในร่างกายเขายังได้รับการซ่อมแซมอีกด้วย น่าทึ่งจริงๆ!”
“พอได้แล้วกับเรื่องไร้สาระ!” ไป๋ฮวาเซียนคำราม “เอาไปนี่!”
ขณะที่พูด เธอก็ปล่อยเจียงจิ่วเทียนที่ถูกประคองอยู่ แล้วบินตรงไปยังชายชราผมขาว
ในชั่วขณะนั้น เจียงเฉินได้แปลงร่างเป็นลำแสงสีม่วงทองพุ่งผ่านกลางสนาม ดึงตัวไป๋ฮวาเซียนที่กำลังโจมตีกลับไป
“พี่ใหญ่!” ไป๋ฮวาเซียนพูดอย่างโมโห “พี่ห้ามผม…”
“เขาคือปู่ของคุณ” เจียงเฉินกล่าวเบาๆ
ไป่ฮวาเซียนตกใจ จากนั้นก็กระพริบตาโตสวยของเธอด้วยความงุนงงอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม ชายชราผมขาวที่นั่งอยู่บนดอกบัวศักดิ์สิทธิ์กลับแสดงสีหน้าหวาดกลัวราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขามในทันทีที่เห็นเจียงเฉิน
“เจียงเฉิน?”
เจียงเฉินปล่อยมือจากไป๋ฮวาเซียน ยิ้มและยกมือไหว้ชายชราผมขาวพลางกล่าวว่า “ศิษย์เจียงเฉินขอคารวะท่านผู้นำตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์”
ชายชราผมขาวถึงกับตกใจกับการแสดงความเคารพอย่างกะทันหันของเจียงเฉิน
เจียงเฉินผู้เป็นตำนานนั้นไม่ใช่คนหยิ่งยโส เจ้าเล่ห์ และบ้าคลั่งหรอกหรือ?
เขาไม่แม้แต่จะสนใจเทพเจ้าทั้งห้า จักรพรรดิเต๋าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งห้าแห่งสำนักเต๋า หรือแม้แต่สำนักวูจี้ แต่เขากลับสุภาพกับข้า ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกขับไล่ออกจากสำนักศักดิ์สิทธิ์เสียเหลือเกิน
สมคบคิด!
ต้องมีการสมรู้ร่วมคิดอยู่เบื้องหลังแน่ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ชายชราผมขาวก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“เจียงเฉิน ดาวรุ่งแห่งสำนักเต๋า และเจ้าแห่งโลกแห่งวันมะรืนนี้ ข้าไม่อาจรับคำทักทายของท่านได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็ยิ้มอย่างสงบ: “ผู้อาวุโสแตกต่างจากผู้เชี่ยวชาญสำนักศักดิ์สิทธิ์ท่านอื่น ดังนั้นมารยาทจึงแตกต่างออกไปด้วย…”
“อย่าคิดอย่างนั้น” ชายชราผมขาวโบกมือขัดจังหวะเจียงเฉิน “ถ้าเจ้าคิดจะใช้กลอุบายของสำนักเต๋าของเจ้ามาโน้มน้าวให้ตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์ของข้ายอมจำนน หรือทำให้ข้าถอนทัพ นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าเจ้าอยากสู้ ก็ลงมือมาเลย”
เมื่อเห็นความเย่อหยิ่งของชายชราผมขาวคนนั้น ไป๋ฮวาเซียนก็ยิ่งโกรธขึ้นมาอีก
“ฉันบอกแล้วไง… ไอ้แก่เอ้ย ทำไมถึงอกตัญญูขนาดนี้?”
ชายชราผมขาวอุทานด้วยความประหลาดใจ จ้องมองไป่ฮวาเซียนอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาพลันเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่แน่ใจ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตานั้น ไป๋ฮวาเซียนผู้ซึ่งปกติแล้วดุดันกลับตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ทำไมเจ้าถึงมีสัญลักษณ์ของตระกูลวีรบุรุษศักดิ์สิทธิ์ของข้าติดตัวอยู่?” ชายชราผมขาวขมวดคิ้วขึ้นทันที “เจ้าเป็นใคร?”
ขณะที่เขาพูด เขาก็เอื้อมมือไปคว้าตัวไป๋ฮวาเซียน และการโจมตีด้วยกรงเล็บห้าอันสีม่วงแดงอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งลงมาอย่างรุนแรง
ในขณะที่กรงเล็บทั้งห้ากำลังจะล็อกคอของไป๋ฮวาเซียน เจียงเฉินก็คว้ากรงเล็บเหล่านั้นไว้ด้วยมืออีกข้าง
ชายชราผมขาวตกใจและพยายามหดกรงเล็บสีม่วงแดงทั้งห้าของเขากลับทันที แต่พบว่าเขาไม่สามารถขยับได้เลยภายใต้การจับอย่างง่ายดายของเจียงเฉิน ราวกับถูกพันธนาการด้วยพลังอันมหาศาล
“เจ้า เจ้า…” ชายชราผมขาวจ้องมองเจียงเฉินด้วยความโกรธ “เจ้ามีพลังมากขนาดนี้เลยเหรอ?”