by 
เซียงหยางไม่ใช่คนประเภทที่ชอบใช้ความโหดร้ายทารุณ เขาไม่อาจทำร้ายคนโง่ได้ แม้ว่าคนโง่คนนั้นจะเป็นศัตรูเก่าของเขาก็ตาม
“ฮึ่ม เจ้าโชคดีจริงๆ!” เซียงหยางพ่นลมออกมาอย่างไม่ใส่ใจต่อทั่วป๋าเหยียน แต่กลับปล่อยพลังปราณหลายสายล้อมรอบตัวเขาราวกับกรงขัง กักขังทั่วป๋าเหยียนไว้
ด้วยพละกำลังของเซียงหยาง เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องง่าย เพราะในขณะนั้น ทั่วป๋าเหยียนก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
กู่หลิงเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสาร เธอหยิบกล่องสแตนเลสออกมา หยิบปลาย่างชิ้นหนึ่งออกมาให้ทั่วป๋าเหยียน
หวังผิงได้เตรียมกล่องนั้นไว้ในตู้เซฟ ส่วนกู่หลิงเอ๋อร์และคนอื่นๆ ก็เอาติดตัวไปด้วยเผื่อไว้
ส่วนปลาย่าง กู่หลิงเอ๋อร์เป็นคนย่างเองระหว่างรอเย่หลิงเทียนและคนอื่นๆ กลับมา ปรุงรสเพิ่มรสชาติให้อร่อยยิ่งขึ้น
ทั่วป๋าเหยียนหยิบปลาขึ้นมา เหลือบมองกู่หลิงเอ๋อร์ แล้วเริ่มเคี้ยวทันที
“ระวังก้างปลาติดคอ!” กู่หลิงเอ๋อร์รู้สึกกังวลเล็กน้อย
ถึงกระนั้น แม้ทั่วป๋าเหยียนจะกลายเป็นคนโง่เขลา แต่เขาก็ยังมีพละกำลังดุจนักรบ เขากินปลาย่างหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่คำ หลังจากเลียนิ้ว เขาก็ยื่นมือไปหากู่หลิงเอ๋อร์ “อร่อยจัง! อยากกินอีก!”
หากนักรบเผ่าทุ่งหญ้าเห็นทั่วป๋าเหยียนอยู่ในสภาพนี้ พวกเขาคงตกใจกันหมด
รัศมีแห่งการสังหารและความรุนแรงที่ฉายชัดในตัวเขาหายไปหมด แม้แต่ดวงตาของเขาก็กลับมาแจ่มใส เขาดูเหมือนเด็กวัยยี่สิบหรือสามสิบกว่าๆ
กู่หลิงเอ๋อร์มองเข้าไปในดวงตาของทั่วป๋าเหยียน และในที่สุดก็ทนไม่ไหว เธอจึงมอบปลาย่างให้เขาอีกชิ้น
เพราะกรงขังพลังงานภายในที่เซียงหยางทิ้งไว้ ทั่วป๋าเหยียนจึงหนีไม่พ้น กู่หลิงเอ๋อร์จึงต้องยื่นปลาย่างให้เขาอีกครั้ง ทั่ว
ป๋าเหยียนกินหมดภายในไม่กี่คำ คราวนี้เขาไม่ได้ขออะไรเพิ่มเติมจากกู่หลิงเอ๋อร์
อีก เขากลับตบท้องตัวเองเบาๆ แล้วหัวเราะคิกคัก “อร่อย! ฉันอิ่มแล้ว!” กู่หลิงเอ๋อร์ยิ้มแห้งๆ ให้เธอ นักรบแห่งทุ่งหญ้าผู้แข็งแกร่งกลายเป็นแบบนี้ ชนเผ่าทุ่งหญ้าของพวกเขากำลังพยายามทำอะไรกันอยู่กันแน่?
ทวีปแอตแลนติสนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ใหญ่กว่าโลกภายนอกหลายเท่า และอุดมไปด้วยทรัพยากร ทำไมนักรบที่อาศัยอยู่ที่นั่นถึงยืนกรานที่จะต่อสู้และฆ่าฟันกันเอง? การที่
ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขจะเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือ?
ในขณะที่เกาะแบล็ควูดที่กู่หลิงเอ๋อร์อาศัยอยู่มาตลอดชีวิต มีสงครามระหว่างนักรบบ้างเป็นครั้งคราว แต่โดยส่วนใหญ่แล้วกลับสงบสุข
ไม่นาน ภาพของผู้อาวุโสชิงเฟิงก็ผุดขึ้นมาในหัวของกู่หลิงเอ๋อร์ และเธอก็ตระหนักได้ว่าความคิดของเธอนั้นไร้จุดหมายโดยสิ้นเชิง
บ่อยครั้งที่แม้นางจะไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร แต่คนอื่นก็ยังคงโจมตีนางอยู่ดี
บนดินแดนอันกว้างใหญ่นี้ มีเพียงความแข็งแกร่งที่มากขึ้นเท่านั้นที่จะทำให้นางรู้สึกปลอดภัยเพียงพอ นางชอบมองความคิดเดิม ๆ ว่าเป็นการหลบหนี
“ขออภัยท่านปู่ ไม่ต้องห่วง ข้าจะแก้แค้นให้ท่านแน่นอน!” กู่หลิงเอ๋อร์กำหมัดแน่นพลางพึมพำกับตัวเองด้วยฟันที่กัดแน่น
…
ใกล้ป่าทมิฬ ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร นักรบระดับสูงสี่คนกำลังเคลื่อนพลด้วยความเร็วสูง