by 
อย่างที่คาดไว้ อาจารย์เย่ไม่อาจไว้ใจเขาได้ทั้งหมด นูตันผู้นี้อาจสะท้อนถึงทัศนคติของอาจารย์เย่!
ไป๋เฉิงกวงคิดในใจ โดยไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมกลืนนูตัน ในที่สุดเขาก็ยอมรับการกลับไปสู่สภาพเดิมได้
แต่ในขณะนั้น เย่หลิงเทียนปลดปล่อยพลังปราณอีกครั้ง กระแทกนูตันหลุดออกจากมือของไป๋เฉิงกวง
“ข้าเห็นความจงรักภักดีของเจ้าแล้ว! ข้าต้องการมีดคมๆ เพื่อจัดการกับตระกูลไป๋ และเจ้าคือคมดาบ เจ้าจะกัดข้ากลับได้เมื่อถึงเวลา แต่ถ้าข้า เย่หลิงเทียน สามารถปราบปรามเจ้าได้ครั้งหนึ่ง ข้าก็สามารถปราบปรามเจ้าได้อีกครั้ง!”
เย่หลิงเทียนจ้องมองไป๋เฉิงกวงโดยตรง รัศมีโอบล้อมเขาไว้ ไป๋เฉิงกวงรู้สึกถึงภัยคุกคามแห่งความตายในทันที เหงื่อเย็นไหลอาบร่างกาย
เขาเข้าใจความหมายของเย่หลิงเทียน จึงรีบคุกเข่าลงพลางกล่าวว่า “ท่านอาจารย์เย่ มั่นใจได้เลย ข้า ไป๋เฉิงกวง จะเป็นมีดคมกริบอยู่ในมือของท่านเสมอ และท่านจะถือด้ามมีดนี้ไว้เสมอ!”
เย่หลิงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย เขาค่อนข้างพอใจกับไป๋เฉิงกวง และการใช้เขาจัดการกับตระกูลไป๋ก็ดูน่าสนใจทีเดียว
หวังเฉียงซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในฐานะผู้สังเกตการณ์ เขาเองก็ต้องการเลียนแบบไป๋เฉิงกวงและสาบานตนต่อเย่หลิงเทียน
แต่ทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เย่หลิงเทียนก็มองเห็นเจตนารมณ์ของตนเอง
“ออกไปจากที่นี่!” เย่หลิงเทียนตะโกนด้วยความโกรธราวกับฟ้าผ่า
หวังเฉียงหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด เชลยคนอื่นๆ ก็หน้าซีดเผือดและตัวสั่นไปหมด ด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีของเย่หลิงเทียน
สำหรับเรื่องความภักดี หวังเฉียงไม่กล้าเอ่ยถึงอีก
เฉินหยวนอี้เองก็คิดเช่นเดียวกัน ไม่แน่ใจในอารมณ์ของเย่หลิงเทียน เขาเองก็อยากจะพูดอะไรกับเย่หลิงเทียนเหมือนกัน แต่เสียงตะโกนของเย่หลิงเทียนทำให้เขากลัวและหดความกล้าลง
เหตุผลหลักของเย่หลิงเทียนที่ไม่ยอมให้ไป่เฉิงกวงยึดนูตันไป ก็อย่างที่เขาได้กล่าวไว้ เขาเชื่อว่าตอนนี้เขาสามารถปราบปรามไป่เฉิงกวงได้ และในอนาคตก็สามารถทำได้เช่นกัน
หากไป่เฉิงกวงหันหลังให้เขา เย่หลิงเทียนก็ยังไม่สายเกินไป
ที่จะฆ่าเขา สรุปคือ ผลประโยชน์จากการสังหารไป่เฉิงกวงในตอนนี้ย่อมมากกว่าการปราบเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
“นี่คือโสมพันปี ข้าจะให้เจ้าหนึ่งชิ้นเพื่อใช้รักษาอาการบาดเจ็บ และข้าอนุญาตให้เจ้าเลือกหยกน้ำแข็งจากมือของนักรบตระกูลไป่คนอื่นๆ เพื่อฟื้นฟูพลัง” เย่หลิงเทียนโยนโสมพันปีให้ไป่เฉิงกวง ไป่เฉิงกวงดีใจเป็นอย่างยิ่ง ยืนยันความภักดีต่อเย่หลิงเทียน
อีกครั้ง เขารับโสมพันปีไป่เฉิงกวงไป่เฉิงกวงไป่เฉิงกวงไป่เฉิงกวงรับรสร้อนผ่าว ราวกับยืนยันความจงรักภักดีต่อเย่หลิงเทียนอีกครั้ง
เขาหยิบโสมนั้นขึ้นมา กลิ่นหอมเฉพาะตัวของโสมเพียงจางๆ ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย นี่เป็นผลของสมุนไพรวิญญาณอายุพันปีงั้นหรือ?
ไป๋เฉิงกวงในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเย่หลิงเทียนและสหายจึงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วหลังการต่อสู้ในหุบเขาสังหารมังกร
“ขอบคุณท่านอาจารย์เย่สำหรับความเมตตา! ข้าจะฝ่าไฟและน้ำเพื่อท่านอาจารย์เย่!” ไป๋เฉิงกวงประกาศเจตนารมณ์ต่อเย่หลิงเทียนทันที
เย่หลิงเทียนพยักหน้าและกล่าวกับไป๋เฉิงกวงว่า “ตั้งแต่นี้ไป คุกเข่าข้างเดียวแล้วทุบหน้าอกด้วยหมัดขวา การคุกเข่าทั้งสองข้างมันดูเสแสร้งเกินไป ข้าไม่ต้องการทาส ข้าต้องการผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีความสามารถ!”
ไป๋เฉิงกวงทำตามคำแนะนำของเย่หลิงเทียนทันที คุกเข่าข้างเดียว ทุบหน้าอกซ้ายด้วยหมัดขวา พร้อมกับตะโกนว่า “ตามคำสั่งของท่านอาจารย์เย่!”