by 
หวังหยานชิงฟื้นขึ้นมาทันใดและเริ่มหายใจแรงขึ้น ร่างกายราวกับตะแกรง จมูกและน้ำลายไหลรดไปทั่วร่าง ในเวลานี้เขาไม่มีเวลาสนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้เลวร้ายยิ่งกว่าตกนรก!
“เย่ฟาน… ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามอะไร เจ้าแค่อยากรู้ว่าทำไมเราถึงควบคุมสัตว์วิญญาณร้ายได้ และทำไมเราถึงรู้ที่อยู่ของจางเหวินจงได้! ไม่ต้องห่วง… เจ้าไม่มีทางรู้หรอก!” ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง เลือดสีดำก็ไหลออกมาจากมุมปากของหวังหยานชิง ดวงตาของเย่ฟานเบิกกว้างขึ้นทันที เขาคว้าคอของหวังหยานชิงไว้ทันที แต่มันสายเกินไปแล้ว
เย่ฟานไม่คาดคิดมาก่อนว่าหวังหยานชิงจะมีพิษซ่อนอยู่ในปาก ขณะที่เขาไม่ได้สนใจ เขาก็กลืนพิษนั้นเข้าไปในท้อง หวัง
หยานชิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะของเขายิ่งดุเดือดและเปี่ยมไปด้วยความสุขมากขึ้น “เย่ฟาน! เจ้าคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่เจ้าไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะอมยาพิษไว้ในปาก!”
เย่ฟานขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร หวังเหยียนชิงไม่อยากให้เย่ฟานตอบ เขาจึงพูดกับตัวเองต่อไป “เจ้าคิดว่าข้าเหมือนคนโง่พวกนั้นหรือ? ถึงแม้ข้าจะให้ความสำคัญกับชีวิต แต่ข้าก็รู้ว่าทุกสิ่งสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ข้าจะอมยาพิษไว้ในปากเสมอเผื่อไว้!”
เย่ฟานกัดฟันแน่น เขาต้องยอมรับว่าหวังเหยียนชิงโหดเหี้ยม! สำหรับนักรบระดับสูงที่จะทำเช่นนี้ได้ ความรู้สึกของเย่ฟานที่มีต่อพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาเคยคิดว่านักรบระดับสูงจะต้องระมัดระวังอย่างยิ่งยวดและไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย มีเพียงนักรบที่สิ้นหวังเช่นนี้เท่านั้นที่จะอมยาพิษไว้ในปากตลอดเวลา พวกเขาจะไม่เอามันเข้าปาก
“เพื่อความลับพวกนั้น เจ้ายอมเสี่ยงทุกอย่างจริงๆ” เย่ฟานกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา
หวังเหยียนชิงไออย่างรุนแรง เลือดสีดำพุ่งพล่านออกมาจากตัวเขาอย่างต่อเนื่อง บัดนี้ เขาได้ว่ายน้ำเข้าไปในถ้ำเรียบร้อยแล้ว ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เขากล่าวว่า “ข้าไม่ได้ทำเช่นนี้เพื่อปกป้องความลับ แต่เพราะข้าไม่อยากให้ศัตรูประสบความสำเร็จ! ข้า หวัง เหยียนชิง จะไม่มีวันประนีประนอมกับศัตรูในชีวิตข้า!”
นี่คือคำพูดสุดท้ายของหวัง เหยียนชิงในโลกนี้ เย่ฟานถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เมื่อเผชิญหน้ากับชายอย่างหวัง เหยียนชิง แม้แต่เย่ฟานก็ไม่มีทางรับมือกับเขาได้
ซุนหยวนเลิกคิ้วขึ้นและพูดด้วยเสียงเบาว่า “ข้าก็ชื่นชมเขาอยู่บ้าง… เขาช่างเป็นคนที่เข้มแข็งเสียจริง”
แม้ว่าเขาจะไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกที่จิตวิญญาณของเขาแตกสลาย แต่เขาก็อยู่กับเย่ฟานมานาน มีน้อยคนนักที่จะทนได้ แม้ว่าหวัง เหยียนชิงจะทนไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ประนีประนอมกับเย่ฟานหลังจากทนทุกข์ทรมาน เขาเป็นคนที่เข้มแข็งเสียจริง
จางเหวินจงยืนอยู่ข้างซุนหยวน ได้ยินคำพูดของเขา “ถ้าเจ้าแข็งแกร่งก็ช่างมันเถอะ สุดท้ายเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่ฝานและซุนหยวนได้เปิดใช้งานระบบเทเลพอร์ตและออกจากที่ราบวิญญาณร้าย ก่อนถึงที่หมาย เย่ฝานได้รับคะแนนรวม 62 คะแนน และเมื่อออกไปก็เหลือเพียง 62 คะแนนเท่านั้น
เขาพาทุกคนไปทั่วที่ราบวิญญาณร้าย พบเจอเหตุการณ์มากมายนับไม่ถ้วน แต่กลับไม่ได้คะแนนแม้แต่คะแนนเดียว ก่อนจากไป ซุนหยวนพยายามเกลี้ยกล่อมเย่ฝานอย่างจริงจังว่าอย่ารีบออกไป แต่ให้ฆ่าสัตว์วิญญาณร้ายก่อนเพื่อแลกคะแนน
หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว เย่ฝานจึงปฏิเสธ ที่ราบวิญญาณร้ายนั้นกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยวิญญาณร้าย แม้ว่าการอยู่ที่นี่จะทำให้เขาได้คะแนนมากมาย แต่เย่ฝานไม่อยากเสียเวลา
ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงแผนการร้าย คนเหล่านี้กำลังวางแผนการใหญ่โต เขาจำเป็นต้องลงมืออย่างรวดเร็ว หรืออย่างน้อยก็วางแผนให้รอบคอบเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีแบบพาสซีฟ
เจิ้งเหวินปังฉวยโอกาสหลบหนีจากที่ราบวิญญาณร้าย สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากออกจากที่ราบวิญญาณร้ายน่าจะเป็นการเผยแพร่เรื่องราวของเขา คนเหล่านั้นมองว่าเขาเป็นเสี้ยนหนามในใจมานานแล้ว บัดนี้แม้แต่หวังเหยียนชิงก็ตายอยู่ในมือของเขาแล้ว พวกเขาจะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน!
ในที่สุด เย่ฟานก็บอกลาจางเหวินจงและคนอื่นๆ พาซุนหยวนไปเปิดใช้งานระบบเทเลพอร์ต และออกจากที่ราบวิญญาณร้าย