by 
“ไอ้สารเลว เอาของของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะทำร้ายแก!”
พระแม่แห่งยาโอจิยืนอยู่ด้านข้าง หายใจหอบหนัก และทรงพิโรธอยู่แล้ว
หากไม่ใช่เพราะพละกำลังของพระแม่เจ้าเหยาฉีได้รับความเสียหายหลังจากศึกครั้งใหญ่ และจุดพลังภายในของพระนางถูกผนึกไว้โดยไม่ทราบสาเหตุ พระองค์คงไม่ประสบความพ่ายแพ้ที่น่าอับอายเช่นนี้
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เฉินผิงถามด้วยสีหน้างุนงง
เมื่อพระแม่แห่งเหยาฉีเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าของพระนางก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมากเช่นกัน
“ไอ้เด็กเหลือขอนั่นเป็นลูกของเจ้าหรือไง?” พระแม่เจ้าแห่งยาโอจิถามด้วยความโกรธในขณะนั้น
เฉินผิงคว้าตัวเจ้าปีศาจน้อยได้ในคราวเดียว
“อย่ามาปิดบัง! บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้นฉันจะสั่งสอนแกวันนี้!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เจ้าปีศาจน้อยก็แอบก้าวออกมาข้างหน้าด้วยเช่นกัน
“เฮ้ หัวหน้า ให้ผมอธิบายหน่อย! ผมชอบค้นหาสมบัติทุกชนิด แล้วผมก็เจอว่าผู้หญิงสวยคนนี้มีสมบัติมากมายติดตัวอยู่ ผมเลยเอามาใช้ประโยชน์นิดหน่อย…”
เจ้าเด็กเหลือขอพูดอย่างตะกุกตะกัก เพราะเขารู้ว่าการหยิบของโดยไม่ขออนุญาตคือการขโมย และเขาก็ขโมยสมบัติจากคนอื่นมาอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นสภาพของเจ้าเด็กน้อยนั่น เฉินผิงก็โกรธจัด หมอนี่ทำให้เขาอับอายขายหน้าจริงๆ
“คืนมา!”
เฉินผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมดหนทางเล็กน้อย
หากเขากับอีกฝ่ายเป็นศัตรูกัน การที่เขาจะคืนของหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เขาอาจรู้สึกว่าการขโมยของนั้นเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ
แต่ในเมื่อตอนนี้ผมกับอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหน้ากันและไม่มีความขัดแย้งใดๆ กัน การทำเช่นนี้จึงไม่เหมาะสม
พระแม่เจ้าเหยาฉีเหลือบมองเฉินผิง รู้สึกว่าเขาไม่ควรอยู่ที่นี่
“ท่านเป็นใคร? ทำไมท่านถึงมาอยู่ในวังมังกร?” พระแม่เจ้าแห่งเหยาฉีถามด้วยสีหน้าสงสัย
ในขณะนั้นเอง อ่าวเทียนกวงก็ก้าวออกมาอย่างทันท่วงที
“ฉันต่างหากที่ควรจะถามคุณไม่ใช่เหรอ? คุณเป็นใคร? ทำไมคุณถึงมาอยู่ในวังมังกรของฉัน? คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่?”
เดิมที พระแม่เจ้าเหยาฉีต้องการแสร้งทำเป็นคนจากวังมังกรเพื่อหลอกเฉินผิงให้เปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของเขา แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่าจะมีใครบางคนจากวังมังกรอยู่ข้างกายเฉินผิง ทำให้สถานการณ์ค่อนข้างลำบาก
“ฉัน……”
สีหน้าของพระแม่เจ้าเหยาฉีก็ดูไม่ค่อยพอใจเช่นกัน
“ที่จริงแล้วฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผลแปลกๆ บางอย่าง และฉันไม่ได้มาจากวังมังกร!”
ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรต่อ เธอก็ได้ยินเสียงคำรามดังมาจากระยะไกล ราวกับว่ามีคนกำลังจับกุมใครบางคนอยู่
“ไปหาเธอเดี๋ยวนี้! เราต้องหาเธอให้เจอ! ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายนายท่านของเรา จะต้องตายแน่!”
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่? เธอโผล่มาที่นี่ได้อย่างไร และยังทำร้ายนายน้อยของเราอีก!”
ขณะที่ทุกคนไล่ตามผู้ต้องสงสัย พวกเขาก็ถามคำถามไปเรื่อย ๆ ด้วยความอยากรู้ เมื่อได้ยินประโยคนี้ พระแม่แห่งยาโอจิก็หดคอลงด้วยความประหม่าทันที
“เกิดอะไรขึ้น? คนพวกนี้มาจับคุณหรือ?”
เฉินผิงถามด้วยความสงสัย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พระแม่แห่งยาโอจิก็พยักหน้า
“พลังของข้าถูกผนึกไว้ในขณะนี้ หากเจ้าสามารถช่วยข้าแก้ไขวิกฤตนี้ได้ ข้าจะมอบโชคลาภก้อนใหญ่ให้แก่เจ้า”
พระแม่แห่งยาโอจิมีสีหน้าคาดหวัง โดยทรงทราบดีว่าการมอบเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายจัดการจะช่วยคลี่คลายไปได้ด้วยดี