by 
ตอนนี้จางฉินเฟิงไม่มีสมาธิคิดถึงเรื่องเหล่านั้น เขาแค่รู้สึกว่าถ้าเฉินผิงสามารถแก้ปัญหานี้ได้จริง ๆ ก็คงจะดีมาก
“หมู่บ้านของลูกชายข้าอยู่คนละทิศกับหมู่บ้านของหยุนกุ้ยจง ถ้าเจ้าหาหมู่บ้านก่อนถึงหมู่บ้านของหยุนกุ้ยจงเจอ เจ้าก็จะเจอลูกชายข้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินผิงก็พยักหน้าเงียบๆ ไม่พูดอะไรเพิ่มเติมและไม่ให้คำมั่นสัญญาใดๆ
“รีบมาช่วยลูกชายฉันเร็ว! พอช่วยเสร็จแล้ว ฉันจะบอกความลับทั้งหมดให้!” จางฉินเฟิงสบถไม่หยุด ในใจคิดว่าเฉินผิงเป็นคนที่หลอกง่าย
เขาฝันถึงการหลอกล่อเฉินผิงให้ช่วยเหลือเขาในเรื่องนี้
ท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเมื่อเฉินผิงสามารถช่วยลูกชายของเขาออกมาได้
เขาเป็นนักโกหกตัวฉกาจ เขารู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับกล่องนั้น แต่แน่นอนว่ามันไม่ตรงตามมาตรฐานที่เฉินผิงต้องการรู้
เขารู้ดีว่าเฉินผิงจะต้องรำคาญเขาแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ควรจะลงมือก่อนและหลอกล่อให้เฉินผิงมาโดนเขาเอง
เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย หยุนอาซีจึงกำลังจะพูดเพื่อห้ามเฉินผิงไม่ให้หลงกล แต่เฉินผิงกลับส่ายหัวเท่านั้น
“ความคิดของคุณน่าสนใจทีเดียว แต่คุณลืมไปว่าคุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับผม”
ในขณะนั้น เขาหันไปมองคนอื่นๆ
“รีบขนของออกไปจากที่นี่กันเถอะ เราต้องเตรียมตัวออกเดินทาง อย่าเสียเวลาอันมีค่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลย”
หลังจากกล่าวเช่นนั้นแล้ว เขาก็นำคนของเขาออกจากที่นั่นทันที โดยไม่แสดงท่าทีว่าจะอยู่ต่อหรือโลภสมบัติอื่นใดอีก
สิ่งของเหล่านี้อาจมีค่ามาก แต่ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเฉินผิงเลย
ส่วนหยุนอาซีนั้นกลับเก็บสะสมสิ่งของด้วยความกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขารู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมีค่าอย่างยิ่งสำหรับเขา
“เจ้านายคะ ทำไมเราไม่เอาของพวกนี้ไปด้วยล่ะคะ ฉันรู้สึกว่ามันเสียเปล่ามากถ้าจะทิ้งไว้ที่นี่ เราปล่อยให้คนพวกนี้ได้ประโยชน์ไปโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้หรอก!”
หยุนอาซีพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง อยากจะครอบครองสมบัติทั้งหมดไว้เป็นของตนเอง
เฉินผิงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรมาก อย่างไรก็ตาม ถ้าทิ้งของพวกนี้ไว้ที่นี่ก็คงเสียเปล่า เอาไปทิ้งเสียดีกว่า
หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินผิง จางฉินเฟิงก็ดูสิ้นหวัง เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเฉินผิงจะใจร้ายถึงขนาดไม่ยอมช่วยเหลือเธอก่อน
“เฉินผิง ทำไมคุณไม่ช่วยฉันล่ะ? ถ้าคุณช่วยพาลูกชายฉันออกมา ฉันจะบอกความจริงทุกอย่างให้คุณฟัง!” จางฉินเฟิงรีบวิ่งเข้าไปหาเฉินผิงด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล กลัวว่าเฉินผิงอาจจะทำอะไรบางอย่างกับเธออย่างกะทันหัน
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น แววตาดูถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินผิง เขาคิดว่าคนคนนี้ค่อนข้างเก่ง แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ได้พิเศษอะไรเลย
เฉินผิงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่หันหลังแล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นเฉินผิงจากไปอย่างรวดเร็ว จางฉินเฟิงก็ทรุดตัวลงร้องไห้และคร่ำครวญอยู่บนพื้นด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนหน้านี้เธอโกหกเฉินผิงโดยไม่มีเหตุผล และตอนนี้เธอก็ตกอยู่ในกับดักเดิมอีกแล้ว
เฉินผิงมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อผู้ที่หลอกลวงเขามาโดยตลอด
หยุนอาซีและคนอื่นๆ เก็บข้าวของทั้งหมดที่นี่และนำติดตัวไปด้วย โดยยึดสมบัติทั้งหมดไปเป็นของตนเองโดยไม่เหลืออะไรไว้ให้ฝ่ายตรงข้ามเลย