by 
แม้แต่จูบของเธอก็ดูเหมือนพยายามเอาใจเขาอย่างสุดชีวิต
แต่เมื่ออี้เฉียนโม่กดหวังอวี้ซินลงบนเตียง ร่างผอมบางของเธอก็สั่นสะท้านแผ่วเบา เผยให้เห็นความกังวลและความกังวลใจ
อี้เฉียนโม่อดหัวเราะไม่ได้ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งเขาจะเกือบบังคับตัวเองให้ผู้หญิงเมาๆ ตัวสั่นเทา
“อย่ากังวลไปเลย หลับให้สบายนะ ฉันจะไม่แตะต้องเธออีกแล้ว” เขาพูดพลางยืดตัวเตรียมจะเดินออกไป
“ไม่” เธอคว้าแขนเขาไว้ “เรา…เราต้องนอนด้วยกัน!”
ถึงแม้จะเมา แต่เธอก็ยังจำเรื่องนี้ได้
อี้เฉียนโม่มองผู้หญิงตรงหน้า ไม่ใช่ว่าเธอสนใจเขามากนัก แต่เธอหมกมุ่นอยู่กับการ “นอน” กับเขา
ทำไมเธอถึงหมกมุ่นนัก? เธอต้องการอะไร
จากเขา? เขาไม่ค่อยสนใจใคร
“ตกลงไหม?” จู่ๆ เธอก็ออกแรงกายและล้มตัวลงทับเขา ก้มหน้าลงมองเขา น้ำเสียงของเธอผสมผสานระหว่างความเจ้าชู้และคำอ้อนวอน
ดวงตาของอี้เฉียนโม่พร่ามัวลง และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดอย่างช้าๆ ว่า “โอเค”
————
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหวังอวี้ซินลืมตาขึ้น เธอพบว่าเธอไม่ได้นอนอยู่ในอพาร์ตเมนต์เช่าของตัวเอง สิ่งที่ปรากฏขึ้นคือเพดานที่ไม่คุ้นเคย
จิตใจที่สับสนวุ่นวายของเธอเริ่มหวนคิดถึงความทรงจำทีละน้อย
อ้อ ใช่… เธอมาที่โรงแรมกับอี้เฉียนโม่เพื่อหาห้องพัก
ต่อมาเมื่ออี้เฉียนโม่ไปอาบน้ำ เธอจึงดื่มไวน์เพื่อคลายเครียด
แต่หลังจากนั้น ความทรงจำของเธอก็เลือนราง เธอจำได้เพียงเลือนลางว่าหลังจากที่อี้เฉียนโม่ออกมา เธอเดินเข้าไปหาเขาและพยายามเลียนแบบท่าทางที่ผู้หญิงชอบทำเพื่อยั่วยวนผู้ชายในช่วงเวลาแบบนี้ในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์…
เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น… ว่างเปล่า…
ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงแล้ว แล้วอี้เฉียนโม่ล่ะ?
หวังอวี้ซินลุกขึ้นนั่งทันที ก้มหน้าลง และเปิดปกเสื้อคลุมอาบน้ำออกเล็กน้อยเพื่อสำรวจตัวเอง ดูเหมือน… ไม่มีอะไรผิดปกติ
ร่างกายของเธอไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างที่ปรากฏในภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ และนิยาย แต่กลับรู้สึกสดชื่นขึ้น ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยน่าจะอยู่ที่ศีรษะ ปวดบวมเหมือนอาการเมาค้าง
เกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับอี้เฉียนโม่เมื่อคืนนี้? ขณะที่หวังอวี้ซินกำลังครุ่นคิดถึงคำถามนี้อยู่ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? มองอะไรอยู่?”
หวังอวี้ซินเงยหน้าขึ้นทันที เห็นอี้เฉียนโม่ที่สวมสูทผูกเน็คไทเดินเข้ามา
เธอรู้สึกถึงความวุ่นวายในสังคม มือของเธอยังคงข่วนปกเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่! และแน่นอนว่าเขาได้เห็นทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ไพศาล!
หวังอวี้ซินรีบจัดปกเสื้อให้ ใบหน้าแดงก่ำ เธอเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร… ไม่มีอะไร”
“เมื่อคืนเธอค่อนข้างกระตือรือร้นอยู่แล้ว ทำไมตอนนี้ถึงระมัดระวังจัง” อี้เฉียนโม่ก้าวออกมาถาม หวัง
อวี้ซินตกตะลึง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงถามขึ้นว่า “เมื่อคืน… ฉัน… เอ่อ… กระตือรือร้นมากใช่ไหม”
“ใช่ กระตือรือร้นมาก” เขายืนยัน
“งั้น… คุณกับผม… ทำ… แบบนั้นเหรอ” ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นอีก และเธอใช้เวลาสักพักกว่าจะพูดจบ เขา
จ้องมองเธออย่างประชดประชัน “นั่นอะไรน่ะ”
“คือ… มัน…” เธอกัดริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย