by 
เฮ่อจื่อซินจำได้ว่าชายสองคนนั้นเป็นบอดี้การ์ดที่ติดตามอี้เฉียนฉีมาก่อน เธอเคยเห็นพวกเขามาก่อน แล้ว
…อี้เฉียนฉีส่งบอดี้การ์ดตามเธอไปในความมืดเพื่อปกป้องเธองั้นหรือ? เฮ่อจื่อซินคิดในใจ แล้วพูดกับบอดี้การ์ดว่า “โทรแจ้งตำรวจให้ตำรวจจัดการ” “
พวกเรา… เราเพิ่งคุยกันเล่นๆ กับคุณเหอไปนิดหน่อย เราทำผิดกฎหมายอะไรไป!” หัวหน้าแก๊งตะโกน
พวกเขาไม่ได้แตะต้องแม้แต่ชายเสื้อผ้าของเฮ่อจื่อซินเลย แถมยังถูกสองคนนี้ทุ่มจนล้มลงกับพื้น!
“ใช่ๆ โทรแจ้งตำรวจ พวกเราคือเหยื่อ!”
“พวกเธอควรจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พวกเรา!”
แก๊งอันธพาลหลายคนตะโกนไล่หลัง เฮ่อจื่อซินหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วพูดว่า “ฉันอัดเสียงพวกเธอไว้ตอนที่พวกเธอมาหาฉันเมื่อกี้ พอไปถึงสถานีตำรวจ เราจะได้รู้ว่าใครเป็นเหยื่อ”
หลังจากนั้น เฮ่อจื่อซินก็โทรหาตำรวจด้วยโทรศัพท์มือถือของเธอทันที
“อีตัวเหม็น!” หัวหน้าแก๊งต้องการลุกขึ้นมาตีเหอจื่อซิน
ทันทีที่ประกาศเจตนา เขาก็ถูกผลักลงพื้นอีกครั้ง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
ไม่นานนัก ตำรวจก็มาถึง เหอจื่อซินและบอดี้การ์ดอีกสองคน พร้อมกับเหล่าอันธพาลก็ไปที่สถานีตำรวจด้วยกัน
เมื่อเหอจื่อซินและบอดี้การ์ดอีกสองคนเสร็จสิ้นการแถลงข่าวและกำลังจะออกจากสถานีตำรวจ พวกเขาก็เห็นอี้เฉียนฉีวิ่งเข้ามา เหอ
จื่อซินเข้าใจว่าต้องเป็นบอดี้การ์ดสองคนที่แจ้งอี้เฉียนฉี
“ฉันไม่เป็นไร บอดี้การ์ดที่คุณส่งมามีประโยชน์มาก พวกอันธพาลพวกนั้นถูกปราบลงก่อนที่จะได้แตะต้องมุมเสื้อผ้าของฉันด้วยซ้ำ” ก่อนที่อี้เฉียนฉีจะทันได้พูดอะไร เหอจื่อซินก็พูดออกไปแล้ว
“คุณ… อย่าโทษฉันนะ?” อี้เฉียนฉีพูดอย่างลังเล เพราะเขายังไม่ได้บอกเธอล่วงหน้าว่าเขาส่งบอดี้การ์ดมาติดตามเธออย่างลับๆ
เขารู้ว่าเธอไม่ชอบให้ใครตาม ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง
แต่หลังจากเหตุการณ์กับซ่งหยู เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอเป็นแบบนั้นได้ เขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธออีก กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย และกลัวว่าเขาจะสูญเสียเธอไปแบบนั้น!
เขาจะสูญเสียสมบัติที่ได้มาในที่สุดได้อย่างไร?
ถ้าเขาทำมันหายครั้งนี้ เขาคงสติแตกแน่
“ทำไมฉันต้องโทษคุณด้วย?” เหอจื่อซินพูด “ถ้าคุณไม่ส่งบอดี้การ์ดมาคุ้มครองฉันอย่างลับๆ ฉันเกรงว่าวันนี้ฉันคงหนีไปได้ไม่ง่ายนัก และอาจจะตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำ”
“แต่คุณไม่ชอบถูกตามลับๆ บ้างเหรอ?” เขาพูด
“ผมไม่ชอบ และผมก็ไม่ชินกับมันด้วย แต่ถ้าเทียบกับความปลอดภัยแล้ว พวกนี้มันไม่มีอะไรเลย และผมทนได้” เฮ่อจื่อซินกล่าว หลังจากประสบเหตุการณ์กับซ่งหยู เธอคงไม่มองปัญหานั้นเหมือนเดิม
เพราะถ้าเธอมีคนคอยปกป้องตอนที่ซ่งหยูทำแบบนั้น บางทีเธอคงไม่เจอเรื่องแบบนั้นอีก และคงไม่ทำให้เฉียนฉีได้รับบาดเจ็บแบบนี้
“กลับกันเถอะ” อี้เฉียนฉีพูดพลางจับมือเฮ่อจื่อซินแล้วเดินออกจากสถานีตำรวจ