by 
เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย และไม่มีอะไรที่เขาอยากเผชิญเลย เมื่อเผชิญกับอันตรายเหล่านี้ สิ่งที่เขาต้องการคือการแก้แค้น และเขาไม่ต้องการทำอย่างอื่นเลย
“ต่อให้คุณฆ่าทุกคนในหมู่บ้านของพวกเขาไปทั้งหมด มันจะต่างกันอย่างไร? บาปของพวกเขาอาจศักดิ์สิทธิ์ แต่การกระทำเช่นนั้นจะยิ่งเพิ่มบาปของคุณเองไม่ใช่หรือ?”
ถึงเวลาที่พระชราจะต้องแสดงความคิดเห็นบ้างแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เด็กน้อยก็กระสับกระส่ายทันที ดูเหมือนจะไม่กังวลถึงความร้ายแรงของบาปของตนหรือความเป็นไปได้ที่วิญญาณของตนจะกระจัดกระจาย
“พวกเขากระทำต่อฉันแบบนั้น ดังนั้นฉันจึงอยากฆ่าพวกเขาทั้งหมด ฉันอยากกำจัดพวกเขาให้สิ้นซากและให้บรรพบุรุษของพวกเขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต บอกตามตรงนะ ที่นี่ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว แต่ยังมีคนอีกมากมายที่พวกเขาทำร้าย!”
“คนเหล่านี้ เช่นเดียวกับผม ต่างก็มีจุดจบที่น่าเศร้า บางคนแย่กว่าผมเสียอีก แต่ภายใต้การนำของผม พวกเขาก็สามารถรวมทีมเล็กๆ กับผมได้สำเร็จ!”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น เฉินผิงก็ตระหนักว่านี่คือเรื่องราวเบื้องหลังตำนาน
กล่าวกันว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่อยู่ของเหล่าคนดังแปลกประหลาดจำนวนมาก เพราะว่ากันว่าที่นี่เป็นที่อยู่ของวิญญาณเร่ร่อนมากมายที่ต่างมาเพื่อแก้แค้น
“ในเมื่อพวกคุณมาที่นี่เพื่อแก้แค้นเท่านั้น ทำไมพวกคุณถึงฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างไม่เลือกหน้า?”
“ผมได้ยินมาว่ามีคนเสียชีวิตที่นี่เยอะมาก และหลายคนก็เป็นคนธรรมดาๆ บางคนเป็นพ่อค้าที่เดินทางผ่านไปมา และบางคนก็เป็นคนธรรมดาที่ขึ้นไปล่าสัตว์บนภูเขา”
“หลังจากที่เจอกับคุณแล้ว คนเหล่านั้นก็ตายกันหมดอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ไม่มีแม้แต่ซากศพ ถ้าคุณแค่อยากแก้แค้น ทำไมไม่ฆ่าทั้งเผ่าไปเลยล่ะ?”
“แล้วไงล่ะ ถ้าพวกเขาฆ่าคนไปไม่กี่คน? มันเรื่องใหญ่ตรงไหน? ทำไมคุณไม่ทำอะไรเลยตอนที่พวกเขากำลังฆ่าคน?”
ใบหน้าของเด็กเต็มไปด้วยความโกรธ เขาไม่พอใจกับทุกสิ่งทุกอย่างอย่างมาก
ในความคิดของเขา เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับเฉินผิง และเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว
เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่สุภาพของอีกฝ่าย เฉินผิงก็รู้สึกหมดหนทาง
ในความเป็นจริงแล้ว ตอนนั้นเขาไม่อยากใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย แต่เมื่อเขาพบเจอกับมัน เขาก็ไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป
เรื่องเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินผิงไม่เคยเป็นคนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน
เพื่อให้ได้มาซึ่งสมบัติ เฉินผิงต้องพยายามอย่างหนักเพื่อค้นหาสิ่งที่เขาต้องการจากสมบัตินั้นด้วย
บางทีสิ่งที่เขาต้องการอาจอยู่ในมือของคนพวกนี้ ดังนั้นเฉินผิงจึงต้องหาคำตอบให้เรียบร้อยก่อนที่จะตัดสินใจใดๆ
“พอแล้วกับการพูดจาไร้สาระ ในเมื่อคุณทำแบบนี้ ฉันก็คงไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก ถือว่าเป็นความกรุณาและการทำความดีก็แล้วกัน”
เฉินผิงจะสามารถสะสมบุญกุศลได้มากมายก็ต่อเมื่อเขาทำความดีด้วยความตั้งใจอย่างเต็มที่ ซึ่งจะช่วยให้เขาเติบโตอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจถึงประโยชน์ของเรื่องนี้มาก่อน
เขาทำสิ่งต่างๆ มากมาย แต่เขาก็พลาดโอกาสดีๆ ไปหลายอย่างเช่นกัน
เมื่อเขาเข้าใจถึงพลังแห่งคุณธรรมสาธารณะแล้ว เขาก็ย่อมต้องการใช้พลังนั้นให้เกิดประโยชน์ และไม่สามารถเสียเวลาและพลังงานมากมายไปโดยเปล่าประโยชน์ได้อีกต่อไป