by 
อย่างไรก็ตาม กัวซานหลี่ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและเหวี่ยงมีดยาวของเขาหลายครั้ง แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่พญางูยักษ์ แต่เป็นไข่งูที่อยู่บนพื้น
เพราะเขารู้ว่าด้วยพละกำลังของตัวเอง เขาสู้กับงูเหลือมยักษ์ไม่ได้ เขาจึงต้องหาวิธีอื่น เขารู้ว่างูเหลือมยักษ์ห่วงใยไข่งูเหล่านี้มาก และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดก็ห่วงใยลูกหลานของตนเอง
อย่างที่คาดไว้ งูหลามยักษ์เห็นกัวซานหลี่กำลังโจมตีไข่งู แต่ก็หดหางกลับทันทีและหยุดโจมตี หันมาปกป้องไข่งูแทน
หลังจากเห็นงูเหลือมยักษ์หดหาง กัวซานหลี่ก็ไม่ลังเลที่จะวิ่งหนี และคนอื่นๆ ก็วิ่งตามไปเช่นกัน
เดิมทีเนี่ยอู๋ซวงวางแผนจะหนีไปคนเดียว แต่กัวซานหลี่ก็ตามทันอย่างรวดเร็ว ในความคิดของกัวซานหลี่ เนี่ยอู๋ซวงเป็นโอรสของเทพราชา จึงต้องมีวิธีปกป้องตัวเอง การหนีไปกับเขาน่าจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
เมื่อเนี่ยอู๋ซวงเห็นว่ากัวซานหลี่ตามมา เขาก็ตกใจมาก เขาไม่ชอบกัวซานหลี่เอามากๆ กัวซานหลี่เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด แต่พวกเขากลับต้องรับผลที่ตามมา ทำให้เนี่ยอู๋ซวงไม่พอใจอย่างมาก เพราะเขาไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ จากเรื่องนี้เลย
ดูเหมือนว่าซากปรักหักพังนี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาที่กัวซานหลี่และพรรคพวกก่อไว้ แต่สร้างขึ้นเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ต่างหาก
ตอนที่พวกเขาเจอหุ่นไล่กาครั้งแรก ชูเฉินได้ปกป้องพวกเขาจากลมและฝน และยังเสียสละชีวิตเพื่อมันอีกด้วย ตอนนี้เมื่อพวกเขาเผชิญกับวิกฤตเช่นนี้ ใครจะช่วยพวกเขาแก้ไขปัญหาได้?
“ทำไมเจ้าไม่หยุดงูเหลือมยักษ์นั่นล่ะ? เจ้าตามข้ามาทำไม?” เนี่ยหวู่ซวงเหลือบมองกัวซานหลี่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านลอร์ดเนี่ย โปรดหยุดล้อเล่นเถอะ งูเหลือมยักษ์ตัวนั้นเกินความสามารถของข้าไปมาก หากข้าไปสู้กับมันตอนนี้ มันก็เหมือนฆ่าตัวตายชัดๆ!”
“ถึงแม้ฉันจะบอกว่าฉันยินดีทำตามคำสั่งของคุณ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันยินดีเสียชีวิตที่นี่!”
หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยหวู่ซวง กัวซานหลี่ก็พูดขึ้นโดยไม่ลังเล เขาไม่ได้โง่ขนาดคิดจะไปตายเสียหน่อย ที่จริงแล้วงูเหลือมยักษ์ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าหุ่นไล่กาเสียอีก เขาจะไปสู้กับมันได้อย่างไรกัน?
ดังนั้นตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงเดินตามหลังเนี่ยอู๋ซวงไปอย่างหน้าไม่อาย เพราะเขารู้ว่าหากเนี่ยอู๋ซวงทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจะต้องใช้หนทางสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างแน่นอน
“บ้าเอ๊ย!” เนี่ยหวู่ซวงก็มองออกถึงเจตนาของกัวซานหลี่ แต่ในขณะนี้เขาไม่สามารถไล่กัวซานหลี่ไปได้ เพราะหากเขาโจมตีกัวซานหลี่ งูเหลือมยักษ์จะต้องตามทันอย่างแน่นอน เนื่องจากกัวซานหลี่ได้ไปล่วงเกินงูเหลือมยักษ์อย่างเต็มตัวแล้ว
ดังนั้นงูเหลือมยักษ์จึงไล่ตามกัวซานหลี่อย่างไม่ลดละ ทำให้เนี่ยอู๋ซวงรู้สึกหมดหนทางอย่างที่สุด
เมื่อกัวซานหลี่ติดตามเขาอย่างใกล้ชิด งูเหลือมยักษ์ก็เริ่มเกลียดเขาเช่นกัน
“ท่านลอร์ดเนี่ย ท่านมีกลเม็ดอะไรซ่อนอยู่บ้าง? แสดงให้พวกเราเห็นเดี๋ยวนี้! ถ้าหากงูเหลือมยักษ์ตัวนี้ไล่ตามทัน ทั้งท่านและข้าจะต้องตายที่นี่!”
“ชีวิตของข้าไร้ค่า ข้าไม่สนใจความตาย แต่เจ้าแตกต่างออกไป เจ้าเป็นโอรสของราชาเทพ และอนาคตของเจ้าน่าตื่นเต้นยิ่งกว่า หากเจ้าต้องตายที่นี่ มันคงน่าเสียดายยิ่งนัก!”
ในขณะนั้น กัวซานหลี่เห็นเนี่ยอู๋ซวงและพูดขึ้นอีกครั้ง
น้ำเสียงที่โอ้อวดของเขานั้นน่ารังเกียจอย่างแท้จริง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนี่ยหวู่ซวงก็จ้องมองกัวซานหลี่ด้วยสายตาเย็นชา และในขณะนั้นเอง ดาบสั้นเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเนี่ยหวู่ซวง
เมื่อเห็นดาบสั้น กัวซานหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกใจ เขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น
ถ้าเขาไม่เข้าใจผิด นี่น่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์จากสวรรค์
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขากลับแสดงความดีใจออกมาอย่างรวดเร็ว นับเป็นเรื่องดีสำหรับเขาที่เนี่ยหวู่ซวงสามารถสร้างสิ่งประดิษฐ์ทรงพลังเช่นนี้ได้ ซึ่งจะช่วยให้เขาสามารถหลบหนีไปได้
เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของกัวซานหลี่ เนี่ยหวู่ซวงก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย แต่ในตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
หากมีทางเลือกอื่น เขาคงไม่อยากใช้มันเพื่อช่วยไอ้คนชั่วอย่างกัวซานหลี่ แต่ตอนนี้เขาต้องปกป้องตัวเอง
ท้ายที่สุดแล้ว อย่างที่กัวซานหลี่กล่าวไว้ ชีวิตของเขามีค่ามากกว่าชีวิตของกัว และการที่เขาต้องตายที่นี่จะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่เกินไป
ทันใดนั้นเอง เนี่ยหวู่ซวงก็หันศีรษะไปจ้องมองงูเหลือมยักษ์ ดวงตาของเขาฉายแววด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว เขากำดาบสั้นแน่นราวกับรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในคมดาบ การเคลื่อนไหวของเขาทำให้ดาบสั้นเปล่งแสงเจิดจ้าเหมือนเปลวไฟที่ลุกโชน
หลังจากนั้นไม่นาน เนี่ยหวู่ซวงก็เหวี่ยงดาบสั้นของเขาโดยไม่ลังเล ฟาดฟันไปที่งูเหลือมยักษ์อย่างแรง การโจมตีครั้งนี้รวดเร็วและรุนแรงราวกับสายฟ้าแลบ พุ่งเข้าใส่หน้าผากของงูเหลือมอย่างแม่นยำ แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและกล้าหาญอย่างเต็มเปี่ยมในใจของเนี่ยหวู่ซวง
ในชั่วพริบตา เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว บาดแผลฉกรรจ์ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของงูเหลือมยักษ์ เลือดกระเซ็นไปทั่ว งูเหลือมบาดเจ็บสาหัสเสียหลักล้มลงกระแทกพื้น นิ่งสนิท ราวกับไร้ชีวิต เนี่ยหวู่ซวงเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย เพราะนี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา ที่เขายังไม่ได้ใช้เมื่อเผชิญหน้ากับหุ่นไล่กาปริศนา
อย่างไรก็ตาม เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้วิธีนี้
แต่ในขณะเดียวกัน หลังจากใช้ไพ่ตายนี้ไปแล้ว เนี่ยหวู่ซวงรู้สึกว่าพลังทั้งหมดของเขาหมดไป ราวกับว่าพลังงานทุกหยาดหยดในร่างกายได้หมดสิ้นไปแล้ว เขาทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง หายใจหอบอย่างหนัก หมดแรงอย่างสิ้นเชิง ในขณะนี้ ใบหน้าของเขาซีดราวกับหิมะ เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ดวงตาของเขากลับเผยให้เห็นความโล่งใจที่รอดพ้นจากภัยพิบัติ
“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านเนี่ย ข้ารู้แล้วว่าท่านมีวิธีปกป้องตัวเอง ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ไปข้าจะจัดการทุกอย่างเอง ข้าจะปกป้องท่านอย่างแน่นอน!”
ในขณะนั้น กัวซานหลี่หัวเราะเสียงดังขณะมองไปที่เนี่ยอู๋ซวง แล้วจึงพูดขึ้นว่า
เนี่ยหวู่ซวงรู้สึกรังเกียจเมื่อได้ยินเช่นนั้น นึกถึงตอนที่ชูเฉินเสียสละตัวเองเพื่อเขาอย่างไม่เห็นแก่ตัว
แต่กัวซานหลี่คนนี้รู้แต่จะเอาเปรียบฉันเท่านั้น แถมยังพูดจาแบบนี้อีก ไม่ใช่กัวซานหลี่หรอกหรือที่ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้? ถ้ากัวซานหลี่ไม่ได้ตามฉันมาตลอด ฉันจะใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายนี้ได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้เขายังต้องแสร้งทำเป็นยอมตามกัวซานหลี่ เนื่องจากเขาอ่อนแรงอย่างมากหลังจากใช้ไพ่ตายไปแล้ว และต้องการให้กัวซานหลี่คุ้มครองเขา
“ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องรบกวนท่านหน่อยแล้ว” เนี่ยหวู่ซวงกล่าวอย่างใจเย็น เขาตัดสินใจแล้วว่าเมื่อพวกเขาออกจากซากปรักหักพังนี้ไปได้ เขาจะทำให้กัวซานหลี่ต้องชดใช้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของกัวซานหลี่ก็เหลือบมองไปรอบๆ อย่างไม่แน่ชัดว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
แต่ทันใดนั้นเอง งูเหลือมยักษ์ที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วก็ชูหัวขึ้นและลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองคนตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น? มันไม่ตายไปแล้วเหรอ?” ดวงตาของเนี่ยหวู่ซวงเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
กัวซานหลี่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าหวาดกลัวเช่นกัน แต่ในใจก็แอบดีใจที่ตัวเองไม่ถูกงูเหลือมยักษ์กลืนกินไป
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ตอบโต้ งูเหลือมยักษ์ก็เงยหน้าขึ้นและลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของมันเผยให้เห็นความดุร้ายและโกรธแค้น ราวกับเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อผู้บุกรุกทั้งสอง
ฉากนี้ทำให้เนี่ยหวู่ซวงและกัวซานหลี่ตกใจ พวกเขารู้ทันทีว่าสถานการณ์นั้นอันตรายอย่างยิ่ง
“โอ้ ไม่นะ! เราต้องรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” เนี่ยหวู่ซวงพูดด้วยความวิตกกังวล
“ท่านเนี่ย ข้าจะล่อเจ้านี่ออกไปก่อน ท่านฉวยโอกาสหนีไป!” กัวซานหลี่ตอบสนองทันที จากนั้นเขาก็รีบวิ่งออกไป
เห็นได้ชัดว่าถึงแม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงสูงส่ง แต่เจตนาของเขาก็ชัดเจน คือทิ้งเนี่ยหวู่ซวงไว้ตรงนั้นเพื่อดึงดูดความสนใจของงูเหลือมยักษ์ แล้วจึงฉวยโอกาสหลบหนีไป
“บ้าเอ๊ย!” เนี่ยหวู่ซวงสบถอย่างรุนแรง เขารู้ว่ากัวซานหลี่ต้องการเสียสละตัวเองเพื่อหาโอกาสหลบหนี แต่ในขณะนี้เขาไร้กำลังที่จะไล่ตามหรือหยุดเขาได้
เนี่ยหวู่ซวงรู้สึกสิ้นหวังอย่างท่วมท้น เขารู้ว่าเขาอาจหนีไม่พ้นการไล่ล่าของงูเหลือมยักษ์ เขาไม่อยากตายแบบนี้ แต่ในขณะนี้ เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลือที่จะต่อต้านอีกแล้ว
ในขณะเดียวกัน งูเหลือมยักษ์ก็คำรามและพุ่งเข้าหาเนี่ยหวู่ซวง
เขาเดินเข้ามาหาเนี่ยอู๋ซวงแล้วอ้าปากกว้าง ทำให้เนี่ยอู๋ซวงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหลับตาและรอความตาย
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงแรงลมพัดแรงข้างๆ ทำให้เขาเผลอลืมตาขึ้นมา และเห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปในปากของงูเหลือมยักษ์อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ปากของงูเหลือมยักษ์ก็เต็มไปด้วยร่างนั้น ทำให้มันไม่สามารถกัดเนี่ยหวู่ซวงได้อีกต่อไป
“อืม…”
เนี่ยหวู่ซวงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า และเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร
ในขณะนั้น เนี่ยหวู่ซวงรู้สึกว่ามีคนยกตัวเขาขึ้น จึงรีบถอยหนีเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับงูเหลือมยักษ์
“อ่า!”
ในขณะนั้นเอง ร่างที่อยู่ภายในปากของงูเหลือมก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา จากนั้นงูเหลือมก็กลืนร่างนั้นเข้าไปทั้งตัว โดยมีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าบุคคลนั้นถูกงูเหลือมยักษ์กลืนเข้าไปทั้งตัวแล้ว