by 
“ท่านเจ้าเมือง นี่คือทั้งหมดที่ข้าควรทำ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย!”
ชูเฉินส่ายหัวหลังจากได้ยินเช่นนั้น แล้วจึงพูดขึ้น
ท้ายที่สุดแล้ว เนี่ยอู๋ซวงเป็นคนให้โอกาสเขาได้ไปที่ซากปรักหักพัง และเขาคิดว่าถ้าเนี่ยอู๋ซวงตายไป เขาคงเข้าไปในซากปรักหักพังไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องแน่ใจว่าเนี่ยอู๋ซวงยังมีชีวิตอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น เนี่ยหวู่ซวงยังปฏิบัติต่อเขาอย่างดีมาโดยตลอด เธอไม่ได้พยายามเกณฑ์เขาเพราะระดับการฝึกฝนที่ต่ำกว่า และเธอก็ไม่ได้ดูถูกเขาเพราะคิดว่าเขาอ่อนแอ
มีสิ่งหนึ่งที่ชูเฉินเข้าใจเป็นอย่างดี คือถึงแม้ตอนนี้เขาจะแสดงพละกำลังมหาศาลออกมา แต่ก็เป็นเพียงแค่ต่อหน้ากัวซานหลี่และคนอื่นๆ เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจเทียบชั้นกับเนี่ยหวู่ซวงได้เลย เพราะเนี่ยหวู่ซวงเป็นเจ้าเมืองและเป็นโอรสของเทพเจ้า แม้แต่เย่เถาที่อยู่ข้างๆ ก็ยังสู้เขาไม่ได้
ถึงแม้เนี่ยหวู่ซวงจะรู้ว่าเขาได้รับความช่วยเหลือจากลู่หยูและสามารถหลบหนีจากเงือกเย่เถาได้ แต่ลู่หยูไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นลู่หยูจึงเคารพเขาอย่างแท้จริง
ดังนั้น เมื่อเนี่ยหวู่ซวงเผชิญกับอันตราย เขาก็ย่อมพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยเหลือเธอ ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นการตอบแทนความกรุณาของคนที่พาเขาไปยังซากปรักหักพัง
“อย่าเรียกข้าว่าเจ้าเมืองอีกเลย ข้าอายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปี เรียกข้าว่าพี่เนี่ยก็พอแล้ว!” เนี่ยหวู่ซวงกล่าวอย่างจริงใจในขณะนั้น
ก่อนหน้านี้ เมื่อเผชิญหน้ากับชูเฉิน ไม่ว่าพรสวรรค์ของชูเฉินจะโดดเด่นเพียงใด เขาก็ยังคงมีท่าทีเหนือกว่าเสมอ เพราะสถานะของเขาสูงกว่าชูเฉินมาก
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ชูเฉินช่วยชีวิตเขาไว้ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงถือว่าชูเฉินเป็นเหมือนคนในครอบครัวของเขาอย่างแท้จริง
ในตอนแรก ชูเฉินคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเนี่ยอู๋ซวง เขาก็รู้ว่าเนี่ยอู๋ซวงต้องการเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเขาอย่างจริงใจ ดังนั้นชูเฉินจึงตัดสินใจไม่ปฏิเสธ
ท้ายที่สุดแล้ว การมีเพื่อนมากขึ้นก็หมายถึงการมีตัวเลือกมากขึ้น และคำกล่าวนี้ก็เป็นความจริงเสมอ นอกจากนี้ ฉันกับเขาเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงบังคับให้ฉันเข้าร่วมกลุ่มของเขาไม่ได้
“โอเค พี่เนี่ย ผมเข้าใจแล้ว!”
ชูเฉินผู้มักเห็นด้วยกับคำแนะนำที่ดีเสมอ ประสานมือแสดงความเคารพต่อเนี่ยหวู่ซวงและเรียกเธอว่า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนี่ยหวู่ซวงก็ยิ้ม
ในขณะนี้ เย่เถา กำลังต่อสู้กับเสือบินตาม่วง ทั้งคู่เป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับขุนพลเทพ และการต่อสู้ของพวกเขานั้นทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ
ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากเป็นการต่อสู้ระหว่างขุนพลเทพ ชูเฉินและคนอื่นๆ จึงไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้
แม้ว่าปัจจุบันชูเฉินจะสามารถต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในระดับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ในระดับแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ได้
ถ้าชูเฉินยังทำไม่ได้ คนอื่นๆ ก็ยิ่งแย่กว่า เพราะความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นด้อยกว่ามาก
“พี่เนี่ย ฉันว่าตอนนี้เราควรอยู่ห่างๆ กันไว้ก่อนดีกว่า ไม่งั้นใครจะรู้ว่าการทะเลาะกันของพวกเขาจะดึงดูดคนอื่นๆ หรือสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ เข้ามาด้วยหรือเปล่า”
ในขณะนั้น ชูเฉินมองไปที่เนี่ยหวู่ซวงแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง
สิ่งใดก็ตามที่สามารถถูกดึงดูดเข้าสู่การต่อสู้ระหว่างแม่ทัพเทพทั้งสองได้ ย่อมต้องมีพลังอำนาจมหาศาล มิเช่นนั้นมันคงไม่กล้าเข้ามาเลย
ดังนั้น ชูเฉินจึงรู้สึกว่าการจากไปในตอนนี้เหมาะสมกว่า เพราะการอยู่ที่นี่อันตรายเกินไป
“คุณพูดถูก! เราออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!” เนี่ยหวู่ซวงพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากได้ยินคำพูดของชูเฉิน เขาก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
“พวกเราไปก่อนเถอะ ท่านผู้อาวุโสเย่จะตามมาเอง!” เนี่ยหวู่ซวงกล่าวกับคนอื่นๆ สองสามคำแล้วก็จากไป
คนอื่นๆ ก็ทำตามเช่นกัน ความรู้สึกของพวกเขานั้นผสมปนเปกันไปด้วยอารมณ์ต่างๆ หลังจากได้เห็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ไม่มีใครมีเวลาตอบโต้เลย รวมถึงเย่เถาด้วย มีเพียงชูเฉินเท่านั้นที่ตอบโต้ได้ทันเวลาและช่วยชีวิตเนี่ยหวู่ซวงไว้ได้
เรื่องนี้ทำให้พวกเขาทุกคนรู้สึกละอายใจ เพราะเหตุผลสำคัญที่สุดที่พวกเขาถูกเชิญมาที่นี่ก็คือเพื่อปกป้องเนี่ยหวู่ซวง
แต่ตอนนี้ คนที่ช่วยชีวิตเนี่ยหวู่ซวงไว้คือชูเฉิน คนที่พวกเขาดูถูกเหยียดหยามมาโดยตลอด
โชคดีที่เนี่ยหวู่ซวงไม่ได้พูดอะไร พวกเขาจึงแสร้งทำเป็นโง่และแน่นอนว่าก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก
จากนั้นกลุ่มก็เดินทางต่อไป โดยค่อยๆ เพิ่มระยะห่างระหว่างกัน อย่างไรก็ตาม ไม่นานนัก เย่เถาก็กลับมาถึงด้วยอาการหอบเหนื่อย
“ท่านผู้อาวุโสเย่ ท่านสบายดีหรือเปล่า?” เมื่อเห็นท่านผู้อาวุโสเย่กลับมา เนี่ยหวู่ซวงก็รีบเดินเข้าไปถาม
เขาห่วงใยเย่เถาอย่างแท้จริง เพราะเย่เถาเป็นคนเดียวที่เขาสามารถพึ่งพาได้ในตอนนี้ ถ้าเขาไปพึ่งผู้เชี่ยวชาญระดับอาวุธเทพเหล่านั้น เขาคงไม่มีแม้แต่กระดูกเหลืออยู่เลย
“ฉันไม่เป็นไร เสือบินตาม่วงตัวนั้นทรงพลังมาก และฉันก็หยุดมันไม่ได้ สุดท้ายมันก็หนีไปได้!”
เย่เถาโบกมือเพื่อแสดงว่าเขาไม่เป็นไร แต่เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจเล็กน้อย
ถึงแม้ว่าเสือบินตาม่วงจะเป็นเพียงลูกเสือ แต่ก็ไม่ควรประมาทพละกำลังของมัน
ท้ายที่สุดแล้ว การจะกลายเป็นกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจหลังจากเติบโตเป็นผู้ใหญ่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เขาอยากจะกักขังเสือบินตาม่วงเอาไว้ แต่เขาก็ประเมินว่าตัวเองอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าหน้าที่ของเขาคือการปกป้องเนี่ยหวู่ซวง ดังนั้นเขาจึงไม่ทำเช่นนั้น
“ดีแล้วที่ท่านผู้อาวุโสเย่ปลอดภัย ปล่อยให้สัตว์ร้ายนั่นหนีไปเถอะ!”
เนี่ยหวู่ซวงรีบพูดขึ้นว่า ตอนนี้เขาไม่สนใจเสือบินตาม่วงแล้ว เขาสนใจเย่เถามากกว่า
เขาเติบโตมาโดยติดตามเย่เถาตั้งแต่ยังเด็ก เย่เถาใช้เวลาอยู่กับเขามากกว่าพ่อของเขาเสียอีก ดังนั้นเขาจึงมองเย่เถาไม่เพียงแต่ในฐานะเจ้านายและคนรับใช้เท่านั้น แต่ยังเป็นเหมือนผู้ใหญ่ด้วย
“เอาล่ะ ไปต่อกันเถอะ!”
“ขอบคุณสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เจ้าเมืองคงตกอยู่ในอันตราย”
ในขณะนั้น เย่เถาหันไปมองชูเฉินอีกครั้งแล้วพูดขึ้น เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชูเฉินก็รีบโบกมือ
“ผมควรทำแค่นี้ครับ คุณเย่ คุณไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอกครับ”
เนี่ยหวู่ซวงได้ขอบคุณเขาไปแล้ว แต่เย่เถากลับมาขอบคุณอีกครั้ง ทำให้ชูเฉินรู้สึกกดดันมาก เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น เพราะมันจะไร้ความหมาย
เย่เถาพยักหน้า บางสิ่งบางอย่างไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจนมากนัก แค่เก็บไว้ในใจก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
เขาเริ่มรู้สึกพึงพอใจกับชูเฉินมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเนี่ยอู๋ซวง เขาก็ชื่นชมชูเฉินเช่นกัน เขาตัดสินใจแล้วว่าถึงแม้ชายคนนี้จะไม่เข้าข้างเนี่ยอู๋ซวงอย่างแท้จริง เขาก็จะยื่นมือช่วยเหลือเมื่อจำเป็น
พวกเขาออกเดินทางอีกครั้ง และการเดินทางก็ราบรื่น พวกเขาไม่พบอันตรายใดๆ อีก และหลังจากนั้นประมาณสองวัน พวกเขาก็ออกมาจากป่าและมาถึงบริเวณรอบนอกของซากปรักหักพังในที่สุด
ในขณะนั้น มีคนสามกลุ่มอยู่ข้างซากปรักหักพังแล้ว เห็นได้ชัดว่าเนี่ยอู๋ซวงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่มาถึง ส่วนอีกสามกลุ่มนั้น ทุกคนก็เดาได้โดยไม่ต้องให้เนี่ยอู๋ซวงพูด พวกเขาคือพี่ชายทั้งสามของเขา
ชูเฉินเองก็ประเมินความแข็งแกร่งของทั้งสามกลุ่มเช่นกัน และเขาต้องยอมรับว่ากลุ่มของเนี่ยหวู่ซวงนั้นค่อนข้างอ่อนแอจริง ๆ