by 
ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง น้ำตาของชูเฉินเอ่อล้นขึ้นมา แต่เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะเศร้า เขาจึงรีบตบหลังหนานหนานเบาๆ แล้วพูดว่า “หนานหนานที่ดี อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ อาจารย์กลับมาแล้ว”
“ไม่ต้องห่วง หลังจากท่านอาจารย์กลับมาแล้ว จะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีก!”
“ท่านอาจารย์จะปกป้องท่านอย่างดีแน่นอน และจะดูแลให้ท่านปลอดภัยจากอันตรายจากใครอีก!”
นานแนนใช้เวลาพอสมควรในการฟื้นตัวจากความโศกเศร้าของเธอ
เธอกำแขนเสื้อของชูเฉินแน่นด้วยความกลัวว่ากำลังฝันไป และชูเฉินจะหายไปเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เพราะฉากนี้เคยปรากฏในความฝันของเธอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
“ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง อาจารย์อยู่นี่แล้ว!” ชูเฉินรีบปลอบหนานหนานก่อนจะพูดต่อ
“นันนัน เล่าให้ข้าฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่ข้าไม่อยู่บนโลก ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ และเทพปีศาจนั่นคืออะไรกันแน่!”
ชูเฉินสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของหนานหนานเริ่มสงบลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รีบมองไปที่เธอแล้วถามว่า
ในฐานะมนุษย์ผู้รอดชีวิต นานนานย่อมรู้บางสิ่งบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ ดังนั้นชูเฉินจึงอยากเรียนรู้บางสิ่งจากเธอเช่นกัน
“อาจารย์ ท่านรู้เรื่องเทพปีศาจนั้นแล้วเหรอคะ?” หนานหนานเงยหน้ามองชูเฉินด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าชูเฉินจะรู้เรื่องเทพปีศาจได้เร็วขนาดนี้หลังจากกลับมายังโลกมนุษย์
เป็นไปได้ไหมว่าเขารู้เรื่องเทพปีศาจมาก่อนแล้ว และรีบกลับมาจากแดนฉิน?
นันนันเดาอยู่ในใจ แต่เธอก็ยังไม่ได้คำตอบที่ถูกต้อง
“ใช่ครับ ผมพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับโลกทันทีที่กลับมา ผมจึงเริ่มค้นหา และนั่นเป็นตอนที่ผมได้พบกับผู้ฝึกฝนวิชาอสูรคนนั้น ผมได้เรียนรู้ข้อมูลบางอย่างจากเขา แต่มันไม่ครบถ้วน ผมจึงอยากถามว่าคุณรู้อะไรเพิ่มเติมอีกไหม”
ชูเฉินพยักหน้า จากนั้นชี้ไปที่ผู้ฝึกฝนวิชาอสูรที่ถูกมัดไว้ด้านข้าง
เมื่อหนานหนานเห็นผู้ฝึกฝนวิชาอสูร ดวงตาของเธอก็ฉายแววเกลียดชังทันที และเธอกำลังจะโจมตีเขา แต่ชูเฉินห้ามเธอไว้
“ท่านอาจารย์! ทำไมท่านถึงห้ามข้า? ชายคนนี้ฆ่าคนในเผ่าพันธุ์ของเราไปนับไม่ถ้วน! และเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นมนุษย์ แต่เขากลับไปเข้าร่วมกับเทพปีศาจและกลายเป็นสมุนของมันเพื่อนำหายนะมาสู่มวลมนุษยชาติ!”
นันนันพูดด้วยเสียงกัดฟัน คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอเกลียดผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน
“นันนัน ฉันรู้ว่าเธออยากฆ่าไอ้หมอนี่มาก และฉันเองก็อยากฆ่าเขาเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราต้องไว้ชีวิตเขาก่อน เราต้องใช้เขาเป็นตัวล่อเทพปีศาจออกมา”
ชูเฉินส่ายหัวให้หนานหนาน แล้วบอกว่าเขาไม่อยากให้หมอนี่อยู่ใกล้ๆ แต่ต้องการแก้แค้นมากกว่า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานหนานก็ตกใจทันที เธอรีบคว้าแขนของชูเฉินและร้องออกมาว่า “ไม่! ท่านอาจารย์!”
“พวกคุณไม่รู้หรอกว่าหมอนั่นแข็งแกร่งแค่ไหน พลังของเขาต้องถึงระดับเทพในตำนานแน่ๆ เขาเหนือกว่าความสามารถของเราที่จะรับมือได้!”
“สรุปแล้ว เราแค่ต้องฆ่าเจ้านี่ ส่วนเรื่องเทพปีศาจนั้น ตอนนี้เรายังไม่มีกำลังมากพอ!”
หนานหนานพูดด้วยความกังวลใจ แม้ว่าเธอจะเชื่อมั่นในชูเฉินอย่างเต็มเปี่ยม แต่เธอก็ได้เรียนรู้จากคำพูดของภูตผีตนนั้นว่า เทพปีศาจนั้นเป็นเทพในตำนาน ซึ่งมนุษย์โลกไม่น่าจะรับมือได้
ชูเฉินไม่ได้แปลกใจมากนักที่ได้ยินว่าพลังของเทพปีศาจอยู่ในระดับเทพ เพราะเขาคาดเดาความเป็นไปได้นี้ไว้แล้ว หากเทพปีศาจไม่ได้อยู่ในระดับเทพ แล้วเขาจะสร้างลูกน้องในระดับเทพแห่งความว่างเปล่าได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ฝึกฝนระดับเทพแห่งความว่างเปล่าผู้นั้นไม่ได้ถือว่าอ่อนแอ เพราะเขาสามารถต่อสู้กับเจียงฉู่เฟิงได้อย่างสูสี และเจียงฉู่เฟิงก็เป็นคนที่ดูดซับประกายเทพสายฟ้ามาแล้ว
ความแข็งแกร่งของเขาไม่ถือว่าอ่อนแอเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ในระดับเดียวกัน
“ไม่ต้องห่วงหรอก นานนาน ถึงแม้คู่ต่อสู้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับเทพก็ตาม แต่ในเมื่อเขากล้ามายังโลกเพื่อสร้างปัญหา เขาก็ต้องพบกับความตายเท่านั้น!”
ชูเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเจตนาฆ่า
ความหมายของเขานั้นชัดเจน: ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร ใครก็ตามที่กล้าก่ออาชญากรรมอันโหดร้ายเช่นนี้บนโลก จะต้องเผชิญกับความตายอย่างแน่นอนในที่สุด
“อาจารย์… หรือว่าท่านบรรลุถึงระดับเทพแล้ว?” หนานหนานมองชูเฉินด้วยความตกใจหลังจากได้ยินเช่นนั้นแล้วถามขึ้น
คำพูดของชูเฉินเต็มไปด้วยความมั่นใจและพลัง เขาเข้าใจอาจารย์ของเขาดี ถ้าทำไม่ได้จริง เขาคงไม่พูดแบบนั้นหรอก มันเป็นเพียงการพูดออกมาเพราะไหวพริบเท่านั้น ดังนั้น มีเพียงความเป็นไปได้เดียวที่ชูเฉินจะพูดแบบนั้น คืออาจารย์ของเขาได้ทะลุระดับเทพไปแล้ว
หากชูเฉินสามารถทะลุระดับเทพได้จริง ๆ แล้ว ในความคิดของหนานหนาน ก็เป็นไปได้ที่จะเอาชนะเทพปีศาจนั้นได้ เพราะเธอได้ยินมาจากภูตผีว่าเทพปีศาจนั้นบาดเจ็บสาหัส แต่ทั้งหมดนี้ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ
ท้ายที่สุดแล้ว การปราบเทพปีศาจนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เราต้องพิจารณาอย่างรอบคอบและวางแผนที่รัดกุมที่สุด
“ไม่ต้องห่วง ถึงแม้ฉันจะยังไม่สามารถบรรลุถึงระดับเทพได้ แต่ฉันก็ยังมีวิธีจัดการกับเจ้านั่นอยู่ดี”
ชูเฉินลูบผมของหนานหนานอย่างอ่อนโยน เขาสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าของเธอ การแบกรับภาระหนักเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยย่อมทำให้เธอเหนื่อยมาก แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขาจะไม่ปล่อยให้เธอทำงานหนักเช่นนี้ต่อไป
“อืม!” หนานหนานพยักหน้า พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะเชื่อคำพูดของชูเฉินอย่างสนิทใจ
“ท่านอาจารย์ อย่าอยู่ที่นี่เลย ที่นั่นมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งมีเด็กมนุษย์รอดชีวิตอยู่”
“ก่อนหน้านี้ เพราะการมีอยู่ของปีศาจเหล่านั้น เด็กๆ เหล่านี้ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและความหนาวเย็น แต่ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้น!”
นานนานรีบอธิบายว่า เพื่อไม่ให้ถูกสมุนของปีศาจพบเห็นขณะอยู่ในถ้ำ พวกเขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะก่อกองไฟ เด็กๆ จึงทำได้เพียงกอดกันเพื่อความอบอุ่น
ตอนนี้ชูเฉินกลับมาแล้ว และยังบอกว่าจะจัดการกับเหล่าเทพปีศาจได้ นานหนานจึงไม่กังวลเรื่องเหล่านั้นอีกต่อไป สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือกลับบ้านเพื่อให้ลูกๆ ได้กินอิ่มนอนหลับสบาย
ชูเฉินรู้สึกประหลาดใจที่พบว่ายังมีเด็กเหลือรอดอยู่ เด็กเหล่านี้เป็นประกายแห่งความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่สุดท้าย ดังนั้นจึงต้องปกป้องพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
คำพูดเพียงไม่กี่คำของหนานหนานก็อธิบายถึงชะตากรรมของเด็กๆ ได้เป็นอย่างดี ทำให้ชูเฉินอดใจรอไม่ไหวที่จะไปเยี่ยมพวกเขา
“เอาล่ะ ไปกันเลยโดยไม่ชักช้า!” ชูเฉินพยักหน้าอย่างรีบร้อน แล้วนำกลุ่มไปยังถ้ำที่หนานหนานซ่อนตัวอยู่ โดยทำตามคำแนะนำของหนานหนาน
ณ ขณะนั้น ที่ทางเข้าถ้ำ ร่างลวงตาเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเคร่งขรึม เพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขา