by 
สายตาของซู่หยาง ผู้ฝึกฝนเซียนหนุ่มพลันมืดมนลง “โย่วหยุน เจ้ากำลังหาเรื่องตาย!”
ในชั่วพริบตาต่อมา วิญญาณหอกเงินแท้ที่ก่อตัวขึ้นจากพลังฝึกฝนเซียนบริสุทธิ์ที่สุด ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของซู่หยาง สูงตระหง่านนับสิบล้านฟุต
ขณะที่โซ่ตรวนลงมา มันได้ปลดปล่อยแสงอันงดงามออกมา
ทั้งสองปะทะกัน ปลดปล่อยพลังมหาศาลที่สั่นสะเทือนสวรรค์และโลก ทำลายท้องฟ้าที่ปั่นป่วน วิญญาณ
หอกเงินแท้ทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการมันไว้ในทันที และพุ่งเข้าใส่ใบหน้ายักษ์อย่างไม่หยุดยั้ง
“ฉ่า…”
เหมือนมีดร้อนๆ ตัดเนย วิญญาณหอกเงินแท้ทำลายใบหน้ายักษ์จนแหลกละเอียด กลายเป็นฝุ่นผง
“แค่กลลวง” ซู่หยางหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ไม่เกรงกลัว ราวกับไม่ได้สนใจผู้ฝึกฝนเซียนชุดดำ
“ฮ่าๆ อยู่ตรงนี้แหละทุกคน”
ท้องฟ้าถล่มลงมา ร่างในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ แขนของเขากางออกช้าๆ พลังแห่งความตายอันไร้ขีดจำกัดแผ่ออกมาจากใต้ชุดคลุมของเขา “ที่นี่ ข้าคือเต๋าแห่งสวรรค์เพียงหนึ่งเดียว เซียนใดที่กล้าหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ จะได้รับการลงโทษอย่างรุนแรงที่สุด!”
พลังแห่งความตายสีดำสนิทหนาทึบก่อตัวเป็นกำแพงล้อมรอบตัวเขา กักขังเจี้ยนหวู่ซวง เฟิงซาน และซูหยางไว้ภายใน
“ไอ้สารเลว! ในระหว่างการต่อสู้ครั้งใหญ่ เจ้ายังกล้าใช้ข้าเป็นแพะรับบาปอีกหรือ?!” ซูหยางกัดฟัน
“ท่านลอร์ด เราจะหนีออกไปได้ไหม?” เฟิงซานถามเจี้ยนหวู่ซวงที่อยู่ข้างๆ เขาด้วยท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
เจี้ยนหวู่ซวงยังคงเงียบ เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งผิดปกติภายในอาคมขนาดใหญ่นี้
เซียนชุดคลุมสีดำที่เขาควรจะฆ่าไปแล้วกลับรอดชีวิตมาได้ด้วยเทคนิคลับบางอย่าง และอาศัยอาณาเขตสวรรค์อันแปลกประหลาดนี้ จัดเรียงอาคมแห่งความตายขึ้นใหม่เพื่อกักขังพวกเขาไว้โดยสมบูรณ์
อย่างที่เขาพูดไว้ ภายในอาคมมรณะสวรรค์นี้ เขาคือผู้ทรงอำนาจสูงสุดเพียงหนึ่งเดียว และการดักจับผู้แปลงร่างอมตะเพียงไม่กี่คนนั้นเป็นเรื่องง่ายที่สุด
อย่างไรก็ตาม เขาประเมินตัวแปรที่เกี่ยวข้องต่ำเกินไป และตัวแปรนั้นก็คือเจี้ยนหวู่ซวง
การที่เขาสามารถสังหารผู้แปลงร่างอมตะระดับสามได้ด้วยตัวคนเดียว ทำให้เขามีโอกาสสูงที่จะเอาชนะผู้แปลงร่างอมตะที่อ่อนแอที่สุดคนนี้ได้ แม้ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันจะไม่เอื้ออำนวยต่อเขาอย่างมากก็ตาม!
สีหน้าของซูหยางเคร่งขรึม เขารู้ดีถึงความยากลำบากของสถานการณ์ของโย่วหยุน และการหลบหนีนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ในขณะที่เขากำลังเตรียมที่จะต่อสู้จนตาย เจี้ยนหวู่ซวงก็เคลื่อนไหว
เขาไม่ได้ใช้พลังดาบไร้เทียมทาน หรือวิชาบรรพบุรุษใดๆ เขาเพียงแค่เดินอย่างสงบผ่านอากาศ
ยืนอยู่ตรงกลางอาคมมรณะสวรรค์นี้ ผู้แปลงร่างอมตะในชุดดำถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว แสงสีแดงในดวงตาของเขาริบหรี่
เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวและความรู้สึกวิกฤตอย่างประหลาดต่อเซียนแปลงร่างหนุ่มคนนี้ ที่เคยโจมตีเขาอย่างรุนแรงมาก่อน
หากไม่ใช่เพราะวิชาลับที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาคงถูกทำลายล้างไปหมดแล้ว
“ข้าฆ่าเจ้าได้ครั้งหนึ่ง และข้าก็ฆ่าเจ้าได้อีกครั้ง ตอนนี้ไปกันเถอะ และข้าสัญญาว่าจะไว้ชีวิตเจ้า”
เสียงอันสงบของเจี้ยนหวู่ซวงดังก้องขณะที่เขาเดินเข้าไปหาเซียนผู้ยิ่งใหญ่ในชุดดำ ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่เกินสิบฟุต
“มิฉะนั้น ชะตากรรมของฉางตู้หลิงจะเป็นชะตากรรมของเจ้า”
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่กลับดังกระหึ่มในความคิดของซู่หยาง
เซียนธรรมดากล้าข่มขู่เซียนผู้ยิ่งใหญ่ต่อหน้าต่อตา? และด้วยความมั่นใจเช่นนี้?
นี่เป็นเพียงจินตนาการของเขาหรือเป็นเรื่องจริง?
“เจ้า เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ?”
เซียนผู้ยิ่งใหญ่ในชุดดำมองเขาอย่างระแวง เสียงเบาลง
“ไม่ใช่การข่มขู่ แต่เป็นการเตือน” เจี้ยนหวู่ซวงกล่าวพลางเสกดาบล่องหนขึ้นมาในฝ่ามือ
เซียนผู้ยิ่งใหญ่ชุดดำถอยหนีอย่างรวดเร็ว เสียงดุดันดังก้อง “เมื่อพวกเจ้าเข้ามาในแดนสวรรค์ของข้าแล้ว จะไม่มีใครออกไปได้! พวกเจ้าทุกคนจะกลายเป็นอาหารของข้า!”
“เจ้าคนดื้อรั้น!” เจี้ยนหวู่ซวงส่ายหัว จากนั้นชี้ไปที่เซียน และแม่น้ำสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวภายในอาคมมรณะ กวาดตรงไปยังเซียนผู้ยิ่งใหญ่ชุดดำ วิชาเซียน
จุดเดียว แม่น้ำก็ไหลเชี่ยว
เมื่อเห็นภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ เซียนผู้ยิ่งใหญ่ชุดดำก็หวาดกลัวและรีบหนีไป
แม่น้ำสวรรค์ไหลผ่านไป ฉีกรอยร้าวในอาคมมรณะแทบจะในทันที และยังคงรุกคืบอย่างไม่หยุดยั้ง
“พวกเจ้ามัวยืนอยู่ตรงนั้นทำไม? ช่วยพวกเราด้วย! พวกเจ้าอยากติดอยู่ที่นี่ตายหรือ?!” เฟิงซานตะโกน จากนั้นกระโดดขึ้นไปในอากาศ
ชูหยางฟื้นจากอาการตกใจ ดวงตาของเขากลับมาคมกริบอีกครั้ง ปล่อยพลังโจมตีอันรุนแรงใส่มหาเซียนชุดดำที่กำลังหนี ค่ายเซียนมรณะที่
เปราะบางอยู่แล้วแตกสลายในทันที การควบคุมที่อธิบายไม่ได้ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
ร่างของมหาเซียนชุดดำหายไปในความว่างเปล่านานแล้ว แต่เสียงของเขายังคงตามไป
“เจ้าจงเตรียมตัวถูกมรณะของข้ากลืนกิน!”
เมื่อคำพูดของเขาจบลง พื้นดินที่เคยแห้งแล้งและเงียบสงบก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
พลังมรณะสีดำข้นพุ่งออกมาจากรอยแตกของพื้นดิน
สุสานขนาดยักษ์ระเบิด โลงศพแตกกระจาย และร่างที่เกือบทั้งหมดประกอบด้วยพลังมรณะผุดขึ้นมาจากพื้นดิน จากนั้นก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
ร่างแต่ละร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังมรณะคือมหาเซียน!
อย่างไรก็ตาม พวกเขามีความแตกต่างอย่างมากจากมหาเซียนทั่วไป ร่างกายของพวกเขาทั้งหมดแผ่พลังแห่งความตายออกมา ดวงตาเป็นสีแดงก่ำ และร่างกายอมตะที่เปิดเผยออกมานั้นปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดสีแดงเข้มหนาเท่าปลายนิ้ว ทำให้พวกเขาน่าสะพรึงกลัวอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อเห็นฉากนี้ ซู่หยางซึ่งถือหอกเงินอยู่ก็กัดฟันพูดว่า “โย่วหยุนนี่ชั่วร้ายจริงๆ!”
“อะไรนะ เจ้ารู้จักเขาหรือ?” เฟิงซานถามเขาจากด้านข้าง
เนื่องจากพวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวกันชั่วคราว เจียนหวู่ซวงจึงไม่กลัวการโจมตีอย่างกะทันหันของเขา
ซู่หยางสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า “ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับเขามาบ้าง โย่วหยุนเป็นอมตะชั่วร้ายที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในแดนสวรรค์นี้ เขาเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองโดยการดูดซับแก่นแท้และแหล่งพลังอมตะของผู้ฝึกฝนระดับสูงและแม้แต่เซียนเหนือระดับ แล้วแปลงร่างและผูกมัดพวกเขาให้เป็นทาสเพื่อใช้ประโยชน์ของตนเอง”
“ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะชั่วร้ายอย่างที่ข่าวลือว่ากันจริงๆ”
คำพูดของซู่หยางจริงใจและดูไม่เหมือนการเสแสร้ง เจี้ยนหวู่ซวงเองก็พอจะเดาการกระทำบางอย่างของเซียนชั้นสูงที่สวมชุดดำได้บ้างแล้ว
ออร่าแห่งความตายนั้นหนาแน่นมาก ซึ่งแน่นอนว่าแยกไม่ออกจากพลังดูดซับแก่นแท้ของผู้ฝึกฝนระดับสูงและแหล่งพลังอมตะของเซียนชั้นสูง
ตัวอย่างเช่น ตอนนี้เซียนชั้นสูงเกือบสามสิบคนที่ล้อมรอบพวกเขาจากทุกทิศทาง แหล่งพลังอมตะของพวกเขาทั้งหมดถูกดับลง เหลือเพียงพลังแห่งความตายเท่านั้น
“ตอนนี้เจ้าต้องระวังให้ดี ข้าได้ยินมาว่าเหล่าผู้รับใช้ภายใต้การบัญชาการของโย่วหยุนสามารถดูดซับการโจมตีทุกอย่างได้ แม้กระทั่งแก่นแท้อมตะของผู้ฝึกฝน เมื่อเจ้าเข้าไปพัวพันกับพวกเขาแล้ว มันจะไม่สนุกแน่ ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นหนึ่งในผู้รับใช้ของพวกเขา จงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทะลุผ่านที่นี่”
ซูหยางเตือน ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนหวู่ซวงไม่ได้กังวลเลย เพราะเขารู้วิธีรับมือกับสิ่งมีชีวิตประเภทนี้ที่สามารถกลืนกินวัตถุภายนอกเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้