by 
หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ ซูซื่อหมิงก็ไปอธิบายเรื่องหลุนเว่ย
ก่อนหน้านี้เขามักจะพูดคุยกับอาจารย์มาซาแม้หลุนเว่ยจะรู้เรื่องนี้ แต่เขาก็ยังต้องอธิบายสิ่งที่ต้องอธิบาย
โดยเฉพาะตอนนี้ที่อาจารย์มาซาตายไปแล้ว เว่ย…… โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาเชื่อฟังคําสั่งของเขา ดังนั้นความร่วมมือที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้จึงไม่ใช่ความร่วมมืออีกต่อไปและจําเป็นต้องเปลี่ยนแปลง
เดิมทีเขาต้องการเก็บมาสเตอร์มาซ่าไว้เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่สุดท้ายมาสเตอร์มาซ่ากลับนําหายนะมาสู่ตัวเอง…… เขายอมรับการเล่นตลกหรืออะไรสักอย่าง แต่การทําร้ายผู้หญิงของเขาเป็นไปไม่ได้
เมื่อมาสเตอร์มาซ่าเสียชีวิต แผนของเขาก็เปลี่ยนไป ทุกอย่างต้องถูกจัดระเบียบใหม่
“ป้า ตอนนี้ป้ารู้สึกไม่สบายหรือเปล่า? ให้ฉันช่วยดูหน่อยได้ไหม? เซียวเฉินมองหยุนชิงเมิ่งในตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อเอาใจคนอื่น แล้วพวกเขาจะทําเมื่อไหร่กัน?
“ฉันไม่รู้สึกไม่สบายตัวอีกแล้ว”
หยุนชิงเมิ่งส่ายหัว
“แม่ ให้พี่เฉินดูหน่อยนะ.ฝีมือการแพทย์ของพี่เฉินยอดเยี่ยมมาก.”
ซูเสี่ยวเหมิงช่วยอีกครั้ง
“เอาล่ะ ฉันจะฝากไว้กับเธอ เสี่ยวเฉิน”
หยุนชิงฝันอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“มันไม่ลําบากหรอก”
เซียวเฉินยิ้มและแอบยกนิ้วโป้งให้ซูเสี่ยวเหมิงเพื่อนร่วมทีมดีจริงๆ!
จากนั้นเขาก็จับข้อมือหยุนชิงเหมิงและตรวจชีพจรของเธอ
เขาไม่เพียงแต่อยากตรวจสอบว่ายุนชิงเมิ่งได้รับอันตรายจากแมลงกู่หรือไม่ แต่ยังใช้โอกาสนี้เรียนรู้เกี่ยวกับพิษในร่างกายของเธอด้วย
ก่อนหน้านี้ ซูซื่อหมิงอยู่ในโบสถ์แห่งแสงและไม่ได้แสดงมานาน ส่วนใหญ่เพราะพิษในร่างกาย
ครั้งก่อนเขาบอกว่าเขาสามารถรักษาพิษได้ ซึ่งทําให้ซูซื่อหมิงตัดสินใจเริ่มแผนก่อนกําหนด
หลังจากเวลานาน เขาปล่อยหยุนชิงเมิ่ง แสดงสีหน้าผ่อนคลาย
“เป็นยังไงบ้าง?”
ซูชิงถามด้วยความเป็นห่วง
“เพราะหนอนกู เส้นลมปราณหัวใจของฉันเสียหายบ้าง แต่ไม่ร้ายแรงอะไร”
เสี่ยวเฉินกล่าว
“ดีแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูชิงรู้สึกโล่งใจ
ขณะที่ซูชิงกับซูเสี่ยวเหมิงไม่ได้สนใจ เสี่ยวเฉินก็ลดเสียงลง “ป้า พิษในร่างกายของป้าไม่ร้ายแรงนะค่ะเมื่อเรากลับไป เดี๋ยวฉันจะล้างพิษให้” “
หืม?” โอเค ดวงตาของหยุน
ชิงเมิ่งกระพริบซูซื่อหมิงเคยพูดเรื่องนี้กับเธอมาก่อน และเธอก็รู้สึกสงสัยอยู่ครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้ที่เซียวเฉินพูดแบบนั้นอีกครั้ง เธอก็ยิ่งเชื่อมากขึ้น
มันสามารถรักษาพิษได้จริงหรือ?
“ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง”
เซียวเฉินพูดอีกไม่กี่คํา และเมื่อเห็นซูชิงกับซูเซียวเหมิงกลับมา เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก
“พี่เฉิน แมลงพิษพวกนั้นยังอยู่ที่นี่ น่าขยะแขยง…… เราจะออกจากที่นี่เมื่อไหร่?
“
ซูเสี่ยวเหมิงถาม
“คุณต้องถามพ่อของคุณเรื่องนี้นะ.พอเขาสอนเสร็จแล้ว ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี.”
เซียวเฉินมองซูซื่อหมิงที่อยู่ไกล ๆ แล้วพูดว่า
“แต่ละอันดูน่าเกลียดมาก บางอันถึงกับพ่นน้ําผลไม้ออกมาหลากหลายชนิด…… อืม นี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ ซูเสี่ยวเหมิงพูด พลางแกล้งอาเจียน
“เจ้าตัวแสบ อย่ามองพวกเขาเลย”
หยุนชิงเมิ่งจับมือลูกสาวคนเล็กไว้และพูดด้วยความรัก เครือข่ายนิยาย
“มาเถอะ คุยกับแม่ อย่าไปสนใจพวกเขา”
“อืม โอเค”
ซูเสี่ยวเหมิงพยักหน้า
แม่กับลูกสาวไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว จึงมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบเซียวเฉินไม่ได้รบกวนพวกเขามากนักและจากไป
“เฉิน พื้นที่นี้ดูกว้างมากเลยนะ”
ไป่เย่เพิ่งเดินเล่นรอบๆ แล้วพูดว่า
“มันใหญ่กว่าเกาะกาตะไหม?”
เสี่ยวเฉินถาม
“ไม่ และไม่มีทางเปรียบเทียบได้…… ที่นี่ถูกปรมาจารย์นามาสะทําให้วุ่นวาย มีแมลงเต็มไปหมด
“
ไป่เย่ส่ายหัว
“สถานที่ที่ดีสมบูรณ์แบบ แต่สุดท้ายก็เป็นแบบนี้…… ถ้าวันหนึ่งฉันมีพื้นที่แบบนั้น ฉันจะจัดให้ดีแน่นอน “
เราควรจัดการยังไงดี?”
เจ้าปีศาจเก่าถามด้วยความสงสัย
“มันไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัยเหรอ?”
“เจ้าเจ้าแก่ คุณไม่เข้าใจเลยเพราะมันเป็นพื้นที่ของฉันเอง งั้นก็ขึ้นอยู่กับพวกเราใช่ไหม? เมื่อถึงเวลานั้น เชิญสาวงามหลายร้อยคน ทุกคนสวมชุดหีปาวที่มีรอยผ่ายาวถึงต้นขา ทุกคนล้อมรอบคุณ……
ลองคิดถึงชีวิตนั้นดูสิ—มันต้องวิเศษแค่ไหน ไป่เย่จินตนาการถึงมัน
“หืม?”
เมื่อได้ยินคําพูดของไป่เย่ ดวงตาของปีศาจเจ้าแก่ก็สว่างวาบขึ้น
“ดูเหมือนจะดีนะ แต่…… ทําไมต้องใส่กางเกงในลีก? ไม่ดีกว่าหรือถ้าไม่ใส่เสื้อผ้า? “
อะไรดีนักหนา?แค่ดูไปทั้งวันแล้วก็พอแล้ว…… บางครั้งก็โอเค
“
ไป่เย่ส่ายหัว
“ลองคิดดูสิ ชีวิตที่เต็มไปด้วยไวน์และเนื้อ…… ถึงจะให้เทพเจ้ากับฉัน ฉันก็ไม่แลกหรอก “
ใช่ ใช่”
เจ้าปีศาจแก่พยักหน้าอย่างแรง
“……”
ฟังบทสนทนาของพวกเขา เซียวเฉินถึงกับพูดไม่ออกสองคนนี้ด้วยกันคงไม่คุยเรื่องอื่นอีก
“จริง ๆ แล้ว มันไม่จําเป็นต้องเป็นความสุขเสมอไป”
ทันใดนั้น อัลเลนก็ขัดขึ้น
“หืม?” อ้อ ใช่ เหล่า ฮั่วมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้…… ที่ดินของตระกูลเสี่ยวในปัจจุบันเคยเป็นสถานที่ยอดนิยม ที่ซึ่งเขาเลี้ยงกลุ่มหญิงสาวสวย
ไป่เย่คิดอะไรขึ้นมาอย่างกะทันหันและพูดกับเจ้าปีศาจแก่
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันอยู่กับพี่เฉิน และเราทั้งคู่ก็ตกใจมาก…… เมื่อพูดถึงการเล่น Old Fire รู้วิธีเล่นจริง ๆ “
เฮ้ นายชมฉันเกินไปแล้ว”
อัลเลนรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยและประสานมือทักทาย
เสี่ยวเฉินนึกถึงฉากนั้นและหัวเราะตามจริง ๆ แล้ว เขากับไป๋เย่ตกใจจริง ๆ
“แต่คุณรู้ไหม มันก็เพราะฉันเคยมีมันมาก่อน ฉันถึงรู้สึกว่ามันไม่มีความหมายและไม่สุขใจ…… ต่อมา ฉันถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะไม่แยกทางกันเหรอ?
อัลเลนส่ายหัว ถอนหายใจ
“ปกติแล้ว มีแต่คนที่เคยเป็นเจ้าของเท่านั้นที่มีสิทธิ์บอกว่ามันน่าเบื่อ…… ส่วนใหญ่แล้ว เรายังไม่มี และเราหวังว่าจะมีแต่ถ้าเราคุยกันอีกวัน มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก ไป่เย่พูดพร้อมรอยยิ้ม
“เช่น เงิน เราไม่ได้ขาดเงินสด แล้วมันมีประโยชน์อะไร? มันก็แค่ชุดตัวเลขเท่านั้นเอง”
“เสี่ยวไป๋ ทําไมฉันรู้สึกเหมือนเธอเป็นแค่แวร์ซาย……”
เสี่ยวเฉินมองไป่เย่แล้วพูด
“ไม่ ๆ มันก็เป็นแบบนี้แหละ”
ไป่เย่ส่ายหัว
“ฉันหวังจริง ๆ ว่าฉันจะมีกลุ่มสาวสวย และสักวันหนึ่ง หลังจากสนุกและไร้กังวล ลูกชายผู้หลงทางจะกลับไปเป็นคน…… อยู่ข้างมู่เหยาของฉันและใช้ชีวิตทั้งชีวิตที่นั่น “
น่าเสียดายจริง ๆ”
เซียวเฉินเล่นโทรศัพท์แล้วพูดว่า
“คุณเสียใจเรื่องอะไร?”
ไป่เย่ตกใจมาก
“น่าเสียดายที่คุณพูดประโยคสุดท้าย ดังนั้นพลังของการบันทึกนี้จึงไม่มากนัก…… ฉันยังคิดจะฟังมู่เหยาด้วย
“
เซียวเฉินพูดพลางโบกโทรศัพท์
“ถ้าเธอบอกว่าเธอได้ยินทุกอย่าง เธอควรโกรธหรือปลอบใจ?” น่าเสียดายจริง ๆ “
ชิบหาย เฉิน นายไม่ยุติธรรมเลย!ทุกคนคุยโม้ แล้วนายอัดไว้จริง ๆ เหรอ?”
ดวงตาไป๋เย่เบิกกว้าง
“ถ้าเธอยังทําแบบนี้ต่อไป เธอจะไม่มีเพื่อน……”
“เฮ้ ถ้าเธอแค่โม้ กลัวมู่เหยาจะได้ยินเหรอ?”
เซียวเฉินถามพร้อมรอยยิ้ม
“เฉิน ฉันผิดเองเราลบบันทึกเสียงได้ไหม?”
ไป่เยทําหน้าสงสาร
“ผู้ชายคนไหนจะไม่จินตนาการถึงมันพร้อมกันล่ะ?”
“ใช่เลย การมีภรรยาและสนมหลายคนไม่ใช่ความฝันของผู้ชายทุกคนใช่ไหม? ไม่เป็นไรเสี่ยวไป๋ กล้าพูดความฝันของตัวเองนะ ฉันสนับสนุนเธอ ปีศาจเจ้ากล่าว
“สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องการมีภรรยาหลายคนและสนมหลายคน…… มีหลายสิบหรือแม้แต่หลายร้อย เซียวเฉินแซว
“งั้นสามพระราชวัง หกราชสํานัก และพระชายาเจ็ดสิบสองคนจึงเป็นเรื่องปกติ…… การมีพื้นที่ก็เหมือนเป็นเจ้านายของพื้นที่นั้นใช่ไหม? นั่นไม่ต่างจากจักรพรรดิโบราณ
“ปีศาจเจ้าแก่พูดต่อ
“เจ้าเจ้าแก่ พอเถอะคุณเป็นโสดแก่ จะพูดอะไรก็ได้…… ฉันมีแฟนอยู่แล้ว
“
ไป่เย่รีบพูด
“งั้นคุณก็มีแฟนแล้ว แล้วพูดเรื่องไร้สาระอะไร……
“เจ้าเจ้าปีศาจแก่พูดอย่างดูถูก
“ทุกคนเป็นผู้ชาย ฝันถึงมัน”
ไป่เย่มองอย่างหมดหนทางและหันไปมองเซียวเฉินอีกครั้ง
“เฉิน ลบมันได้ไหม?”
“โอเค ไม่บันทึกเสียงน……
“
เสี่ยวเฉินพูดอย่างหงุดหงิด
“ฉันประมาทขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“อืม ไม่ใช่”
ไป่เย่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“คนที่อัดวิดีโอสั้น ๆ ระหว่างแชท และคนที่แคปหน้าจอแชทในกลุ่ม ก็ประมาทไม่ต่างกัน…….”
ขณะที่พวกเขาพูดพร่ํา ซูซื่อหมิงก็คุยกับหลุนเว่ยจบ
“โอเค เราออกจากที่นี่ได้แล้ว”
ซูซื่อหมิงเดินเข้ามาและพูดว่า
“เย้ ในที่สุดฉันก็ได้ออกจากที่นี่ที่ถูกสาปแล้ว”
ซูเสี่ยวเหมิงตื่นเต้นมาก
“ไปกันเถอะ รีบไป”
“หลุนเว่ย โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ”
ซูซื่อหมิงมองหลุนเว่ยแล้วพูด
“ขอให้มั่นใจได้เลยครับ คุณซู”
หลุนเว่ยกล่าวด้วยความเคารพ
“ฉันจะทํางานที่คุณมอบหมายให้เสร็จโดยเร็วที่สุด”
“อืม ฉันจะรอข่าวของเธอ”
ซูซื่อหมิงพยักหน้าเมื่ออาจารย์มาซาตายแล้ว การปล่อยให้หลุนเว่ยดูแลที่นี่ดูจะเป็นทางเลือกที่ดี
“ว่าแต่ ฉันจะไปดูว่าชายแก่คนนั้นตายหรือยัง ……ไม่ตาย”
เสี่ยวเฉินนึกขึ้นได้บางอย่างเขามีจุดประสงค์เล็ก ๆ สําหรับทริปนี้ แต่ลืมไปก่อนหน้านี้
“หืม?”
ซูซื่อหมิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า
“ฉันควรไปดูหน่อยฉันจะไปกับคุณ”
“ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอกฉันจะไปเองแล้วกลับมาเร็ว ๆ นี้”
หลังจากพูดจบ เซียวเฉินก็เดินเข้าไปข้างใน
เขาเดินเข้าไปในอาคารและได้กลิ่นเนื้อย่างไหม้…… กลิ่นเหม็นมาก
เขาเหลือบมองมันและไม่สนใจจะมองต่อเขาคลานออกมาทางรูที่แตกใกล้ๆ และหยิบกุญแจเลือดกับคริสตัลเลือดออกจากแหวนกระดูก
วินาทีถัดมา เขาเปิดใช้งาน ‘เทคนิคแห่งความโกลาหล’ ส่งพลังภายในเข้าสู่หินคริสตัลเลือดหลังจากแปลงร่าง มันเข้าสู่ช้อนเลือด
สวิช
ร่างของเซียวเฉินหายไปจากที่ที่เขายืนอยู่
“ราตรีสวัสดิ์…… มันออกมาแล้ว เซียวเฉินมองป่ามืดมิดรอบตัว จิตใจของเขาดีขึ้น และเขาก็ออกมาจากพื้นที่อิสระนั้น!
นี่คือโลกภายนอก!
“มันได้ผลนะ ฮ่าๆ มันได้ผลจริง ๆ!”
เซียวเฉินดีใจมากเมื่อมองไปที่กุญแจเลือดในมือ มันเป็นสิ่งดี เป็นของมีค่าจริง ๆ
สมบัตินี้สามารถเดินทางข้ามพื้นที่ได้อย่างอิสระ …… เยี่ยมมาก!
“นอกจากการเดินทางข้ามอวกาศแล้ว เราจะใช้สิ่งนี้ค้นหาพื้นที่อิสระได้ไหม……”
ความคิดอีกอย่างผุดขึ้นในใจเซียวเฉิน: ตราบใดที่มีพื้นที่อิสระ มันก็สามารถเดินทางผ่าน……ได้ ถ้าคุณไม่สามารถเดินผ่านได้ นั่นหมายความว่าคุณไม่มีพื้นที่อิสระใช่ไหม?
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะค้นพบพื้นที่อิสระหลายแห่งใช่ไหม?
คิดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเฉินก็ยิ่งตื่นเต้น รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนมีพรสวรรค์จริง ๆ ที่คิดเรื่องนี้ได้
“สิ่งนี้ ในมือของตระกูลเลือด มันคือไข่มุกสมบัติที่เต็มไปด้วยฝุ่นจริง ๆมันใช้แค่เครื่องมือสําหรับเดินทางข้ามอวกาศ……”
เสี่ยวเฉินพึมพําขณะที่ร่างของเขาหายไปอีกครั้ง
เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง และอยู่ที่เดิมเหมือนเดิม
“ตราบใดที่มันได้ผล…… เสี่ยวเฉินกังวลว่าซูซื่อหมิงกับคนอื่น ๆ จะรอนานเกินไป จึงไม่ได้พยายามต่อเขากลับผ่านรูใหญ่และออกจากอาคารอีกครั้ง
“ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว ไม่มีทางรอดได้หรอก…… ไปกันเถอะ “
โอเค”
ซูซื่อหมิงพยักหน้า และกลุ่มก็ออกไป
หลุนเว่ยเป็นคนไปส่งเขาเอง ดังนั้นจึงไม่มีแมลงพิษโจมตีเหมือนตอนที่เขามาถึง
ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็ปรากฏตัวข้างก้อนหินใหญ่ ก้าวเข้าสู่โลกภายนอก