by 
เพราะอย่างที่โมไป๋เพิ่งพูดไป สนามรบคือหัวใจสำคัญของชัยชนะหรือความพ่ายแพ้
กล่าวโดยละเอียดแล้ว ความสำเร็จหรือความล้มเหลวขึ้นอยู่กับว่าหลินหยุนจะสามารถเอาชนะจอมมารได้หรือไม่!
ถึงแม้ว่า “วัตถุศักดิ์สิทธิ์แท้” จะไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่หลินหยุนไม่เคยใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์แท้มาก่อน เขาจึงค่อนข้างไม่แน่ใจ เขากลัวว่าหากเขาไม่สามารถสังหารจอมมารได้ เขาจะตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก!
“เด็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก อย่ากังวลไปเลย” เซียวชิงหลงตบไหล่หลินหยุนเบาๆ
“หลินหยุน พร้อมหรือยัง?” โมไป๋มองไปที่หลินหยุน
“ตกลง งั้นไปกันเถอะ” โมไป๋โบกมือ
หลังจากนั้นไม่นาน หลินหยุน เซียวชิงหลง และลิงน้อยทั้งสี่ก็ออกจากที่นี่และรีบไปยังสนามรบ…
ภูเขามอนสเตอร์
จุดบรรจบกันของจักรวรรดิคุนหลานและเทือกเขาอสูร
กองทัพขนาดมหึมาของจักรวรรดิคุนหลาน รวมทั้งเหล่าพระและเซียนแห่งวังเงา ต่างมารวมตัวกันที่นี่ และแน่นอนว่ายังมีกำลังเสริมจากเผ่ามังกรอีกด้วย
วังมังกรทะเลเหนือ นำโดยราชามังกรแห่งทะเลเหนือ รับผิดชอบแนวหน้าของจักรวรรดิคุนหลาน
ในฐานะสมาชิกของวังเงา ม่อชิงจึงอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน
ในขณะนั้น ร่างสองร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า นั่นคือจักรพรรดินีคุนหลานและเจ้าแห่งวังเงา
อาณาจักรคุนหลานร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าและลงจอดต่อหน้าฝูงชน
“ทุกคน ครั้งนี้เป้าหมายของเราคือการกำจัดเผ่าพันธุ์สัตว์ประหลาดให้หมดสิ้นไป!”
“ทหารทุกนายแห่งจักรวรรดิคุนหลาน จงตามข้าไปสังหารภูเขาอสูร!!!”
จักรพรรดินีคุนหลานทรงออกพระราชดำรัสอย่างชัดเจน
“ฆ่า ฆ่า ฆ่า!”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนสังหารอันน่าสะพรึงกลัวของชิโป ทหารนับพันก็พุ่งตรงไปยังภูเขาอสูร!
“ชาโดว์ฮอลล์ ตามข้ามาจากแนวรบทางอากาศ โจมตี!”
เจ้าแห่งวังเงาได้นำกองทัพของวังเงาบุกโจมตีเทือกเขาอสูรจากทางอากาศ
“เหล่าแม่ทัพแห่งวังมังกรเป่ยไห่จงปฏิบัติตามคำสั่ง ยกเว้นพวกที่เหลืออยู่ จงตามข้าขึ้นไปบนภูเขา!”
ราชาแห่งมังกรแห่งเป่ยไห่ได้นำกำลังเสริมและรีบขึ้นไปบนภูเขาด้วยเช่นกัน
แน่นอนว่า สมาชิกอีกครึ่งหนึ่งของวังมังกรทะเลเหนือ นำโดยผู้อาวุโสสูงสุดแห่งวังมังกรทะเลเหนือ ทำหน้าที่เฝ้ารักษาชายแดนอยู่ที่นี่
…
เมื่อกองทัพบุกเข้าไปถึงขอบเทือกเขาอสูรกาย พวกเขากลับไม่พบร่องรอยของอสูรกายใดๆ เลย
“เผ่าอสูรไม่ได้อยู่ที่ชายแดน ทำให้กองทัพของเผ่าอสูรไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเราได้หรือ?”
“ใช่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
“พวกเหยาจู่ไม่ได้จัดตั้งการต่อต้านงั้นหรือ? แล้วยาอะไรที่ขายอยู่ในกระบอกน้ำเต้าของพวกเหยาจู่ล่ะ?”
เหล่าพระสงฆ์แห่งจักรวรรดิคุนหลานดูเหมือนจะงุนงงกันหมด
“ฝ่าบาท เราควรทำอย่างไรต่อไปดี? หรือว่าเหล่าอสูรกายได้กระจัดกระจายและซ่อนตัวไปแล้ว? ฝ่าบาททรงประสงค์ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปค้นหาด้วยสัมผัสทางจิตวิญญาณหรือไม่?” เซียนจากอาณาจักรคุนหลานถาม
“ไม่ อย่าแยกย้ายกันไป ให้เดินหน้าต่อไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้!” จักรพรรดินีคุนหลานทรงออกคำสั่ง
พื้นที่ของเทือกเขาอสูรกายนั้นกว้างใหญ่กว่าอาณาจักรใดๆ มากมายนัก
คุณรู้ไหม พื้นที่ทั้งหมดของทวีปซีเหลียนนั้นใหญ่กว่าโลกถึง 24,000 เท่า และพื้นที่ทั้งหมดของเทือกเขามอนสเตอร์นั้นใหญ่กว่าโลกถึง 4,000 เท่า
และจิตสำนึกทางจิตวิญญาณของพระภิกษุส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก แม้แต่จิตสำนึกของจักรพรรดินีคุนหลานก็ยังเทียบไม่ได้กับเทือกเขายักษ์เหล่านั้นเลย
ถ้าค้นหาเป็นกลุ่ม จะใช้เวลานานมาก แต่ถ้ากระจายการค้นหาออกไป จะมีประสิทธิภาพมากกว่า แต่เมื่อกระจายออกไปแล้ว ก็จะมีสิ่งที่ไม่รู้มากมาย นอกจากนี้ยังมีสถานที่ที่เต็มไปด้วยหมอกพิษมากมายในเทือกเขาอสูร ซึ่งแม้แต่พลังจิตก็ไม่สามารถเข้าไปได้
หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดินีคุนหลานก็ทรงนำทัพเคลื่อนทัพต่อไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้
เจ้าแห่งวังเงาบนท้องฟ้าได้นำทางทีมไปตามเส้นทางนั้น โดยสะท้อนเสียงของจักรพรรดินีคุนหลานที่อยู่เบื้องล่าง
ทั้งจักรพรรดินีคุนหลานและเจ้าสำนักแห่งวังเงาต่างปลดปล่อยสัมผัสทางจิตวิญญาณเพื่อตรวจสอบสถานการณ์รอบเส้นทางและค้นหาสัตว์อสูรที่อยู่บริเวณใกล้เคียง
…
บริเวณชายแดนของอีกสามจักรวรรดิ กองทัพก็ถูกนำเข้าไปในเทือกเขามหึมาเช่นกัน!
นอกเทือกเขาขนาดมหึมา
โมไป๋, หรงเจิ้น, รองเจ้าสำนักเหยา, หลินหยุน, เซียวชิงหลง และลิงน้อย ปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือภูเขา
“ดูเหมือนว่ากองทัพจะบุกเข้ามาแล้ว” หลินหยุนมองไปยังเทือกเขาขนาดมหึมาที่อยู่ตรงหน้าเขา
“สนามรบของเราเป็นกุญแจสำคัญ หลินหยุน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณ” โมไป๋มองไปที่หลินหยุน
“ไปกันเถอะ!” ดวงตาของหลินหยุนแน่วแน่
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังเทือกเขายักษ์โดยมีเจ้าลิงน้อยเป็นผู้นำ!
เทือกเขาอสูรนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก แม้ว่าเหล่าเซียนจะมีความเร็วที่น่าทึ่งเพียงใด ก็ต้องใช้เวลานานมากในการไปถึงใจกลางเทือกเขาอสูรด้วยความเร็วเต็มที่
เมื่อบินอยู่เหนือเทือกเขาอสูรกาย แม้จะมองไปไกลแค่ไหนก็ไม่สามารถมองเห็นด้านข้างได้
ตอนเย็น.