Categories
ระบบแวมไพร์ของฉัน

บทที่ 1574 ทริโอที่แปลกประหลาด

นับตั้งแต่ปีเตอร์มีวิวัฒนาการ การพูดคุยกับเขาเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนเป็นเรื่องที่น่าปวดหัว บุคลิกของเขาเปลี่ยนไป แต่ดูเหมือนว่าการเป็นอันเดดทำให้สูญเสียเซลล์สมองบางส่วนที่นี่และที่นั่น

“ปีเตอร์ คุณต้องอธิบายให้ฉันฟังนะ… ทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องเกิดขึ้นล่ะ เธอบอกตัวเองว่าฉันถูกฝังอยู่ใต้ปราสาทตระกูลที่สิบ ฉันหมายถึง ที่นี่คือปราสาทแห่งที่สิบ?”

ปีเตอร์มองดูเขาโดยบอกว่าเขาไม่ได้โง่ขนาดนั้นจริงๆ แน่นอน เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ปราสาทตระกูลที่สิบ

“ควินน์ เมื่อฉันให้สัญญา ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ” ปีเตอร์เริ่มออก “ตอนที่ฉันบอกว่าฉันจะอยู่ข้างหลุมฝังศพของคุณ และให้แน่ใจว่าไม่มีใครเอามันไปหรือทำอะไรกับคุณในขณะที่คุณหลับ ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ ดังนั้นฉันจึงอยู่เคียงข้างคุณ

“เมื่อถึงจุดหนึ่ง มีสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้นขณะที่เราอยู่ที่นั่น ทันใดนั้น คุณกับฉันถูกเคลื่อนย้ายหรืออะไรบางอย่าง และตอนนี้เราอยู่ที่นี่ในอพาร์ตเมนต์นี้ เท่านั้นที่ฉันรู้ เรื่องราวที่เหลือก็มากเท่าที่คุณรู้”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ควินน์รู้ว่าการตั้งถิ่นฐานทั้งหมดสามารถเคลื่อนย้ายไปยังตำแหน่งอื่นได้ นั่นคือวิธีที่เขาย้ายมันไปยังที่ตั้งใหม่ของนิคมแวมไพร์ อย่างไรก็ตาม มีใครบางคนสามารถเทเลพอร์ตทั้งสองคนโดยที่ปีเตอร์ไม่รู้จริงๆ ได้ไหม?

“แล้วมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร แล้วคุณอยู่ที่นิคมแวมไพร์มานานแค่ไหนแล้ว แล้วคุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว” กวินถาม

อีกครั้งหนึ่ง ปีเตอร์เพียงแค่ยักไหล่ของเขา

“คุณหมายความว่าคุณไม่มีความคิด? ปี, วัน, สองวัน… คุณไม่มีอะไรจะทำ อย่างน้อยคุณสามารถนับวันที่ผ่านไปได้โดยการลากเส้นในห้องหรือสิ่งที่บ่งบอกว่าวันหนึ่ง หลังพระอาทิตย์ตกดินทุกครั้ง” ควินน์ถอนหายใจ

“เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกของมัน ถ้าดวงอาทิตย์ขึ้นหรือลง มันอาจจะยาวกว่าบนโลกก็ได้ และฉันบอกคุณแล้วว่าฉันยืนอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องคุณ ควินน์ เป็นอะไรที่เข้าใจยากจริงๆ” ฉันพูด?” ปีเตอร์ ได้ตอบกลับ

“แล้วคุณไม่ได้ออกไปข้างนอกหรือพยายามเปิดประตูตรงนั้นตรงนั้นเหรอ” ควินน์ชี้ไปที่โถงทางเดินไปทางประตู “เพื่อดูว่าเราอยู่ที่ไหน ปีไหน หรือค้นหาอะไรเกี่ยวกับโลกภายนอก”

เมื่อปีเตอร์ส่ายหัวหลังจากได้ยินคำพูดของควินน์ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ออกจากตำแหน่ง ในทางหนึ่ง ควินน์ค่อนข้างทึ่งกับความมุ่งมั่นของเขา แน่นอนว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถทำได้ หรือเขาจะต้องบ้าไปแล้ว

เนื่องจากการพูดคุยกับปีเตอร์ไม่ได้ทำให้เขาไปไหนเลย มีอีกคนหนึ่งที่อยู่กับควินน์ที่เขาสามารถคุยด้วยได้ คือคนที่ปลุกเขาให้ตื่น

‘เรย์ คุณอยู่ที่นั่นใช่ไหม? คุณได้ยินทุกอย่างที่ฉันถาม คุณช่วยทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้ไหม? คุณมีสติในขณะที่ฉันหลับ? กวินถาม

ก่อนที่จะต่อสู้กับ Graham แต่ทันทีที่ได้รับคริสตัลรังและอัพเกรดระบบของเขา เขาจำได้ว่า Ray ได้ตื่นขึ้นจากสิ่งที่เขาหลับใหล

‘ฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่..แต่ฉันต้องบอกคุณบางอย่าง ฉันไม่ได้อยู่ในระบบในขณะนี้’ เรย์ ได้ตอบกลับ

‘ไม่อยู่ในระบบ? เดี๋ยวก่อน เป็นไปได้ยังไง? ตอนนี้คุณพูดได้อย่างไร?’ กวินถาม

‘ฉันไม่เข้าใจสถานะปัจจุบันของฉันด้วยซ้ำ ไม่เข้าใจคริสตัลหรือพลังที่พวกมันมีเลยแม้แต่น้อย ฉันแค่รู้ว่าฉันเข้มแข็งและก็เท่านั้น’ เรย์ ได้ตอบกลับ ‘แต่ถ้าคุณต้องการคำตอบ ฉันจะให้คำตอบคุณ หนึ่งที่ฉันคิดว่าเหมาะสม ฉันเชื่อว่าพลังของผลึกรังแรกนำฉันกลับมา นั่นคือสติของฉัน

‘อย่างไรก็ตามคริสตัลรังที่สองที่คุณดูดซึม คุณเท่านั้น

ต้องการพลังงานเพียงเล็กน้อย และอนุญาตให้ฉันใช้ส่วนที่เหลือได้ และเมื่อคริสตัลถูกดูดกลืนจนเต็ม ฉันพบว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ฉันเชื่อว่าเป็นพื้นที่เงาของคุณ อย่าถามฉันว่าพลังเงาของคุณทำงานอย่างไร หรือเหตุใดจึงเกิดขึ้น

‘แต่จำไว้ว่าพลังของเงานั้นค่อนข้างพิเศษ ต้นกำเนิดของมันเกือบจะลึกลับพอๆ กับต้นกำเนิดของความสามารถทั้งหมดที่มนุษย์รู้จักมาจนถึงทุกวันนี้’

จริงๆ แล้ว ควินน์ก็ไม่สามารถเอาหัวไปปิดไว้ได้เหมือนกัน แต่เรย์อยู่ในพื้นที่เงาของเขา ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่? เขามีร่างกายอยู่ในนั้นหรือไม่?

‘ไม่ฉันไม่ทำ; แค่จิตสำนึกของฉันก็เคลื่อนไปที่นั่น แม้ว่าฉันจะมีพลังเพียงเล็กน้อยก็ตาม คล้ายกับที่ฉันให้คุณเข้าถึงมันผ่านระบบ และฉันได้ใช้มันเพื่อสร้างบ้านเล็ก ๆ ที่สวยงามในสัตว์เลี้ยงมังกรของคุณที่คุณมีกับคุณ’ เรย์ ได้ตอบกลับ

‘มังกร..สัตว์เลี้ยง?’

ตอนนั้นเองที่ Quinn ตระหนักว่า Ray กำลังพูดถึงสัตว์ร้ายระดับ Demon ที่ Quinn วางไว้ในเงาของเขา ถ้าสิ่งที่เรย์พูดเป็นความจริง ตอนนี้จิตสำนึกของเรย์ก็อยู่ในสัตว์เลี้ยงระดับปีศาจ

‘ไม่นะ…’ ควินน์คิดในขณะที่เขานึกอะไรขึ้นได้

“ซันนี่กับสาวน้อยคนนั้น! พวกเขาทั้งคู่อยู่ในเงามืดกับฉัน และฉันไม่เคยปล่อยพวกเขาไปเมื่อพวกคุณทำให้ฉันหลับไปชั่วนิรันดร์” ควินน์พูดออกมาดังๆ ว่าเขาประหลาดใจมาก

ทันทีที่คิดออก Quinn ก็ยื่นมือออกมาและใช้ทักษะล็อคเงาเพื่อปล่อยมือออก แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่เหมือนเดิม แต่บางทีพลังเลือดของเขายังคงดีขึ้น พลังเงาที่เขาเรียนรู้ที่จะใช้ เขาสามารถใช้มันได้ทั้งหมด

“ว้าว” ได้ยินเสียงของหญิงสาวทันที น้ำตาของเธอออก เธออายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ เป็นเรื่องยากสำหรับควินน์ที่จะบอก แต่เขารู้อย่างหนึ่งว่า เด็กผู้หญิงคนนั้นอายุเท่ากันกับตอนที่เขาพาเธอไปอยู่ในเงามืด

‘แม้แต่ล็อคเงาก็หยุดสิ่งต่าง ๆ หรือเวลาก็เดินช้าลงที่นั่นเช่นเมื่อฉันดักการโจมตีในความสามารถของฉันหรือไม่’ ควินน์คิดแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากังวลเพราะถึงแม้มินนี่จะเคลื่อนไหว แต่ก็ดูไม่เหมือนซันนี่ที่อยู่ข้างๆ เธอเลย

ควินน์คุกเข่าลงสังเกตคนหลัง เธอถูกทารุณและดูแย่พอๆ กับตอนที่เกรแฮมมีเธออยู่ในมือ Quinn รอให้ Minny ใจเย็นลงเพื่อที่เขาจะได้คำตอบจากเธอเพราะมีการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่ง

มันเป็นความจริงที่ว่าเธอไม่ได้กลิ่นเหมือนมนุษย์อีกต่อไป แต่ตอนนี้เธอมีกลิ่นเหมือนแวมไพร์ หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ในที่สุด มินนี่ก็เปิดปากพูด

เธอพูดถึงว่าซันนี่ยังมีชีวิตอยู่แต่อ่อนแออย่างเหลือเชื่อเมื่อควินน์ดึงพวกเขาเข้าไปในพื้นที่เงา เกรแฮมทำร้ายเธอเกินกว่าจะรักษาได้ตามธรรมชาติ ปัจจุบัน เธอดื่มเลือดของมินนี่ไปบ้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์

บาดแผลบนร่างของเธอมาจากร่างมนุษย์หมาป่าของเกรแฮม ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถรักษาพวกเขาเองได้ เนื่องจากพวกเขาอยู่ในอวกาศและไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน ซันนี่จึงตัดสินใจทำบางอย่าง มันเป็นการพนัน แต่เธอคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการเอาชีวิตรอดของเด็กสาว

ในที่สุดซันนี่ก็เปลี่ยนมินนี่ แวมไพร์ไม่ต้องการเลือดเพื่อมีชีวิตอยู่ พวกเขาแทบบ้าไปเลยถ้าไม่มีมัน กลายเป็นพวกดูดเลือด อย่างไรก็ตาม ซันนี่เชื่อว่าคนที่อยู่ข้างนอกจะแก้ปัญหาได้ แต่ในที่สุด เธอก็ต้องตาย ทิ้งมินนี่ไว้ตามลำพัง

อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ได้เพื่อนใหม่ โดยอ้างว่าเธอได้พบกับมังกรและเล่นกับมันสองสามครั้ง ทั้งสองสามารถรักษาความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันได้

‘จากที่เรย์บอกฉัน เขาคงใช้ร่างมังกรมาดูแลมินนี่…ฉันดีใจที่ทุกอย่างราบรื่น ถ้าเรย์ไม่เคยฟื้นคืนสติและควบคุมมังกร มินนี่คงตายไปแล้ว’ กวินคิด.

ตอนนี้ Quinn มีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกปัจจุบัน ดังนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือการออกไปข้างนอก ควินน์ใช้อุปกรณ์เงาของเขาและวางเสื้อผ้าไว้บนร่างกายของเขา เขาตระหนักว่าชุดเลือดทั้งสองไม่มีอยู่อีกต่อไป ในเวลาเดียวกัน ถุงมือเลือดของเขาก็หายไป

สิ่งนี้น่าจะเกิดขึ้นเมื่อ Quinn แปลงร่างและตัดสินใจโจมตีครั้งสุดท้าย ทุกสิ่งที่สร้างจากเลือดบนร่างกายของเขาได้หายไป เช่นเดียวกับชุดเกราะที่อยู่ในเงาของเขา

อย่างไรก็ตาม เขามีอุปกรณ์อสูรที่เหลืออยู่ ถุงมือระดับปีศาจ และชุดเขี้ยวสีฟ้าของเขา เขาไม่ได้ติดตั้งชุดเขี้ยวสีฟ้าเพราะเมื่อออกไปข้างนอก ในตอนนี้ Quinn ไม่ต้องการความสนใจใดๆ จนกว่าเขาจะรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นและได้รับข้อมูลเกี่ยวกับสถานะของโลก

ใครจะไปรู้ บางที Travellers อาจไม่มีอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงสวมเสื้อผ้าธรรมดาที่เขาเก็บไว้

“นั่นคือพลังของอาเธอร์เหรอ?” มินนี่ถาม

“อาเธอร์? อ่า…ใช่ เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น คนที่อาร์เธอร์ดูแลเหรอ?”

ตอนนั้นเองที่มินนี่เริ่มร้องไห้อีกครั้งเมื่อเธออิ่มเอม

“เขา..เขาเข้าร่วมพวกเขา..เพราะฉัน…พวกเขาเก็บฉันไว้ และใช้ฉันต่อต้านพวกเขา…และ..และ”

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ” ควินน์พูดขณะที่เขาลูบหัวเธอ “ไม่ว่ายังไงก็ตาม Dalki กำลังตามเรามา และอาเธอร์…เขาช่วยชีวิตฉัน ฉันก็ชอบเขามากเช่นกัน อาเธอร์คงจะรักคุณมากใช่ไหม”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง Quinn รู้สึกเหมือนเขาเป็นหนี้อาเธอร์มาก แม้ว่าเขาจะทำทุกอย่างแล้วก็ตาม แต่เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา เธอไร้เดียงสา แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถทำสิ่งหนึ่งได้

“เฮ้ มินนี่ เธอบอกฉันว่าอยากหาแม่ของเธอใช่ไหม งั้นเราไปตามหาเธอกันเถอะ ฉันสัญญาว่าฉันจะปกป้องเธอจนกว่าเราจะหาแม่เธอเจอ เชื่อใจฉันนะ ฉันเป็นเพื่อน ของอาเธอร์ นั่นคือเหตุผลที่เรามีพลังเหมือนกัน” กวินอธิบาย

มินนี่ยังดูกลัวแต่ตัดสินใจพยักหน้าแล้วเดินตามเขาไป

ก่อนจากไป Quinn วางซันนี่กลับเข้าไปในพื้นที่เงาของเขาในตอนนี้และจะฝังเธออย่างเหมาะสมเมื่อสิ่งต่างๆ สงบลง แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่จะออกไปที่ประตูและดูว่าโลกใหม่มีไว้สำหรับพวกเขาอย่างไร

‘Layla, Sam, Vorden, Logan พวกคุณทุกคนยังมีชีวิตอยู่ไหม’

ช่วยแชร์ด้วยค่ะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น