by 
ที่จริงแล้ว เขาได้สังเกตเหล่าศิษย์ของสามนิกายหลักมาตลอดทาง
หากเป็นเพียงสำนักใดสำนักหนึ่งที่นี่ ชูเฉินรู้สึกว่าพวกเขาอาจมีโอกาสประสบความสำเร็จ แต่ที่นี่คือการรวมตัวของยอดฝีมือจากสามสำนักใหญ่ เห็นได้ชัดว่าผู้นำระดับสูงของทั้งสามสำนักใหญ่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างมาก ดังนั้นจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่คนธรรมดาเหล่านี้จะท้าทายยอดฝีมือของทั้งสามสำนักใหญ่ได้
ดังนั้น ชูเฉินจึงไม่ได้คาดหวังอะไรกับพวกเขามากนัก ยิ่งไปกว่านั้น การหลบหนีของพวกเขาจะส่งผลกระทบต่อแผนการของเขา ดังนั้นการที่ชูเฉินไม่หยุดพวกเขาไว้ หรือแม้แต่ช่วยเหลือพวกเขา ก็ถือว่าเป็นการใจกว้างมากแล้ว
ในความคิดของชูเฉิน การที่กลุ่มนี้เชื่อฟังและเดินตามเขาไปสำรวจเส้นทางอาจจะปลอดภัยกว่า
ในขณะนั้น ชูเฉินและหวังเสวี่ยเดินไปที่มุมอีกด้านหนึ่ง โดยเว้นระยะห่างจากกลุ่มคนเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนเหล่านั้นก็ระแวงพวกเขาเช่นกัน พวกเขาสื่อสารกันทางโทรจิต แต่ไม่ส่งเสียงใดๆ เพราะกลัวว่าแผนการของพวกเขาจะถูกเปิดเผย และชูเฉินกับคนอื่นๆ จะทรยศพวกเขา
“ชูเฉิน ทำไมคุณถึงปฏิเสธพวกเขาล่ะ?” หวังเสวี่ยถามชูเฉิน เธอรู้สึกว่าพฤติกรรมของชูเฉินนั้นค่อนข้างเข้าใจยาก แต่เพื่อเป็นการสนับสนุนเขา เธอจึงยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา
หลังจากได้ยินคำพูดของหวังเสวี่ย ชูเฉินเหลือบมองเธอ ความรู้สึกของเขาสับสน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าหวังเสวี่ยจะยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาในสถานการณ์เช่นนี้
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหวังเสวี่ยเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขาแล้ว เขาก็จะเลือกที่จะปกป้องเธอด้วยเช่นกัน เมื่อมีเขาอยู่ตรงนั้น เขาจะไม่ยอมให้หวังเสวี่ยประสบอุบัติเหตุใดๆ อย่างเด็ดขาด
“เพราะพวกเขาอ่อนแอเกินไป จึงสู้ศิษย์ของสามสำนักใหญ่ไม่ได้ ดังนั้นต่อให้พวกเขาคิดจะจัดการกับคนเหล่านั้น ก็เสียเวลาเปล่า!”
ชูเฉินเหลือบมองกลุ่มคนเหล่านั้น จากนั้นจึงส่งเสียงบอกหวังเสวี่ย
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หวังเสวี่ยก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด อย่างไรก็ตาม ในความคิดของเธอ เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอจะประสบความสำเร็จหรือไม่หากไม่ลองทำดู? แต่ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก
ส่วนว่าพวกเขาจะหนีรอดไปได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับชะตากรรมของพวกเขา
ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินทางไปกับชูเฉิน เธอก็ถือว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมทาง ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถทิ้งเขาไปได้ แม้ว่าเขาจะตัดสินใจผิดพลาดก็ตาม เธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะอยู่เคียงข้างเขา ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากพฤติกรรมของฟางเปียวเมื่อครู่นี้ หวังเสวี่ยรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่สามารถทำอะไรใหญ่โตได้ เพราะเขาหันมาต่อต้านเธอทันทีที่การตัดสินใจของเขาไม่เป็นที่ยอมรับ
นั่นเป็นความคิดที่แคบเกินไปจริงๆ
อย่างที่สุภาษิตกล่าวไว้ ผู้ที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่จะไม่สนใจเรื่องเล็กน้อย
ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ฝ่ายเดียวกันแล้ว แม้ว่าชูเฉินและหวังเสวี่ยจะไม่เห็นด้วยกับแผนการของพวกเขา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องหันมาต่อต้านพวกเขาโดยตรง เพราะการต่อต้านจะทำให้แผนการของพวกเขาเสียหายอย่างหนัก
ถ้าหวังเสวี่ยอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฟางเปียว เธอคงไม่ตัดสินใจโง่ๆ แบบนั้น
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาคุณออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยแน่นอน!” ในขณะนั้น ชูเฉินเห็นว่าหวังเสวี่ยไม่พูดอะไร จึงคิดว่าหวังเสวี่ยกำลังกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ จึงปลอบโยนเธอ
แม้ว่าชูเฉินจะไม่ได้เปิดเผยแผนการของเขา แต่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเขาสามารถพาหวังเสวี่ยกลับมาได้อย่างปลอดภัย เพราะรู้ว่ายังมีผู้เชี่ยวชาญระดับเทพราชาอยู่ในกระโจมสวรรค์ลับของเขา
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป
“ฉันต่างหากที่ควรเป็นคนพูดแบบนั้น!” หวังเสวี่ยกลอกตาหลังจากได้ยินชื่อของชูเฉิน และพูดขึ้น ในความคิดของเธอ เธอแข็งแกร่งกว่าชูเฉิน ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องพาชูเฉินออกไป
ดังนั้นเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ชูเฉินพูด เธอก็พูดไม่ออก
ชูเฉินเอามือแตะจมูกอย่างเขินอายครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ในเมื่อเธออยากรับผิดชอบเรื่องนี้ ก็ปล่อยให้เธอรับผิดชอบไปเถอะ
เมื่อเผชิญกับอันตรายที่แท้จริง เมื่อเขาลงมือแล้ว ชายคนนี้ย่อมรู้โดยธรรมชาติว่าใครแข็งแกร่งกว่าและใครอ่อนแอกว่า
อย่างไรก็ตาม ชูเฉินก็ยังไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น เพราะเขากลัวตาย
“เอาล่ะ เรามาประหยัดพลังงานกันก่อนดีกว่า ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นบ้าง!”
ในขณะนั้น หวังเสวี่ยพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงแสดงออกถึงความกังวลอยู่บ้าง
คำพูดของฟางเปียวยังคงติดอยู่ในใจเธอ เธอรู้สึกว่าพรุ่งนี้คงจะไม่สงบสุข
“ตกลง!” ชูเฉินพยักหน้าทันที แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับหวังเสวี่ย แต่เขาก็พูดอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ในตอนนี้ เพราะหวังเสวี่ยได้ตัดสินไปแล้วว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ และไม่มีโอกาสที่เขาจะแสดงความแข็งแกร่งออกมาได้ในตอนนี้
“อ่า!”
ทันใดนั้นเอง มีคนในกลุ่มคนหนึ่งกรีดร้องและล้มลงกับพื้น
ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้หวังเสวี่ยตกใจ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ชูเฉินเพียงแค่เหลือบมองก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มคนเหล่านี้ต้องเริ่มลงมือตามแผนแล้ว และแผนทั้งหมดเริ่มต้นจากการที่คนคนนี้แกล้งตาย
“มีคนตาย! มีคนตาย! โอ้ ไม่นะ! มีคนตายที่นี่!”
ทันใดนั้น ทุกคนก็เริ่มตะโกนพร้อมกัน เสียงตะโกนพร้อมกันของกลุ่มคนดึงดูดความสนใจของสามสำนักใหญ่ในทันที และแน่นอน ศิษย์ที่เฝ้าประตูอยู่ก็เดินเข้ามา
เมื่อเห็นกลุ่มคนกำลังส่งเสียงดังเอะอะ เขาก็รวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์ของตนทันทีและคำรามว่า “พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ ส่งเสียงดังเอะอะแบบนี้? จะก่อกบฏหรือไง?!”
เมื่อยามประตูตะโกน ทุกคนก็ค่อยๆ หยุดตะโกน เหลือเพียงฟางเปียวที่ก้าวออกมามองยามประตูแล้วพูดว่า “มีอะไรผิดปกติครับพี่! เมื่อกี้มีคนกรีดร้องแล้วก็ตาย!”
“พวกเราทุกคนตกใจมาก จึงส่งเสียงดังออกมา”
ฟางเปียวแสร้งทำเป็นตกใจสุดขีดแล้วพูด จากนั้นก็ชี้ไปที่ “ศพ” ที่นอนอยู่บนพื้น
ศิษย์มองไปในทิศทางที่ฟางเปียวชี้ และก็เห็นคนคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น สภาพย่ำแย่มาก มองจากระยะไกลก็เหมือนตายไปแล้ว
เหตุการณ์นี้ทำให้คนเฝ้าประตูขมวดคิ้ว เขาเพิ่งรวบรวมคนได้ครบสามสิบคนและกำลังเตรียมออกสำรวจเส้นทางในวันรุ่งขึ้น แต่จู่ๆ หนึ่งในนั้นก็เสียชีวิตไป
“เขาตายได้อย่างไร” ผู้เฝ้าประตูถามพลางขมวดคิ้ว
“เราไม่รู้ มันเกิดขึ้นกะทันหันมาก!” ฟางเปียวส่ายหัวหลังจากได้ยินสิ่งที่คนเฝ้าประตูพูด แล้วจึงพูดขึ้น