by 
“ผมชื่อจื่อถง ผมจะตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยชีวิตผมไว้แน่นอน ท่านรับจี้หยกชิ้นนี้ไว้เป็นเครื่องหมายแห่งความกตัญญูของผมเถอะ”
จื่อถงหยิบจี้หยกออกมาแล้วยื่นให้หลินหยุน
“ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่ได้เก็บคุณไว้เพื่อเป็นการตอบแทน” หลินหยุนส่ายหัว
“คุณต้องรับมัน!”
จื่อถงคว้าแขนของหลินหยุน จากนั้นก็เปิดมือของหลินหยุนออก แล้วใส่จี้หยกเข้าไปในมือของหลินหยุน
“บุคลิกของคุณแตกต่างจากเธอมากทีเดียว” หลินหยุนยิ้มอย่างเศร้าๆเล็กน้อย
“ฉันเป็นอย่างที่ผู้หญิงที่คุณพูดถึงจริง ๆ เหรอ?” จื่อถงมองหลินหยุนด้วยดวงตาสวยคมที่แฝงด้วยเสน่ห์พิเศษ
“คล้ายกันมาก แต่น่าเสียดายที่… ผมไม่สามารถพบเธอได้อีกแล้ว” หลินหยุนก้มหน้าลง
“งั้นมองมาที่ฉันอีกสักสองสามครั้งสิ” ซีตงกล่าว
หลินหยุนเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพึมพำว่า “งั้นเราลองดูกันอีกครั้งเถอะ บางทีเราอาจจะไม่ได้เห็นมันอีกในอนาคต”
หลินหยุนสามารถช่วยเธอได้ แต่เขาช่วยหวังเสวี่ยไม่ได้ในตอนนั้น…
หลังจากนั้นสักพัก
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ ระวังตัวด้วยนะ อย่ากลับมาที่ซินเฉิงอีกเลย ทางที่ดีที่สุดคืออย่ากลับมาที่ดินแดนบรรพบุรุษเลย เจ้าเป็นเอลฟ์สาวที่งดงามและมีเสน่ห์ การไปที่ดินแดนบรรพบุรุษนั้นอันตรายเกินไป” หลินหยุนกล่าว
“ฉันจะตอบแทนคุณ โปรดจำชื่อฉันไว้!”
หลังจากซิทงพูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป บินไปยังทิศทางของพวกเอลฟ์
หลินหยุนมองดูเธอเดินจากไปจนกระทั่งเธอลับสายตาไปอย่างสมบูรณ์
“ในที่สุดเราก็ส่งเธอกลับไปได้อย่างปลอดภัย ทุกอย่างราบรื่นดี” หลินหยุนถอนหายใจ
“หลินหยุน กลับกันเถอะ” อาจารย์หวู่กล่าว
“เอาล่ะ คราวนี้ข้าจะไปรบกวนอาจารย์หวู่หน่อยแล้วกัน” หลินหยุนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม
จากนั้นทุกคนก็หันหลังกลับและเดินกลับไป
…
อีกด้านหนึ่ง
ภายในโรงแรมที่ตระกูลหวู่พักอาศัย
อู๋จุนได้สั่งให้คนไปสืบเรื่องหลินหยุนแล้ว และทำลายผลึกฮ่าวเยว่กว่า 10 ล้านชิ้นที่เหลืออยู่ในกระเป๋าของเขา เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ละเอียดที่สุดเกี่ยวกับหลินหยุน
ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องของอู๋จุน
“พ่อ…พ่อ” อู๋จุนลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนที่เดินมา
“อู๋จุน เจ้าไม่คิดจะบอกอะไรพ่อบ้างหรือ?” พ่อของอู๋จุนมองด้วยสีหน้าหม่นหมอง
ทันทีที่ได้ยินคำเหล่านั้น หัวใจของอู๋จุนก็เต้นแรงขึ้นทันที
“นี่… ผมไม่เข้าใจความหมายของพ่อเลยครับ” อู๋จุนฝืนยิ้ม
“เรื่องน่าอับอายของคุณที่ไป๋เซียงฟางแพร่สะพัดไปหมดแล้ว อ่าวโย่วเฉิง หลานชายของหลิวเยว่ถัง ได้กระจายข่าวไปทั่วทุกหนทุกแห่ง คุณยังอยากจะปิดบังเรื่องนี้จากฉันอีกหรือ?” พ่อของอู๋จุนกล่าวอย่างเย็นชา
“บ้าเอ๊ย! ฉันรู้แล้วว่าไอ้อ้าวโย่วเฉิงนี่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ!” อู๋จุนสบถอย่างโมโห
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก! เจ้าทำลายเกียรติของตระกูลหวู่ข้าด้วยการเอาผิดซินเฉิง! ตอนนี้ซินเฉิงระดมกำลังมาจากทุกทิศทุกทาง ตระกูลหวู่ข้าจึงเสียหน้าไปหมด!” พ่อของหวู่จุนดุด่าด้วยความโกรธ
พ่อของอู๋จุนพูดต่อด้วยความโกรธว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสูญเสียหินแร่ฮ่าวเยว่ไป 100 ล้านก้อน และยังสูญเสียอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงไปอีกหรือ?”
“นี่…นี่…” ใบหน้าของอู๋จุนซีดเผือด เขารู้สึกผิด
“โมโหสุดๆ!”
“ไอ้สารเลว!”
พ่อของอู๋จุนตบหน้าอู๋จุนทันที ทำให้เกิดรอยนิ้วมือชัดเจนห้ารอยบนใบหน้าของเขา
“เจ้าขยะ เจ้ายังรับมือกับผู้ฝึกฝนระดับสวรรค์ขั้นที่สองยังไม่ได้เลย แล้วใครขอให้เจ้าเอาวัตถุศักดิ์สิทธิ์แท้มาเป็นเครื่องต่อรองกัน? อีกหมื่นปีเจ้าก็คงไม่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์แท้ชิ้นใหม่หรอก!” ความโกรธของพ่อของอู๋จุนพลุ่งพล่านขึ้น
“ท่านพ่อ ครั้งนี้ตระกูลหวู่ของข้าเสียหน้าไปหมด ก็เพราะเด็กคนนั้นที่ชื่อหลินหยุนนั่นแหละ น่าจะเป็นความอัปยศของหวู่เฉิงเทียนมากกว่า” หวู่จุนกล่าวอย่างไม่เต็มใจ
“เขากล้ามาลบหลู่ตระกูลหวู่ของข้า กล้ามาเอาเงินจากตระกูลหวู่ของข้า มันช่างอุบายเหลือเกิน!” พ่อของหวู่จุนมีสีหน้าโกรธแค้นอย่างรุนแรง
“ท่านพ่อ ตัวตนและภูมิหลังของชายคนนี้อาจไม่ธรรมดาเลย เขาสามารถหาเงินได้มากมายขนาดนั้น หาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงได้ และยังเอาชนะข้าซึ่งอยู่ในระดับสองของการเข้าถึงสวรรค์ได้อีกด้วย เขาแข็งแกร่งเกินไป เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!” อู๋จุนกล่าวด้วยความเสียใจ
“คุณกำลังสืบสวนตัวตนและประวัติของเขาอยู่หรือ?” พ่อของอู๋จุนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านพ่อ พวกเรากำลังสืบสวนอยู่แล้วครับ” อู๋จุนตอบ
“ถ้าเจอข้อมูลอะไร ให้รีบมาบอกผมทันที!” พ่อของอู๋จุนกล่าว
“ใช่ ใช่ ใช่!” อู๋จุนตอบซ้ำๆ
“ถ้าหากว่าหวู่จุนมีฐานะและอิทธิพลมากจริง ๆ เจ้ากำลังสร้างปัญหาให้ตระกูลหวู่ของข้า! ต่อจากนี้ไป เจ้าจงอยู่แต่ในห้องและคิดทบทวนเรื่องนี้ ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า!”
หลังจากพ่อของอู๋จุนพูดจบ เขาก็หันหลังกลับ ปิดประตูเสียงดังแล้วจากไป
…
หลังจากที่หลินหยุนและคณะเดินทางกลับมายังซินเฉิง พวกเขาก็ตรงไปยังโรงแรมทันที
การพาเอลฟ์สาวกลับไปอาจถือได้ว่าเป็นการยุติความกังวลของหลินหยุนแล้ว