by 
ขาของท่านลอร์ดตู้กูอ่อนแรงจากการเดินทางมากจนต้องมีคนช่วยพยุงเดินโซเซกลับไปยังเมืองตู้กู
ผู้ที่ติดตามเขามาด้วยต่างก็หน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ที่รัก คุณกลับมาแล้วเหรอ?”
เมื่อตู้กู่ลั่วหยานเห็นกลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา เธอก็สั่งให้คนรับใช้เตรียมชาทันที เมื่อเห็นว่าหลายคนนั่งตัวตรงและดูงุนงง เธอก็ตกใจมาก
“เฮ้ เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?”
ตู้กู่ลั่วหยานถามอย่างระมัดระวัง
เมื่อเธอรู้ว่าพันธมิตรชิงซวนได้เอาชนะตระกูลแมน และผู้นำของพวกเขา หลินหยาง ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นเซียนโลก ความตกใจที่เธอรู้สึกนั้นยากที่จะบรรยาย
เธอไม่เคยนึกฝันเลยว่าชายหนุ่มธรรมดาๆ ที่เธอได้พบในตอนนั้น จะก้าวขึ้นมาเป็นที่เคารพนับถือของทุกคนได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้
สภาพจิตใจของตู้กู่ลั่วหยานนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง
โชคดีที่ตู้กู่หูตัดสินใจนำชาวเมืองตู้กู่เข้าร่วมพันธมิตรชิงซวน
ตราบใดที่ตระกูลตู้กูสามารถเข้าร่วมพันธมิตรและได้รับการคุ้มครองจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาก็จะไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป
พี่ชายของคุณอยู่ที่ไหน?
ท่านลอร์ดตู้กูไม่มีเจตนาที่จะตอบคำถามของตู้กูลั่วหยาน แต่กลับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อถามแทน
“ถามถึงพี่ชายฉันเหรอ? เขา…เขานั่งเงียบๆ อยู่ในศาลา…”
“เร็วเข้า พาเขามาที่นี่!”
“อ๋อ โอเค…”
ตู้กู่ลั่วหยานพยักหน้าและรีบวิ่งลงไปข้างล่างทันที
แต่ไม่นานหลังจากนั้น ตู้กู่ลั่วหยานก็พูดอย่างหมดหวังว่า “เพื่อนรักทั้งหลาย พี่เหวินบอกว่าเขาอยู่ที่นี่และขอให้ฉันมาบอกพวกคุณว่าการตามหาเขานั้นไร้ประโยชน์…”
“อะไร?”
ทุกคนต่างตกใจ
ท่านดุ๊กกู่นั่งลงและนำทัพคนของเขาไปยังศาลาทันที
ในขณะนั้น ตู้กู่เหวินยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในศาลา หลับตาเพื่อทำสมาธิ ราวกับกำลังพิจารณาถึงการบรรลุธรรม
ท่านลอร์ดดูกูจึงก้าวไปข้างหน้าทันที
“อาเหวิน! เมืองตู้กู่ของเรากำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง!”
“ท่านลอร์ดดูกูตะโกนอย่างเร่งด่วน”
“ฉันรู้!”
ดูกูถามอย่างใจเย็น
“คุณรู้?”
ทุกคนต่างตกใจ
ดูเหมือนว่าตู้กู่หูจะรู้บางอย่างและรีบพูดว่า “อาเวน หรือว่าเจ้า…เดาเรื่องทั้งหมดนี้ได้?”
ตู้กู่เหวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆ
“ที่รัก แม้ว่าฉันจะรู้จักหัวหน้าพันธมิตรหลินมานานแล้ว แต่ฉันก็รู้จักนิสัยใจคอของเขาเพียงคร่าวๆ เท่านั้น เขาเป็นคนจริงใจกับทุกคนที่เขาพบ รู้จักแสดงความกตัญญูและความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน และช่างสังเกตรายละเอียด กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของคุณจะหลอกเขาไม่ได้เลย”
ตู้กู่หูอ้าปาก
“ข้าได้เตือนเจ้าไปแล้วว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายนี้ ด้วยบุคคลทรงอำนาจอย่างเหล่าเซียนในตระกูลของเจ้า ต่อให้พวกเราอยู่เฉยๆ หัวหน้าพันธมิตรหลินก็จะตำหนิพวกเราอยู่ดี เพราะเมืองตู้กู่ของเราไม่มีสิทธิ์เข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามนี้และล่วงเกินเหล่าเซียน แต่เจ้าก็ไม่ทำอย่างนั้น กลับพยายามฉวยโอกาสจากสถานการณ์วุ่นวายเหมือนกับตระกูลทรงอำนาจอื่นๆ… ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อยเช่นนี้?” ตู้กู่เหวินกล่าวพลางหลับตา
“ผมสายตาสั้น!”
ตู้กู่หูถอนหายใจและพูดเสียงเบาว่า “ถ้าหากเราฟังท่านตั้งแต่ตอนนั้น บางทีเรื่องที่เมืองตู้กู่ของเราจะเข้าร่วมพันธมิตรอาจจะคลี่คลายได้ แต่…สุดท้ายแล้ว ทุกอย่างก็ผิดพลาดไปหมด…”
“ที่รัก ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะพูดอะไรแล้วนะ”
“มันจะไร้ประโยชน์ได้ยังไง?”
ตู้กู่หูรีบก้าวออกมาและกล่าวว่า “ข้าไปพบผู้นำพันธมิตรหลินแล้ว แต่เขาไม่เพียงแต่ปฏิเสธคำขอเข้าร่วมพันธมิตรของตระกูลตู้กู่เท่านั้น แต่ยังบอกว่าจะชำระแค้นตระกูลตู้กู่ที่พยายามฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้ พรุ่งนี้เขาจะนำคนของเขาไปสังหารหมู่ชาวเมืองตู้กู่ด้วยตัวเอง! อาเวน เมืองตู้กู่ของข้าตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง! มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะช่วยตระกูลข้าได้!”
“คุณอยากให้ผมไปขอร้องหัวหน้าพันธมิตรหลินงั้นเหรอ?”
ตู้กู่เหวินลืมตาขึ้นและพูดอย่างใจเย็น
“ตอนนี้ เจ้าเป็นคนเดียวที่มีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดกับหัวหน้าพันธมิตรหลิน อาเหวิน เจ้าเคยพบกับหัวหน้าพันธมิตรหลินก่อนสงครามและให้คำแนะนำเขามาแล้ว ตามหลักเหตุผลและศีลธรรม เจ้าคือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะไป มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถช่วยตระกูลตู้กู่ได้! เจ้าต้องไปพูดจาดีๆ กับหัวหน้าพันธมิตรหลิน มิเช่นนั้น ตระกูลของเราจะพังพินาศ!”
ตู้กู่หูเหงื่อท่วมตัวและก้าวไปข้างหน้า
ตู้กู่เหวินได้ยินเสียงนั้นจึงจ้องมองเขาอย่างไม่แยแส
หลังจากเงียบไปนาน เขาก็เริ่มพูดอย่างช้าๆ
“ขอโทษนะที่รัก ฉัน… ฉันไปแล้วนะ!”