by 
เล่ย เจ๋อ เกอ.
“อะไรนะ? หัวหน้าตระกูลแมนออกมาจากที่หลบซ่อนแล้วเหรอ? และเขามีเจตนาจะทำลายพันธมิตรชิงซวนด้วยเหรอ?”
เหาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองลงไปที่เหลยหูด้วยความไม่เชื่อ
“ใช่แล้ว ท่านเจ้าสำนัก ตระกูลแมนได้ร่วมมือกับหุบเขาฟางชุน จักรพรรดินีฉีฉี และสำนักดาบซ่อนเร้น เพื่อโจมตีพันธมิตรชิงซวน โดยได้รับการสนับสนุนจากผู้นำตระกูลแมน! ตระกูลต่างๆ มุ่งมั่นที่จะพิชิตพันธมิตรชิงซวน!”
เหลยหูประสานมือทำความเคารพแบบกำปั้น
“พันธมิตรชิงซวนถึงคราวพ่ายแพ้ และผู้นำพันธมิตรหลินก็ถึงคราวตาย!”
ใบหน้าของฮ่าวมืดลง และเขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า
“ท่านเจ้าสำนัก มีข่าวลือว่าตระกูลแมนหมายตาแร่ธาตุจำนวนมหาศาลในภูเขาศักดิ์สิทธิ์และวังที่ซ่อนอยู่ภายใน จึงได้เปิดฉากโจมตีพันธมิตรอาซูร์ แต่สิ่งที่ข้าคาดไม่ถึงก็คือ ตระกูลแมนตั้งใจจะทำลายพันธมิตรอาซูร์… นี่เป็นพันธมิตรขนาดใหญ่ที่มีสมาชิกหลายแสนคน หากถูกทำลาย มันจะสั่นสะเทือนอาณาเขตแห่งการสูญสิ้นอันเงียบสงบอย่างแน่นอน!”
“ช่วงนี้พันธมิตรชิงซวนพัฒนาเร็วเกินไป หัวหน้าพันธมิตรหลินพิจารณาแต่เพียงอุปนิสัยเมื่อรับสมัครคน ส่งผลให้พันธมิตรชิงซวนรวบรวมผู้มีความสามารถโดดเด่นจำนวนมากที่ไม่แข็งแกร่งในด้านพละกำลัง แต่มีทักษะพิเศษ บางคนโดดเด่นในอุตสาหกรรมการก่อสร้าง และบางคนเป็นเลิศในด้านการเล่นแร่แปรธาตุ ต่างจากพันธมิตรอื่นๆ ที่รับเฉพาะผู้ที่แข็งแกร่งในการต่อสู้เท่านั้น ผมคิดว่าตระกูลหม่านก็ให้ความสำคัญกับจุดนี้เช่นกัน จึงได้ลงมือต่อต้านพันธมิตรชิงซวน”
“ท่านอาจารย์ เราควรเข้าไปแทรกแซงไหมคะ?”
เหลยหูถามอย่างระมัดระวัง
“พันธมิตรชิงซวนสามารถขอความช่วยเหลือจากเราได้หรือไม่?”
เหาถาม
“เลขที่.”
เหลยหูส่ายหัว: “บางทีผู้นำพันธมิตรหลินอาจคิดว่าเขารับมือได้”
“รับมือไหวเหรอ? คุณคิดจริงๆ หรือว่าหัวหน้าพันธมิตรหลินกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเหมือนที่ภูเขาสุเมรุในครั้งนี้?”
ฮ่าวพ่นลมหายใจออกมา “หัวหน้าตระกูลหม่านเป็นเซียนโลกผู้มากประสบการณ์ เขาเข้าสู่แดนเซียนก่อนเย่หยานเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นมีพันธมิตรขนาดใหญ่หลายกลุ่มและผู้ทรงอำนาจนับล้านคนปิดล้อมภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้มีหลายตระกูลใหญ่ปิดล้อมพันธมิตรชิงซวนภายใต้การนำของเซียนโลก สถานการณ์จะเหมือนกันได้อย่างไร”
“แล้วทำไมหัวหน้าพันธมิตรหลินถึงไม่ขอความช่วยเหลือล่ะ?”
“เขาไม่ได้ขอความช่วยเหลือเพราะเขารู้ว่าเราจะไม่เข้าไปแทรกแซง ในสถานการณ์แบบนี้ ใครก็ตามที่กล้าเข้าไปเกี่ยวข้องจะต้องพบกับความหายนะ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลยหูถอนหายใจในใจแต่ก็ยังคงเงียบอยู่
เหลยเซเก้ไม่ใช่ประเทศที่อ่อนแอ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจคอยดูแล และมันก็ไม่อาจยอมให้ตระกูลแมนขุ่นเคืองได้
“ไม่ต้องถอนหายใจ เราจะไม่นิ่งเฉยในเรื่องนี้ แต่การช่วยเหลืออย่างเปิดเผยนั้นไม่เพียงพออย่างแน่นอน เหลยหู เจ้าต้องรีบส่งคนไปลักลอบขนส่งยา อาวุธ และเสบียงอื่นๆ ไปยังพันธมิตรชิงซวนโดยเร็ว ในขณะเดียวกัน ส่งศิษย์ 1,000 คนปลอมตัวไปยังกองบัญชาการของพันธมิตรเพื่อช่วยเหลือผู้นำพันธมิตรหลิน!”
เหาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เหลยหูตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็รีบประสานมือทำความเคารพทันทีว่า “ครับ ท่านเจ้าสำนัก!”
“ครั้งนี้ เราถือเป็นการตอบแทนความกรุณาที่ท่านแสดงต่อท่านผู้นำพันธมิตรหลินในครั้งนั้นแล้วกัน!”
เมืองตู้กู
ตู้กู่เหวินยืนอยู่คนเดียวในศาลา มองดูพระอาทิตย์ตกดิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ
ทำไมพี่ชายถึงถอนหายใจแบบนี้?
ตู้กู่ลั่วหยานเดินเข้ามาอย่างช้าๆ แล้วถามด้วยความสงสัย
“นั่นคือคิมิ”
ตู้กู่เหวินหันศีรษะเล็กน้อยและกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ข้ารู้สึกเสียใจที่พรสวรรค์อันหาที่เปรียบมิได้เช่นนี้ ซึ่งปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในรอบพันปีในอาณาจักรแห่งการสูญพันธุ์อันเงียบสงบของข้า กำลังจะสูญสิ้นไป”
“อัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานได้จากไปแล้วหรือ?”
ตู้กู่ลั่วหยานงุนงงไปหมด: “พี่ชาย ท่านหมายถึงใครเหรอ?”
“หลินหยาง!”
“อะไรนะ? หลินหยางจากพันธมิตรชิงซวนเหรอ?”
ตู้กู่ลั่วหยานตกใจและถามด้วยความกังวลว่า “พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าตระกูลแมน ตระกูลฉีฉี ตระกูลฟางชุนวัลเลย์ และตระกูลทรงอำนาจอื่นๆ อีกหลายตระกูลจะเปิดฉากโจมตีพันธมิตรชิงซวนอย่างเต็มรูปแบบในวันพรุ่งนี้ หัวหน้าตระกูลแมนก็จะลงมือด้วยเช่นกัน หลังจากวันพรุ่งนี้ พันธมิตรชิงซวนจะสูญสิ้นไปจากดินแดนแห่งการสูญพันธุ์อันเงียบงัน!”
“ฉันเห็น….”
ตู๋กู่ลั่วหยานเพิ่งนึกขึ้นได้ และรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
แม้ว่าเธอและหลินหยางจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่ความคิดที่ว่าชายคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตรายทำให้เธอรู้สึกสับสนมาก
“ว่าแต่ พี่ชาย ฉันเพิ่งเห็นพ่อกับลุงคนที่สองกำลังเตรียมอะไรบางอย่าง แล้วก็กำลังรวบรวมคนอยู่ เป็นไปได้ไหมว่าคราวนี้เราจะได้ไปร่วมด้วย?” ตู๋กู่ลั่วหยานถาม
“พ่อและคนอื่นๆ อยากได้ส่วนแบ่งจากผลประโยชน์ โดยหวังว่าจะได้รับผลตอบแทนหลังจากพันธมิตรชิงซวนล่มสลาย”
“คุณจะไม่เตรียมตัวบ้างเหรอ?”
“ฉันจะไม่ไป”
ทำไม
“คนเราควรมีเป้าหมายและจุดยืนที่ชัดเจนเสมอ”