by 
จางหวาและเป่าหย่าซึ่งอยู่ใกล้ป่าอยู่แล้ว เห็นหัวเสือดาวปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง จางหวาจึงส่งสัญญาณขอการยืนยันทันที หวันหลินยกมือขึ้นชี้ไปที่ป่าทั้งสองข้างของเนินเขา บ่งบอกว่าทั้งสองควรเข้าไปในป่าสลัวจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง จากนั้นเขาก็คลานเข้าไประหว่างทั้งสอง จนถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีใบดกอยู่ข้างหน้า
หวันหลินหมอบลงที่โคนต้นไม้ ยกปืนขึ้น และมองเข้าไปในป่าก่อนจะหันไปมองด้านหลัง เฟิงเต๋า หวังต้าหลี่ และคงต้าจวง ซึ่งถือปืนอยู่เช่นกัน ได้ปีนขึ้นมาบนเนินเขา เมื่อเห็นหวันหลินและอีกสองคนเตรียมจะเข้าไปในป่า พวกเขาก็หมอบลงบนเนินเขาทันที ยกปืนขึ้นเพื่อคุ้มกันหวันหลิน จางหวา และเป่าหย่า ขณะที่พวกเขาเข้าไปในป่า
หวันหลินยกมือขึ้นชี้เข้าไปในป่าให้เฟิงเต๋าและอีกสองคน ส่งสัญญาณให้พวกเขาตามไปทันที จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นจากหลังต้นไม้ มือถือปืน และหายตัวไปในป่าสลัวอย่างรวดเร็ว จางหวาและเป่าหย่าซึ่งประจำอยู่สองข้างของขอบป่า เห็นว่านหลินเข้ามาจึงรีบโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ พวกเขามองเข้าไปในป่าพร้อมกับปืนก่อนจะหายเข้าไปในป่าทึบ
ป่านั้นมืดสนิท มีวัชพืชขึ้นเป็นกอและต้นไม้ขนาดต่างๆ กระจัดกระจายอยู่ในความมืด ในขณะนั้น ร่างของว่านหลินเคลื่อนไหวราวกับผี ปรากฏตัวและหายตัวไปรอบๆ ต้นไม้ขณะที่เขาวิ่งลึกเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
หลังจากวิ่งไปได้ประมาณหนึ่งร้อยเมตร เขาก็หยุดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เขาหยุดอยู่หลังต้นไม้ สังเกตความเคลื่อนไหวในป่าครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นมาจากข้างต้นไม้ใหญ่ สายตาของเขามองผ่านกล้องเล็งไปยังป่าสลัวเบื้องหน้า
ป่านั้นเงียบสนิท นกที่เกาะอยู่บนใบไม้หนาทึบต่างตกใจบินหนีไปเพราะพวกพ่อค้ายา และสัตว์เล็กๆ ในพุ่มไม้ก็หายไปหมด มีเพียงเสียงใบไม้พลิ้วไหวในแสงสลัวที่พัดมาตามสายลมบนภูเขาเท่านั้นที่ ดังอยู่ในอากาศ
ในขณะนั้น หวันหลินประเมินว่าลำธารที่ไหลเอื่อยลงมาจากเนินเขาน่าจะอยู่ห่างออกไปประมาณ 300 เมตรในป่า ซึ่งเป็นที่ที่พวกพ่อค้ายาเสพติดน่าจะพักผ่อนอยู่ ทันใดนั้น หวันหลินก็ได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีเบาๆ อยู่ไม่ไกล
เขา จึงรีบหันปืนและเล็งไปที่ป่าด้านข้างที่ได้ยินเสียงนั้น ผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ ร่างมืดๆ จางๆ ปรากฏขึ้นในป่าด้านบนและด้านข้างของเขา จากนั้นก็หยุดอยู่หลังต้นไม้และเล็งไปข้างหน้า ในเวลาเดียวกัน เสียงใบไม้เสียดสีเบาๆ ดังมาจากพุ่มไม้ทางด้านขวาล่างของเขา และร่างมืดอีกร่างหนึ่งก็หยุดอยู่หลังลำต้นไม้ใหญ่
หวันหลินจำได้ทันทีว่าคนที่อยู่ในป่าทางด้านซ้ายบนของเขาคือจางวา และคนที่อยู่ทางด้านขวาล่างคือเปาหย่า ทั้งสองใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและกำลังติดตามมาอย่างรวดเร็ว เสียงวิ่งของพวกเขาในป่านั้นเบามาก เขาเห็นจางวาและเปาหย่าอยู่ในป่าทั้งสองข้างของเขา จึงรีบหันปืนไปเล็งที่ป่าข้างหน้า
ขณะที่สายตาของเขากำลังจ้องไปที่กล้องเล็ง จู่ๆ ก็มีจุดสีฟ้าจางๆ สองจุดวาบขึ้นมาในแสงสลัวจากเรือนยอดไม้หนาทึบเบื้องหน้า เขาจึงยกปืนขึ้นเล็งไปที่จุดสีฟ้าสองจุดนั้นทันที ในแสงสลัว เขาจำได้ทันทีว่าแสงนั้นมาจากดวงตาของเสี่ยวฮวาที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ มันกำลังนำทางเขามาอย่างชัดเจน และเขาไม่เห็นร่องรอยของเสี่ยวไป๋หรือชิวชิวอยู่แถวนั้นเลย
ว่านหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้ว่าเสือดาวทั้งสามตัวมองเห็นพวกพ่อค้ายาข้างหน้าแล้ว เสี่ยวไป๋และชิวชิวกำลังเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของพวกพ่อค้ายาอยู่ในป่าใกล้ๆ อย่างแน่นอน ในขณะที่เสี่ยวฮวาแอบวิ่งกลับไปนำทางอย่างเงียบๆ ว่านหลิน
หันไปอย่างรวดเร็วและส่งสัญญาณให้จางหวาและเป่าหย่าที่อยู่ข้างๆ ในขณะนั้นเอง เฟิงเต๋าก็โผล่ออกมาจากป่าด้านหลังเขาอย่างเงียบๆ เขาวิ่งมาข้างๆ ว่านหลิน ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้ แล้วก็ส่งสัญญาณให้ว่านหลิน
เมื่อเห็นเฟิงเต๋าตามมาทัน หวันหลินจึงชี้ไปที่ยอดไม้ที่เสี่ยวฮวาอยู่ จากนั้นก็ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และกระซิบผ่านไมโครโฟนว่า “ทุกคนโปรดทราบ! เสี่ยวฮวาและคนอื่นๆ พบศัตรูแล้ว พวกค้ายาอยู่ในป่าข้างหน้าไม่ไกล รีบหาตำแหน่งของสายลับและดูแลความปลอดภัยของเขาให้เร็วที่สุด!”
“ต้าหลี่และต้าจวง พวกเจ้าสองคนเคลื่อนไปทางยอดป่าและเชิงเขาตามลำดับ เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูหลบหนีไปทางใดทางหนึ่ง! พลซุ่มยิงนอกป่า คอยเฝ้าระวังพื้นที่รอบๆ ป่า หากพบเห็นพวกค้ายาพยายามหลบหนี ให้ยิงทันที!”
หวันหลินออกคำสั่ง โบกมือให้เฟิงเต๋า และทั้งสองก็ก้มตัวลงจากด้านข้างต้นไม้และวิ่งไปยังตำแหน่งของเสี่ยวฮวา เมื่อเห็นหวันหลินและเฟิงเต๋าวิ่งไปข้างหน้า จางหวาและเป่าหย่าก็รีบวิ่งออกมาจากป่าด้านข้างเช่นกัน โดยยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นเล็งไปที่ป่าสลัวข้างหน้าขณะที่เคลื่อนที่
ว่านหลินและเฟิงเต๋าใช้ลำต้นไม้เป็นที่กำบัง วิ่งไปยังตำแหน่งของเสี่ยวฮวา พวกเขาหยุดอยู่หลังต้นไม้สองต้นรอบๆ เสี่ยวฮวา เล็งปืนไปข้างหน้า เมื่อเห็นว่านหลินเข้ามาใกล้ เสี่ยวฮวาก็พุ่งออกมาจากกิ่งไม้สูงสามหรือสี่เมตร ลงจอดอย่างมั่นคงบนกิ่งไม้เหนือศีรษะของว่านหลิน
ขณะที่เสี่ยวฮวาลงจอด มันก้มหัวลงเตรียมจะรายงานให้ว่านหลินทราบ ทันใดนั้นก็มีเสียงสบถโกรธแผ่วเบาดังออกมาจากป่าสลัวข้างหน้า ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่แหลมคม แม้เสียงจะแผ่วเบาในความมืด แต่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวอย่างยิ่งในป่าที่เงียบสงัดและมืดมิด!
ว่านหลินตกใจ! เขาไม่สนใจที่จะถามตำแหน่งที่แน่นอนของศัตรูจากเสี่ยวฮวา เขาโบกมือให้เสี่ยวฮวาแล้วรีบวิ่งเข้าไปในป่าที่เสียงกรีดร้องดังออกมาพร้อมปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือ เฟิงเต๋าตามไปข้างๆ ว่านหลินอย่างรวดเร็วพร้อมปืนไรเฟิลจู่โจมในมือ ดวงตาเล็กๆ ของเขาส่องประกายเจิดจ้า
ในขณะนั้น เขา หวันหลิน และสมาชิกทีมที่อยู่รอบข้างก็ตระหนักว่าเสียงกรีดร้องนั้นน่าจะเป็นเสียงร้องของสายลับที่ถูกเปิดโปงและกำลังเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสจากศัตรู!
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องข้างหน้า เซียวฮวาจึงกระโดดลงมาจากกิ่งไม้สูง ลงมาในป่าเบื้องหน้าหวันหลิน และรีบนำหวันหลินและเฟิงเต๋าไปข้างหน้า
หวันหลินและคนอื่นๆ วิ่งไปได้เพียงร้อยเมตรในป่าสลัว เมื่อจู่ๆ ชิวชิวและเซียวไป๋ก็กระโดดลงมาจากกิ่งไม้หนาทึบของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปประมาณสิบเมตร เสือดาวทั้งสองวิ่งเข้าหาเซียวฮวาและหวันหลิน ยืนขึ้นทันที หันหลัง และชี้ไปทางป่าด้านข้าง ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยแสงสีแดงและสีน้ำเงินจางๆ อุ้งเท้าที่ยกขึ้นเผยให้เห็นกรงเล็บที่แหลมคม!
เมื่อเห็นเซียวไป๋และชิวชิวกระโดดลงมาจากต้นไม้ หวันหลินและเฟิงเต๋าจึงรีบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ ยกปืนขึ้นเล็งไปในทิศทางที่อุ้งเท้าของเสือดาวชี้ไป