by 
ข่าวการที่พันธมิตรชิงซวนถูกจิ้งจอกโลหิตข่มขู่รีดไถแพร่กระจายไปทั่วทั้งดินแดนแห่งความเงียบงันอย่างรวดเร็ว
ไม่มีใครคาดคิดว่าพันธมิตรชิงซวนจะยอมตกลง
ดินแดนแห่งความเงียบงันเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที เต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเยาะเย้ย
“ฉันคิดว่าพันธมิตรชิงซวนจะมีความกล้าหาญหลังจากปะทะกับวังเทพสวรรค์ แต่กลับถูกจิ้งจอกโลหิตข่มขู่รีดไถอย่างโหดเหี้ยม!”
“หัวหน้าพันธมิตรหลินกลายเป็นคนขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไหร่? ตอนอยู่ที่ภูเขาเทพสวรรค์ เขายังทัดเทียมกับเซียนเย่หยานได้ แต่ตอนนี้กลับกลัวโจรเล็กๆ น้อยๆ!”
“ฮ่า เจ้าไม่เข้าใจหรอก บางคนไม่สนใจชีวิตตัวเองเมื่อไม่มีอะไร แต่พอได้อำนาจและลิ้มรสความสำเร็จแล้ว กลับสูญเสียธรรมชาติที่แท้จริงและกลายเป็นคนระมัดระวังและขี้ขลาด! ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขากลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างที่มี จึงยอมอ่อนข้อ!”
“สุดท้ายแล้ว เขาก็ยังเป็นคนขี้ขลาดอยู่ดี ขี้ขลาดโดยเนื้อแท้!”
“ใช่ไหมล่ะ?”
บทสนทนาแบบนี้เกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง
ชื่อเสียงที่พันธมิตรชิงซวนสร้างขึ้นมาจากการต่อสู้กับวังเทพสวรรค์จึงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ไม่เพียงแต่คนภายนอกเท่านั้นที่พูดถึงเรื่องนี้ แม้แต่ภายในพันธมิตรชิงซวนเองก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย
หลินหยางอยู่ในห้องเตาหลอมที่กองบัญชาการชิงซวนเป็นเวลาสองวันเต็มก่อน
จะออกมา เมื่อเขาออกจากห้องเตาหลอม เจ้าเมืองหนานหลี่ก็เข้ามาหาเขา
“หัวหน้าพันธมิตร ท่านต้องหาวิธีรักษาขวัญกำลังใจภายในพันธมิตร”
เจ้าเมืองหนานหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลินหยางถามพลางขมวดคิ้ว
“ข่าวเรื่องที่เราถูกแบล็กเมล์โดยจิ้งจอกโลหิตได้แพร่กระจายไปทั่วพันธมิตรแล้ว หลายคนไม่พอใจ รู้สึกว่าคุณไม่ควรนิ่งเฉยต่อเรื่องนี้ พวกเขาเรียกร้องให้คุณสั่งกำจัดจิ้งจอกโลหิตโดยทันที! ไม่เพียงเท่านั้น บางคนเริ่มลงมือทำเองแล้ว! ขวัญกำลังใจภายในพันธมิตรตกต่ำมากในตอนนี้”
“เจ้าเมืองหนานหลี่กล่าวอย่างหมดหวัง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินหยางก็ขมวดคิ้ว หันไปจ้องมองเขา
“ท่านคิดว่าเราจะกำจัดจิ้งจอกโลหิตได้หรือไม่ หากเราส่งกำลังทั้งหมดออกไป?”
“ยาก”
เจ้าเมืองหนานหลี่ส่ายหัว “อย่างที่สุภาษิตกล่าวไว้ กระต่ายเจ้าเล่ห์มีโพรงสามโพรง จิ้งจอกโลหิตเป็นพวกไร้กฎหมายในแดนเงียบ ไม่เกรงกลัวใคร ไม่ใช่เพราะพวกมันแข็งแกร่ง แต่เพราะพวกมันเก่งกาจในการซุ่มโจมตีและหลบหนี พวกมันไม่เคยเผชิญหน้ากับใครโดยตรง หากพวกมันไม่สามารถเอาชนะได้ พวกมันก็จะวิ่งหนี และเมื่อศัตรูหยุดต่อสู้ พวกมันก็จะซุ่มโจมตีอีกครั้ง! พวกมันน่ารังเกียจและไร้ยางอายอย่างยิ่ง! ไม่มีใครทำอะไรพวกมันได้ ข้าเกรงว่าหากคนของเราพยายามล้อมและทำลายล้างพวกมันจริงๆ เราจะฆ่าได้เพียงพวกเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกำจัดพวกมันให้หมดสิ้น!”
“เช่นนั้น ท่านคิดว่าเราควรต่อสู้หรือไม่?”
“เช่นนี้…” เจ้าเมืองหนานหลี่ไม่รู้จะตอบอย่างไร
“ท่านเจ้าเมืองหนานหลี่ ท่านทำให้ข้าผิดหวังอย่างมาก ถ้าแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ท่านยังจัดการไม่ได้ แล้วข้าจะมอบเรื่องสำคัญของพันธมิตรให้ท่านได้อย่างไร?”
หลินหยางส่ายหัวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เจ้าเมืองหนานหลี่ถึงกับอึ้ง รีบยกมือไหว้ “โปรดลงโทษข้าด้วย ท่านผู้นำพันธมิตร!”
“ฟังนะ” หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา “ใครก็ตามที่หมดศรัทธาในพันธมิตรเพราะเรื่องนี้ หรือกระทำการใดๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต จะถูกขับออก!”
“พันธมิตรของเรามีสมาชิกจำนวนมาก แต่ก็มีหลากหลายประเภท หลายคนเข้าร่วมเพียงเพื่อรังแกผู้อื่นและใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ใครก็ตามที่คิดว่าตนสามารถฆ่าใครก็ได้ที่ขัดขวาง จะถูกขับออกโดยไม่มีข้อยกเว้น!”
“ครับ!”
เจ้าเมืองหนานหลี่ตอบรับทันที
“ไปทำซะ!”
หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น หันหลังเดินจากไป
เจ้าเมืองหนานหลี่มองตามร่างของหลินหยางที่เดินจากไปด้วยความตกตะลึง คิ้วขมวดเล็กน้อย ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจ ส่ายหัว แล้วเดินจากไป
บ่ายวันนั้น ผู้คนกว่าหมื่นคนถูกชิงซวนขับไล่ออกจากพันธมิตร
เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่อีกครั้ง