หวังอวี้ซินตามอี้เฉียนโมไปยังร้านอาหารหรูที่อนุญาตให้สมาชิกเท่านั้นในเซินเจิ้น
หวังอวี้ซินเคยได้ยินชื่อร้านนี้จากกู่เฉียนเหยาเท่านั้น ตอนนั้นกู่เฉียนเหยาคุยโวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่าเธอและเพื่อนๆ ได้รับเชิญไปทานอาหารเย็นที่นั่น
แม้แต่กู่เฉียนเหยาเองก็ยังไม่มีสิทธิ์เป็นสมาชิก
เห็นได้ชัดว่าการได้เข้าไปไม่ใช่เรื่องง่าย
หวังอวี้ซินมองดูท่าทางที่เคารพของพนักงานร้านที่มีต่ออี้เฉียนเหยา มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนผนังกระจกจากหางตา ถึงกระนั้นก็รู้สึกไม่จริง
เธอมาถึงร้านอาหารแห่งนี้แล้ว และสิ่งที่กู่เฉียนเหยาเคยบอกว่ายาก กลับกลายเป็นเรื่องง่ายดาย
ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นอี้เฉียนโมที่ทำให้ทุกอย่างง่ายดาย
เมื่อมาถึงห้องส่วนตัว หวังอวี้ซินและอี้เฉียนเหยานั่งลง อี้เฉียนเหยาให้พนักงานยื่นเมนูให้หวังอวี้ซิน
“สั่งอะไรก็ได้” เขาพูด
“คุณสั่งมาเถอะ ผมไม่รู้ว่าที่นี่มีอะไรดี และผมไม่เรื่องมากเรื่องอาหาร” หวังอวี้ซินกล่าว
อี้เฉียนโม่จึงพูดกับพนักงานว่า “งั้นก็เสิร์ฟสิ่งที่คุณสั่งตามปกติสิ”
“ตกลงครับ คุณอี้” พนักงานเดินออกจากห้องไป
หวังอวี้ซินมองไปที่อี้เฉียนโม่ “คุณอี้ ถ้าอยากเจอผมอีก โทรหาผมได้เลย ไม่ต้องขับรถไปรับที่โรงแรมที่ผมทำงาน”
อี้เฉียนโม่เลิกคิ้ว “ไม่อยากให้ผมไปรับเหรอครับ”
“ผมแค่กลัวว่าจะเป็นภาระของคุณอี้ เมื่อวานเพื่อนร่วมงานผมเห็นคุณอี้ช่วยผม แล้ววันนี้ก็คุยกันเรื่องนี้แล้ว ถึงพวกเขาจะยังจำคุณอี้ไม่ได้ก็ตาม คุณอี้ ถ้ามีคนเห็นคุณอี้มากกว่านี้ บางทีคุณอาจจะจำเขาได้” หวังอวี้ซินกล่าว
ท้ายที่สุดแล้ว อี้เฉียนโม่ก็ค่อนข้างสนใจนางอยู่บ้าง แต่หากนางถูกจดจำและกลายเป็นข่าวซุบซิบหรือเรื่องอื้อฉาว ชายหนุ่มผู้มั่งคั่งอย่างเขาก็คงลำบากใจไม่น้อย บางที
ไม่ว่าเขาจะยังสนใจนางอยู่หรือไม่ เขาก็คงเพียงแค่ถอยห่างจากนางไป
อย่างน้อยที่สุด นางก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปถึงขั้นนั้นก่อนที่กู้เฉียนเหยาจะได้รับโทษทัณฑ์ที่นางสมควรได้รับ
“ต่อให้จำเจ้าได้ก็ไม่เป็นไร” อี้เฉียนโม่กล่าว “หรือเจ้ากลัวว่าจะถูกพบตัวพร้อมกับข้า?”
“ข้าจะกลัวไปทำไม?” หวังอวี้ซินพูดด้วยความเจ็บปวดแห้งๆ
“บางครั้งยิ่งเจ้าได้รับคำชมมากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งล้มลงหนักขึ้นเท่านั้น เจ้าเตรียมตัวรับมือไว้แล้วหรือยัง?” อี้เฉียนโม่พูดอย่างกะทันหัน หวัง อวี้ซินตัวสั่น ก่อนจะเข้าใจความหมาย
หากพวกเขาถูกพบตัว เมื่อพิจารณาจากสถานะของอี้เฉียนโม่แล้ว หลายคนคงยกย่องนางเป็นธรรมดา แต่หากในอนาคต อี้เฉียนโม่พิสูจน์ว่าไม่ได้รักนางจริง ๆ แค่สนใจ พอเขาผละออกไป นางก็คงร่วงลงสู่กองฝุ่น
หวังอวี้ซินยิ้มบาง ๆ “ข้ารับมือได้ ข้าไม่มีอะไรอยู่แล้ว และอนาคตก็เป็นเพียงการกลับไปสู่สภาพปัจจุบัน”
สำหรับเธอ แม้จะเป็นแค่ฝุ่น แต่มันก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เธอไม่มีอะไรจะเสีย
ดวงตาของอี้เฉียนโม่พริ้มเล็กน้อย ริมฝีปากที่โค้งงออย่างดูถูกตนเองนั้นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย